Βαρκάδα

9.09.2021

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα.

Στη μέση του σύμπαντος.

Κουκίδα ασήμαντη.

Να θες να βγεις να ξεσκάσεις.

Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά.

Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου,

Τα ασβεστωμένα παρτέρια

της παλιάς πόλης,

Τα πεύκα του Σειχ – Σου,

Το μοναστήρι της Σκαφιδιάς,

Το λιμάνι στο Φισκάρδο,

Τον φάρο στο Καράμπουρνο,

Τις εφτά βαγιές,

Τα κόκκινα πτερώματα στην Ιθώμη

Αλλά είμαστε στη μέση του Ωκεανού

Μέσα στο μικρό μας σκάφος.

Σε διπλανές καμπίνες

Είσαι ο εξομολογητής μου.

Είμαι ο καθρέφτης σου.

Είσαι ο ράφτης μου.

Είμαι το υπόστεγο στη στάση.

Όταν βρέχει.

Μιλάμε.

Ονειρευόμαστε μια άνοιξη στη Πράγα η στο Βερολίνο

Η ένα ολόγιομο φεγγάρι.

Ανοιχτά στο Ταίναρο.

Σαν τελευταίος Αύγουστος.

Η ένα ήσυχο απόβραδο στο νησί.

Να είσαι ξαπλωμένη στη ζέστη άμμο 

Να σου λέω παραμύθια απ’ την ζωή μου

Να μου λες για τον πατέρα σου.

Να σου λέω για την ψυχή μου 

Να μιλάς σιγά.

Να κουνάω τα χέρια μου.

Να περνάει μια κηδεία μπροστά μας

Οι άνδρες με μαύρες γραβάτες.

Κοντομάνικα με πένθιμο περιβραχιόνιο.

Οι γυναίκες μαζεμένα τα ξανθά τους μαλλιά.

Επιμελώς, πίσω.

Κόκκινα μάτια.

Μαύρα γυαλιά σε χρυσαφί σκελετό.

Απομεινάρια ανεμελιάς.

Εχθές, προχθές, ποιος σκεφτόταν τον θάνατο;

Αύριο θα λύσουν την κόμη.

Σαν δόκανο.

Οι άντρες θα βγάλουν τις μαύρες γραβάτες. 

Θα ανοίξουν δυο κουμπιά στο πουκάμισο

φτύνοντας στις άγριες χούφτες τους.

Θα γυρίσουν τον τροχό

ζωσμένοι εκρηκτικές σκέψεις.

 Η ζωή θα αναζητά νέα πρόσωπα.

Δίδυμα.

Σφιχταγκαλιασμένα σε μήτρες.

 

Είμαστε στη μέση του ωκεανού.

Κουκίδα ασήμαντη.

Ψυχές σε κατάσταση εμπόλεμη.

Κρατάμε τα χαλινάρια του ονείρου

Σε λέξεις.

Σε παλιές εικόνες.

Σε κόκκινα τετράδια.

Καψούλια βραδύκαυστα.

Κι αδειάζουμε πατόνερα στην θάλασσα.

Γύρω μας.

Μέσα μας.

 

_

γράφει ο Φώτης Λούκας

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου