Βόηθα Παναγιά μου

15.08.2015

 

 

boskainos-15-8-15

Φωτογραφία: Yiannis Avrameas

Νύχτωνε αργά.

Αύγουστος στο Βαρούσι* με τις μπόρες και τα μελτέμια του. Σίμωνε της Παναγίας.

Το χωριό σε πανικό απ το πρωί…

Σύκα στα κοφίνια, ζύγισμα, πρόσωπα ρυτιδιασμένα, ιδρωμένα μέτωπα, κούραση και κατήφεια… «ακούς εκεί να μας πάρουνε και τον αέρα οι πούστηδες… κρίση σου λέει»

Μεσημέρι, παξιμάδι μαλακωτό, φετούλα λάδι και τομάτα από τον κήπο, αβάρετη… άρωμα. Λίγος ύπνος, ίσα να ξεχαστεί ο άνισος αγών…

Καφενείο τα απόγεμα, ελληνικός γλυκι - βραστός με το καϊμάκι του… γιουφφφφ, να πίνει και το μουστάκι… τσιγαράκι και κουβεντούλα ψιλή. Το αθάνατο ελληνικό πηγαδάκι – ομαδική δωρεάν ψυχοθεραπεία - για γνωρίζοντες και μη. Εκεί γαληνεύει η ψυχή και γιομίζουνε οι μπαταρίες για τη συνέχεια.

Ο Μπάρμπα Νίκος σκεπτικός, πιότερο απ’ άλλες φορές, το χέρι απιθωμένο στη μαγκούρα και τα άλλο να χτυπάει ρυθμικά στο τσίγκινο τραπέζι. Ντουκου ντουκ ντουκου ντουκ, σε μια δικιά του, μυστική δέηση. «Δεν ήρθαν τα παιδιά απ’ την Αθήνα… που διακοπές σ’ αυτό το χαμό φέτο;… Διπλή δουλειά και διπλοβάρδιες… ας είναι, οι άλλοι που δεν έχουν καμία;»

Σταματά να χτυπά το τραπέζι και ρουφά μια, το κατακάθι του καφέ απ το φλυτζάνι… πλαταγίζει τα χείλια του, καθαρίζει το μουστάκι με την ανάστροφη του χεριού κι αρχίζει να δείχνει κάπου αόριστα με τη μαγκούρα… (σιγοψιθυρίζει) « Έλα ρειιιι... μέρια δώθενες τη μούρη σου αν σου βαστάει»

(Να δεις που τα λέει του Χάρου σκέφτομαι, αράζω πίσω και στήνω αυτί…)

«Της αμοριάς της σκοτεινιάς δούλεψα τόσα χρόνια… με το κρύο να περονιάζει τα παΐδια το Χειμώνα στην Ελιά, να δίνουμε το λάδι μπιρ παρά– και τι λάδι ωρέ; φάρμακο λέμε, το βάνουν σε κάτι μπουκαλάκια λογιώ - λογιώ και το πουλάνε χρυσάφι στη Γερμανία… Έμποροι, μεσίτες, μπακάληδες, μαυραγορίτες ούλοι τους αρπαχτικά να μας ρουφάνε το αίμα με το καλαμάκι. Λάδι κρέας και τυρί στην ίδια τιμή μετά την κατοχή… σήμερα; Ίδια ψηλή τιμή το κρέας και το τυρί… και το λάδι; το κακόμοιρο το λαδάκι; Προδότες. Χώρια οι επιδοτήσεις… το δόκανο. Πάρε να μην παράγεις, κάτσε κι έχει ο Θεός… και να τα αποτελέσματα… Ούλα εισαγόμενα και σε τιμές φωτιά. Σμπάρηξε η χώρα μας κι από χειμώνα; Πείνα και των γονέων…»

Γυρνάει απότομα και με κοιτάει… χαμογελάω από αμηχανία και ξαναγυρίζει κει που μίλαγε… στο άπειρο, δεν καν είμαι σίγουρος ότι με είδε… Δυο παιδιά περνούν γρήγορα το δρόμο. Κουβαλούν ένα μεγάλο τελάρο με σύκα, τα πάνε για ζύγισμα. Κατάκοπα μα μ εκείνο το χαμόγελο και την ανεμελιά της πρώτης νιότης. Τα γνώρισε… τα χαιρετά και τα κερνά παγωμένη πορτοκαλάδα. Την πίνουν μονορούφι και γελούν ιδρωμένα

Κοιτάει πάλι αλλού… κατά κει που ’χει ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς…

«Αχ τα έρμα νιάτα… παπούτσια να φορέσουμε δεν είχαμε και για μπάλα κλοτσοσκούφι…

Μα είχαμε κάτι που δεν φαίνεται για τούτα δω» λέει και τα κοιτά καθώς φεύγουν με το τελάρο πιότερο δυναμωμένα από πριν…

«Πως το λένε να δεις… Α, Ναι… ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ… όλο και κάτι καλύτερο περιμέναμε τη χρονιά που θ άλλαζε τούτην εδώ, κι έτσι γινότανε, βήμα το βήμα, χρόνο το χρόνο… Φτούνα δω τι θα κάνουνε τα άμοιρα… αχ, κι αν γλυτώσουν τα ξένα, θα ναι θάμα… Κοροϊδία σ όλο της το μεγαλείο παιδί μου… ψέματα και κονόμες στην πλάτη του κοσμάκη, πάντα έτσι ήτουνα, πάντα έτσι θα ναι, μόνο που τώρα πολεμάνε να χαλάσουνε και την παρέα το πηγαδάκι… τη γειτονιά, ως και την οικογένεια οι κερατάδες με μύρια κόλπα Δυτικά, Διαβολεμένα… Διαίρει και Βασίλευε»

Τον ειρμό και το παράπονο διακόπτει η καμπάνα για τον εσπερινό…

«πότε πήγε κιόλας απόγεμα;»…

κάνει να σηκωθεί κι αφήνει τα ψιλά για τον καφέ…

«άιντε και σήμερις»

Πιέζει τη μαγκούρα κατά γης πιάνεται κι από τον τοίχο μια στάλα…

«αχχ τα ξεράδια δε βαστάνε πια καλά»…

Ορθώνεται την ώρα που σταματάει η καμπάνα… σταυροκοπιέται…

«Αχχχ βόηθα Κυρά ούλο τον κόσμο,

Βόηθα Παναγιά μου»

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

 

(*Βαρούσι : Παλαιότερη ονομασία του σημερινού χωριού, Σταυροπήγιο, Δυτικής Μάνης)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μαχη Τζουγανακη

    Εξαιρετικός!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Δημήτρη υπέροχο το κείμενό σας!!!
    Το περιεχόμενο του σαρκαστικό, μα πού αληθινό!

    Καλή εορταστική σας ημέρα!!!

    Απάντηση
  3. Ιωάννα Γκανέτσα

    Ωραίος, Δημήτρη!

    Απάντηση
  4. Nikos Alexiou

    Γεια σου ρε συμφοιτητή. Πολύ ωραία γράφεις. Στείλε κανένα λινκ και με άλλες δουλειές σου να σε διαβάσουμε!

    Απάντηση
  5. Christos Koukofikis

    μεγάλες αλήθειες φίλε Δημήτρη…τρόφη για σκέψη και προβληματισμό…

    Απάντηση
  6. Ειρήνη

    Τι ωραιες Εικόνες???αληθινές κ επίκαιρες συνάμα!!!τα συγχαρητήρια μου κ ευχαριστω για τις ομορφες αυτες εικόνες!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου