Βόηθα Παναγιά μου

15.08.2015

 

 

boskainos-15-8-15

Φωτογραφία: Yiannis Avrameas

Νύχτωνε αργά.

Αύγουστος στο Βαρούσι* με τις μπόρες και τα μελτέμια του. Σίμωνε της Παναγίας.

Το χωριό σε πανικό απ το πρωί…

Σύκα στα κοφίνια, ζύγισμα, πρόσωπα ρυτιδιασμένα, ιδρωμένα μέτωπα, κούραση και κατήφεια… «ακούς εκεί να μας πάρουνε και τον αέρα οι πούστηδες… κρίση σου λέει»

Μεσημέρι, παξιμάδι μαλακωτό, φετούλα λάδι και τομάτα από τον κήπο, αβάρετη… άρωμα. Λίγος ύπνος, ίσα να ξεχαστεί ο άνισος αγών…

Καφενείο τα απόγεμα, ελληνικός γλυκι - βραστός με το καϊμάκι του… γιουφφφφ, να πίνει και το μουστάκι… τσιγαράκι και κουβεντούλα ψιλή. Το αθάνατο ελληνικό πηγαδάκι – ομαδική δωρεάν ψυχοθεραπεία - για γνωρίζοντες και μη. Εκεί γαληνεύει η ψυχή και γιομίζουνε οι μπαταρίες για τη συνέχεια.

Ο Μπάρμπα Νίκος σκεπτικός, πιότερο απ’ άλλες φορές, το χέρι απιθωμένο στη μαγκούρα και τα άλλο να χτυπάει ρυθμικά στο τσίγκινο τραπέζι. Ντουκου ντουκ ντουκου ντουκ, σε μια δικιά του, μυστική δέηση. «Δεν ήρθαν τα παιδιά απ’ την Αθήνα… που διακοπές σ’ αυτό το χαμό φέτο;… Διπλή δουλειά και διπλοβάρδιες… ας είναι, οι άλλοι που δεν έχουν καμία;»

Σταματά να χτυπά το τραπέζι και ρουφά μια, το κατακάθι του καφέ απ το φλυτζάνι… πλαταγίζει τα χείλια του, καθαρίζει το μουστάκι με την ανάστροφη του χεριού κι αρχίζει να δείχνει κάπου αόριστα με τη μαγκούρα… (σιγοψιθυρίζει) « Έλα ρειιιι... μέρια δώθενες τη μούρη σου αν σου βαστάει»

(Να δεις που τα λέει του Χάρου σκέφτομαι, αράζω πίσω και στήνω αυτί…)

«Της αμοριάς της σκοτεινιάς δούλεψα τόσα χρόνια… με το κρύο να περονιάζει τα παΐδια το Χειμώνα στην Ελιά, να δίνουμε το λάδι μπιρ παρά– και τι λάδι ωρέ; φάρμακο λέμε, το βάνουν σε κάτι μπουκαλάκια λογιώ - λογιώ και το πουλάνε χρυσάφι στη Γερμανία… Έμποροι, μεσίτες, μπακάληδες, μαυραγορίτες ούλοι τους αρπαχτικά να μας ρουφάνε το αίμα με το καλαμάκι. Λάδι κρέας και τυρί στην ίδια τιμή μετά την κατοχή… σήμερα; Ίδια ψηλή τιμή το κρέας και το τυρί… και το λάδι; το κακόμοιρο το λαδάκι; Προδότες. Χώρια οι επιδοτήσεις… το δόκανο. Πάρε να μην παράγεις, κάτσε κι έχει ο Θεός… και να τα αποτελέσματα… Ούλα εισαγόμενα και σε τιμές φωτιά. Σμπάρηξε η χώρα μας κι από χειμώνα; Πείνα και των γονέων…»

Γυρνάει απότομα και με κοιτάει… χαμογελάω από αμηχανία και ξαναγυρίζει κει που μίλαγε… στο άπειρο, δεν καν είμαι σίγουρος ότι με είδε… Δυο παιδιά περνούν γρήγορα το δρόμο. Κουβαλούν ένα μεγάλο τελάρο με σύκα, τα πάνε για ζύγισμα. Κατάκοπα μα μ εκείνο το χαμόγελο και την ανεμελιά της πρώτης νιότης. Τα γνώρισε… τα χαιρετά και τα κερνά παγωμένη πορτοκαλάδα. Την πίνουν μονορούφι και γελούν ιδρωμένα

Κοιτάει πάλι αλλού… κατά κει που ’χει ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς…

«Αχ τα έρμα νιάτα… παπούτσια να φορέσουμε δεν είχαμε και για μπάλα κλοτσοσκούφι…

Μα είχαμε κάτι που δεν φαίνεται για τούτα δω» λέει και τα κοιτά καθώς φεύγουν με το τελάρο πιότερο δυναμωμένα από πριν…

«Πως το λένε να δεις… Α, Ναι… ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ… όλο και κάτι καλύτερο περιμέναμε τη χρονιά που θ άλλαζε τούτην εδώ, κι έτσι γινότανε, βήμα το βήμα, χρόνο το χρόνο… Φτούνα δω τι θα κάνουνε τα άμοιρα… αχ, κι αν γλυτώσουν τα ξένα, θα ναι θάμα… Κοροϊδία σ όλο της το μεγαλείο παιδί μου… ψέματα και κονόμες στην πλάτη του κοσμάκη, πάντα έτσι ήτουνα, πάντα έτσι θα ναι, μόνο που τώρα πολεμάνε να χαλάσουνε και την παρέα το πηγαδάκι… τη γειτονιά, ως και την οικογένεια οι κερατάδες με μύρια κόλπα Δυτικά, Διαβολεμένα… Διαίρει και Βασίλευε»

Τον ειρμό και το παράπονο διακόπτει η καμπάνα για τον εσπερινό…

«πότε πήγε κιόλας απόγεμα;»…

κάνει να σηκωθεί κι αφήνει τα ψιλά για τον καφέ…

«άιντε και σήμερις»

Πιέζει τη μαγκούρα κατά γης πιάνεται κι από τον τοίχο μια στάλα…

«αχχ τα ξεράδια δε βαστάνε πια καλά»…

Ορθώνεται την ώρα που σταματάει η καμπάνα… σταυροκοπιέται…

«Αχχχ βόηθα Κυρά ούλο τον κόσμο,

Βόηθα Παναγιά μου»

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

 

(*Βαρούσι : Παλαιότερη ονομασία του σημερινού χωριού, Σταυροπήγιο, Δυτικής Μάνης)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

Χελιδόνια

Χελιδόνια

-Καλησπέρα γιατρέ, φεύγω απόψε. Όχι, είμαστε όλοι καλά. Απλώς πρέπει να φύγω. Όχι, μην έρθετε στο αεροδρόμιο. Σας παρακαλώ. Ναι δεν θα χαθούμε. Ευχαριστώ. Καληνύχτα σας.  Η Νατάσα θα λείψει για μερικές εβδομάδες γιατί ο άνδρας της κάνει μια σοβαρή επέμβαση σε...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Πρόσκληση σε γάμο

Τα προεόρτια του γάμου είχαν ξεκινήσει από την Πέμπτη, με τον πρόγαμο. Λίγο έξω από το Ηράκλειο, τα συμπεθέρια είχαν ξεσηκώσει όλο το χωριό και τους πετεινούς στο πόδι. Το αντικρυστό, με τη θράκα στη μέση, το γαμοπίλαφο στα καζάνια, οι κρητικές κουλούρες δεμένες με...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μαχη Τζουγανακη

    Εξαιρετικός!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Δημήτρη υπέροχο το κείμενό σας!!!
    Το περιεχόμενο του σαρκαστικό, μα πού αληθινό!

    Καλή εορταστική σας ημέρα!!!

    Απάντηση
  3. Ιωάννα Γκανέτσα

    Ωραίος, Δημήτρη!

    Απάντηση
  4. Nikos Alexiou

    Γεια σου ρε συμφοιτητή. Πολύ ωραία γράφεις. Στείλε κανένα λινκ και με άλλες δουλειές σου να σε διαβάσουμε!

    Απάντηση
  5. Christos Koukofikis

    μεγάλες αλήθειες φίλε Δημήτρη…τρόφη για σκέψη και προβληματισμό…

    Απάντηση
  6. Ειρήνη

    Τι ωραιες Εικόνες???αληθινές κ επίκαιρες συνάμα!!!τα συγχαρητήρια μου κ ευχαριστω για τις ομορφες αυτες εικόνες!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου