Βροχή

12.11.2016

Έβαλα όλους τους ήχους στο αθόρυβο

βγαίνω εκτός αφήνοντας τυπικά να

στέκει η παρουσία μου στο χώρο.

Η μέρα με προστάζει για μια μικρή απόδραση

παράξενο αφού δεν έχει ήλιο

μια άνοιξη μουτρωμένη και κατσούφα

διαμαρτύρεται έξω από το παράθυρό μου

και ψάχνει συμπαραστάτη στο παράπονό της.

Ένας τρελός αέρας φέρνει άνθη λεμονιάς στο περβάζι μου

τρελός, γλυκός αέρας μου στρέφει το βλέμμα στον ουρανό

τα γκρίζα σύννεφα μου ψιθυρίζουν ένα μυστικό

κλείνω τα μάτια και δίνω υπόσχεση ιερή

μέσα στο νου καλά να την φυλάξω ετούτη τη στιγμή.

Πετάω ψηλά για να μετρήσω τα τερτίπια του καιρού

να βρω την αγκαλιά, που ψάχνω και να τρυπώσω σαν παιδί

μικρή απλή σταλαγματιά της να γίνω να αγαπηθώ με τη βροχή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου