Βασίλισσα Σιωπή

Δημοσίευση: 10.07.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Στην κάμαρα μου βασιλεύει αυτή,

κάθε βράδυ μου κρατά συντροφιά,

η Θεά, λυπημένη Σιωπή.

Στο βλέμμα της μια ανείπωτη ομορφιά.

 

Όλο μου λέει καταραμένα μυστικά,

πόσους μυριάδες ανθρώπους κοίμισε,

στα γόνατα της, γλυκά και τρυφερά.

Μα κάτι, άξαφνα, φρικτό απήχησε.

 

Είναι ο ήχος που τελικά σημαίνει,

η Νύχτα, σαν χτυπά καμπάνες,

όταν η Σιωπή τόσο ωραία πεθαίνει.

Πόσο τρομερά παλεύουν οι τιτάνες.

 

Γέρνει στα βάθη η Σιωπή, με χάρη, πεθαμένη.

Η Νύχτα αποχωρεί, σιωπηλά, με σεβασμό.

Τώρα πια, όλοι τους είναι απελευθερωμένοι.

Χάνω όμως, εγώ ολοένα, τον ποθητό εξιλασμό.

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. maria-foustalieraki

    Ο δικός σας θάνατος στο ποίημα γεννά Ελπίδα, Αγάπη και Ζωή, μου αρέσει πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου