Αφορισμοί

Δημοσίευση: 13.12.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κάποτε γιορτάζονταν οι θεοί, 
σήμερα γιορτάζονται οι άνθρωποι. 
Κάποτε οι κληρούχοι γεννούσαν 
έναν Επίκουρο, 
σήμερα οι λογάδες κλωνοποιούν 
τον εαυτό τους. 
Κάποτε το όλον σμίλευε την ομορφιά 
σήμερα το όλον είναι η ολότητα, 
(δίχως τη σμίλη). 
Κάποτε ξεπερνούσαν το μέτρο, 
σήμερα λένε : «παν μέτρον άριστον». 
Κάποτε οι λιθοξόοι έδιναν 
ζωή στην πέτρα,
σήμερα πετροβολούνε τον νυμφώνα. 
Κάποτε η τραγωδία  ήταν η υπέρβαση, 
σήμερα η υπέρβαση είναι τραγωδία. 
Κάποτε εν αρχή, ήταν η σκέψη, 
σήμερα εν αρχή, είναι η δράση. 
Κάποτε οι άνθρωποι πέθαιναν, 
σήμερα εξευτελίζουν τον θάνατο.

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου