Αχέροντος Μνήμες

Δημοσίευση: 1.05.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Στις όχθες του Αχέροντα την μνήμη σου απόθεσα.

Κει, που το κελάρυσμα την ακοή

απαλύνει και ανεχόρταγα οι καταβόθρες

προς τις πηγές του Άδη ροβολούν.

Κει, απομεσήμερο καλοκαιριού,

ακούμπαγες το βλέμμα σου,

μην, τάχα, κι ανταμώσεις αόρατες ψυχές

να σκούζουν στα χαλάσματα.

Αέναη Μνήμη, σαδιστική, καρφώθηκε

στου νου το εύρος.

Κι οι σκιές, φαντάσματα νεκρών όμοιες,

κι οι σκιές της αγάπης μας, ξέπνοες,

την λίμνη την Αχερουσία διάβηκαν.

Κι αρνούνται, αρνούνται να κατέβουν

στα δώματα του Άδh,τ΄ αραχνιασμένα.

Γυρνούν απεγνωσμένα αναζητώντας σε.

Μάταια!

– Διαβείτε, διαβείτε, Σκιές μου αγαπημένες.

Δεν είναι ‘δω, τα μάτια του

σε άλλα μάτια σεργιανίζουν,

απλώθηκε η ψυχή του σε άλλης

θάλασσας αγκάλιασμα, αυτό που

τόσο μαζί κάποτε ονειρευτήκαμε.

Μαζί; Ήταν ποτέ μαζί;

Ή μήπως ονειροφαντασία ήτανε.

στις όχθες του Αχέροντα,

στην πύλη του Θανάτου;

_

γράφει η Αρετή Γουργιώτου

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου