Βροχή

12.11.2016

Έβαλα όλους τους ήχους στο αθόρυβο

βγαίνω εκτός αφήνοντας τυπικά να

στέκει η παρουσία μου στο χώρο.

Η μέρα με προστάζει για μια μικρή απόδραση

παράξενο αφού δεν έχει ήλιο

μια άνοιξη μουτρωμένη και κατσούφα

διαμαρτύρεται έξω από το παράθυρό μου

και ψάχνει συμπαραστάτη στο παράπονό της.

Ένας τρελός αέρας φέρνει άνθη λεμονιάς στο περβάζι μου

τρελός, γλυκός αέρας μου στρέφει το βλέμμα στον ουρανό

τα γκρίζα σύννεφα μου ψιθυρίζουν ένα μυστικό

κλείνω τα μάτια και δίνω υπόσχεση ιερή

μέσα στο νου καλά να την φυλάξω ετούτη τη στιγμή.

Πετάω ψηλά για να μετρήσω τα τερτίπια του καιρού

να βρω την αγκαλιά, που ψάχνω και να τρυπώσω σαν παιδί

μικρή απλή σταλαγματιά της να γίνω να αγαπηθώ με τη βροχή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου