Γέφυρα στο φεγγάρι

12.01.2016

ladder_sky_1

Απείθαρχα τα βλέφαρα αντιστέκονταν στις εντολές του ύπνου. Ξαπλωμένος μέσα στην ευρύχωρη - για κουτιά από γάλα- χαρτόκουτα, ο πιτσιρίκος των 8 ετών και 34 κιλών σφιχταγκάλιασε με τα μπλαβιασμένα χεράκια του το λιγνό κορμί του. Το κρύο δάγκωνε παραπάνω απόψε, αλλά το φεγγάρι, το πιο φωτεινό λαμπιόνι στο Χριστουγεννιάτικο ουρανό, ετοιμαζόταν για μια ακόμη παράσταση. Και ο μικρός δεν ήθελε να τη χάσει. Είχε ακούσει από άλλα παιδιά πως εκεί πάνω, όποτε είχε πανσέληνο, έστηνε το μπερντέ του ένας καραγκιοζοπαίχτης. Σε όποιον κατάφερνε να δει την παράσταση χωρίς να τον πάρει ο ύπνος, πραγματοποιούσε μια ευχή του! Ήταν λοιπόν τούτη η βραδιά με πανσέληνο κι αυτός έπρεπε να μείνει οπωσδήποτε ξάγρυπνος!

Το χωριό με τ´ αντίσκηνα που ζούσε εδώ και μερικές εβδομάδες, δεν θύμιζε σε τίποτα το δικό του, εκεί πίσω στη πατρίδα του. Κι αυτά τα τραβηγμένα πρόσωπα της καινούργιας οικογένειας που του 'στειλε η μοίρα, δεν έμοιαζαν καθόλου της δικής του. Αυτής που έμεινε πίσω προκειμένου να σωθεί αυτός πηγαίνοντας σ´ ένα τόπο που δεν βρεχόταν νύχτα-μέρα από ουράνιες φωτιές. Σ´ έναν τόπο που άφηναν τα παιδιά να μεγαλώσουν και τους γονείς να ζουν για να τα καμαρώνουν.

Ο Σιντίκ είχε επιβιβαστεί με αναφιλητά στο μικρό θαλασσινό τέρας που θα τον μετέφερε σε κάποια "γη επαγγελίας", συνοδευμένος από τον 17χρονο θείο του. Η μάνα του και τα δυο μικρότερα αδέρφια του έμειναν πίσω προσδοκώντας ότι η τύχη δεν θα τους εγκατέλειπε, αλλά κάποια στιγμή θα τους ένωνε πάλι.

Ωστόσο στη χώρα τούτη έφτασε μόνος. Ο θείος του, όταν συνέβη το ναυάγιο λίγο πριν φτάσουν, παλεύοντας μ´ έναν πελώριο "μόμπι-ντικ", είχε εξαφανιστεί στερώντας του έτσι και τον τελευταίο κρίκο που τον έδενε με την οικογένεια του. Γι’ αυτό απόψε δεν έπρεπε να κοιμηθεί. Έπρεπε να δει την παράσταση και να ζητήσει από τον καραγκιοζοπαίχτη να τον ενώσει με την οικογένεια του γρήγορα. Γιατί σ´ αυτή τη χώρα που δεν γκρεμίζονταν σπίτια πλάι σου καθώς περπατούσες και δεν πέθαιναν παιδιά στους δρόμους, έκανε πολύ παγωνιά! Και πολλοί κάτοικοι έπασχαν από κρυοπαγήματα, κυρίως στην περιοχή της καρδιάς.

Πόσο του έλειπε η ζεστασιά! Αχ, και να ‘χε μερικά σπίρτα ν´ ανάψει όπως εκείνο το κοριτσάκι στο παραμύθι! Η μικρή φλογίτσα θα τον ζέσταινε λιγάκι και τα βλέφαρά του δεν θα τον βάραιναν τόσο. Όμως θυμήθηκε πως το κοριτσάκι με τα σπίρτα είχε πεθάνει.

Ανοιγόκλεινε με κόπο τα βλέφαρα για να διώξει τον ανεπιθύμητο σφαλιστή τους, όταν είδε το μακρύ χέρι του Καραγκιόζη να του γνέφει. Επιτέλους είχε έρθει η ώρα! Άφησε μονομιάς τη φιλόξενη κούτα που ‘χε διαλέξει για κρεβάτι του απόψε κι έπιασε το χέρι-γέφυρα με το φεγγάρι.

Όταν ανέβηκε δεν χρειάστηκε να ζητήσει τίποτα απ´ το μάγο του φεγγαριού. Η μάνα του, τα αδερφάκια του, ακόμη κι ο σκοτωμένος από ουράνια φωτιά πατέρας του, ήταν εκεί και του χαμογελούσαν. Τον περίμεναν για να δουν όλοι μαζί την παράσταση σκιών. Τον αγκάλιασαν και τον έβαλαν να καθίσει ανάμεσά τους. Ύστερα στρέψαν τα βλέμματα τους στο πανί!

Απόψε παιζόταν  «Ο Καραγκιόζης της προσφυγιάς».

 

_

γράφει η Ματίνα Μαρδέλη

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Τα λόγια σας με έκαναν να βουρκώσω. Μέσα από μια παιδική ψυχή περιγράψατε την απελπισία των ανθρώπων αυτών που παλεύουν να βρουν έναν τόπο να τους χωρά και να τους αγκαλιάσει ..έναν τόπο που να μην είναι παγωμένος…”έναν τόπο που άφηνει τα παιδιά να μεγαλώσουν και τους γονείς να ζουν για να τα καμαρώνουν…”

    ο,τι και να πω θα ΄ναι λίγο για αυτή την εσωτερική θλίψη που καταφέρατε να κάνετε κείμενο…

    Απάντηση
    • Matina Mardeli

      Ας γίνει η ευαισθησία όλων μας ειρηνικό όπλο που θα πολεμήσει στο πλευρό όλων αυτών των αδικημένων ψυχών… Σας ευχαριστώ για το πολύτιμο σχόλιο σας.

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχη η ιστορία σας Ματίνα, με συγκίνησε…με συγκλόνισε!!! Μπράβο σας!!!

    Απάντηση
    • Matina Mardeli

      Σας ευχαριστώ πολύ! Το σχόλιο σας με τιμά!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου