Αυτή η φωνή

30.11.2015

 

Άκουγα την ίδια φωνή.
Κάθε μέρα.
Να μου δείχνει
έναν μικρό παράδεισο.
Να με μαθαίνει να ξεκλέβω
τα χρώματά του.
Για να φτιάξω
το δικό μου περιβόλι.

Άκουγα την ίδια φωνή.
Κάθε νύχτα.
Να μου παγώνει τη γλώσσα.
Να μη με γνωρίζουν τα μάτια μου.
Να αλυχτά το παιδάκι
στον κήπο της ψυχής μου.

Άκουγα την ίδια φωνή.
Πίσω απ' το χαμόγελο.
Την ώρα του αποχωρισμού.
Να πιάνομαι απ' τον ήλιο
σφίγγοντας τα δόντια.
Να μου κρατά η Γη το χέρι
στο πρώτο της περπάτημα.

Άκου! αυτή τη φωνή.
Είναι η ίδια.
Μέσα στο δάκρυ σου τρύπωσε.
Πίσω από ένα πρόσωπο άυλο.

Δεν έχω κάτι να φοβηθώ απ' τη χαρά.
Αφού δεν λυπάμαι.
Δε ρώτησα όμως πώς αναπνέω...

Σηκώνω μόνο
τη φλογέρα μου ψηλά.
Να δημιουργήσω
πεντάγραμμο στον ουρανό.
Τα πουλιά ως νότες
να ξαποσταίνουν.
Δημιουργώντας
την πιο αέρινη μελωδία.
Αέναο κελάηδισμα της Γης.
Πάντα να αντηχεί
σ' όλη την πλάση.

Φαντάσου..

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. George Kassimatis-Drimoniatis

    “Δεν έχω κάτι να φοβηθώ απ’ τη χαρά.”. Ιδίως όταν προέρχεται από τέτοιες αιτίες, σαν την αιτία της γραφής σου δηλαδή, που τόσο χαίρομαι να την διαβάζω. Εξαιρετικό, Κόρη της Ποίησης!! Μπράβο!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σ’ ευχαριστώ Γιώργη μου για την θερμή σου αγκαλιά!!!
    Χαίρομαι που σου άρεσε!!!

    Καλή σου ημέρα!!!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Φαντάσου η γη να μας κράταγε το χέρι και εμείς τη γη στο χέρι μας… μητερα και παιδί… Μπράβο Ελένη μου το λάτρεψα!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Άννα μου το φυσιολογικό είναι αυτό. Η Γη να μας κρατάει το χέρι. Ίσως κάποτε… Ποιος ξέρει!!!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ!!!

      Απάντηση
  4. κολόβης δημήτρης

    όπως πάντα καταπληκτική … την φωνή της πένας σου…ακούγετε παντού..στις ψυχές όπου και να είναι..μπράβο σου Ελένη..

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Δημήτρη μου πάντα με τον καλό σου λόγο!!!
      Με συγκινούν τα λόγια σου!!!

      Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!!!!

      Απάντηση
  5. drmakspy

    Πάντα να δημιουργείς πεντάγραμμα στους ουρανούς σου, πολλά να είναι τα πουλιά που νότες ξαποσταίνουν… Έτσι θα έχει ο κόσμος λίγη χαρά από τις μελωδίες σου…

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Αχ! βρε Σπύρο μου με έκανες να βουρκώσω!!!
      Μια μεγάλη ανθοδέσμη ευχαριστώ και άλλη μια με χαμόγελα!!! Είναι το μόνο που μπορώ να σου χαρίσω!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου