Αχέροντος Μνήμες

1.05.2018

Στις όχθες του Αχέροντα την μνήμη σου απόθεσα.

Κει, που το κελάρυσμα την ακοή

απαλύνει και ανεχόρταγα οι καταβόθρες

προς τις πηγές του Άδη ροβολούν.

Κει, απομεσήμερο καλοκαιριού,

ακούμπαγες το βλέμμα σου,

μην, τάχα, κι ανταμώσεις αόρατες ψυχές

να σκούζουν στα χαλάσματα.

Αέναη Μνήμη, σαδιστική, καρφώθηκε

στου νου το εύρος.

Κι οι σκιές, φαντάσματα νεκρών όμοιες,

κι οι σκιές της αγάπης μας, ξέπνοες,

την λίμνη την Αχερουσία διάβηκαν.

Κι αρνούνται, αρνούνται να κατέβουν

στα δώματα του Άδh,τ΄ αραχνιασμένα.

Γυρνούν απεγνωσμένα αναζητώντας σε.

Μάταια!

- Διαβείτε, διαβείτε, Σκιές μου αγαπημένες.

Δεν είναι 'δω, τα μάτια του

σε άλλα μάτια σεργιανίζουν,

απλώθηκε η ψυχή του σε άλλης

θάλασσας αγκάλιασμα, αυτό που

τόσο μαζί κάποτε ονειρευτήκαμε.

Μαζί; Ήταν ποτέ μαζί;

Ή μήπως ονειροφαντασία ήτανε.

στις όχθες του Αχέροντα,

στην πύλη του Θανάτου;

_

γράφει η Αρετή Γουργιώτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου