Αχέροντος Μνήμες

1.05.2018

Στις όχθες του Αχέροντα την μνήμη σου απόθεσα.

Κει, που το κελάρυσμα την ακοή

απαλύνει και ανεχόρταγα οι καταβόθρες

προς τις πηγές του Άδη ροβολούν.

Κει, απομεσήμερο καλοκαιριού,

ακούμπαγες το βλέμμα σου,

μην, τάχα, κι ανταμώσεις αόρατες ψυχές

να σκούζουν στα χαλάσματα.

Αέναη Μνήμη, σαδιστική, καρφώθηκε

στου νου το εύρος.

Κι οι σκιές, φαντάσματα νεκρών όμοιες,

κι οι σκιές της αγάπης μας, ξέπνοες,

την λίμνη την Αχερουσία διάβηκαν.

Κι αρνούνται, αρνούνται να κατέβουν

στα δώματα του Άδh,τ΄ αραχνιασμένα.

Γυρνούν απεγνωσμένα αναζητώντας σε.

Μάταια!

- Διαβείτε, διαβείτε, Σκιές μου αγαπημένες.

Δεν είναι 'δω, τα μάτια του

σε άλλα μάτια σεργιανίζουν,

απλώθηκε η ψυχή του σε άλλης

θάλασσας αγκάλιασμα, αυτό που

τόσο μαζί κάποτε ονειρευτήκαμε.

Μαζί; Ήταν ποτέ μαζί;

Ή μήπως ονειροφαντασία ήτανε.

στις όχθες του Αχέροντα,

στην πύλη του Θανάτου;

_

γράφει η Αρετή Γουργιώτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου