Άκουγα την ίδια φωνή.
Κάθε μέρα.
Να μου δείχνει
έναν μικρό παράδεισο.
Να με μαθαίνει να ξεκλέβω
τα χρώματά του.
Για να φτιάξω
το δικό μου περιβόλι.

Άκουγα την ίδια φωνή.
Κάθε νύχτα.
Να μου παγώνει τη γλώσσα.
Να μη με γνωρίζουν τα μάτια μου.
Να αλυχτά το παιδάκι
στον κήπο της ψυχής μου.

Άκουγα την ίδια φωνή.
Πίσω απ' το χαμόγελο.
Την ώρα του αποχωρισμού.
Να πιάνομαι απ' τον ήλιο
σφίγγοντας τα δόντια.
Να μου κρατά η Γη το χέρι
στο πρώτο της περπάτημα.

Άκου! αυτή τη φωνή.
Είναι η ίδια.
Μέσα στο δάκρυ σου τρύπωσε.
Πίσω από ένα πρόσωπο άυλο.

Δεν έχω κάτι να φοβηθώ απ' τη χαρά.
Αφού δεν λυπάμαι.
Δε ρώτησα όμως πώς αναπνέω...

Σηκώνω μόνο
τη φλογέρα μου ψηλά.
Να δημιουργήσω
πεντάγραμμο στον ουρανό.
Τα πουλιά ως νότες
να ξαποσταίνουν.
Δημιουργώντας
την πιο αέρινη μελωδία.
Αέναο κελάηδισμα της Γης.
Πάντα να αντηχεί
σ' όλη την πλάση.

Φαντάσου..

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!