-Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να κινείται με ρυθμούς γρηγορότερους;

-Αφού έτσι μας έμαθαν.

-Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να θέτει καθημερινά στόχους, να αγχώνεται για αυτούς;

-Αφού έτσι μας έμαθαν.

-Γιατί έμαθε να ακολουθεί το αέναο, ακίνδυνο, ειδυλλιακό μονοπάτι;

-Μα αφού έτσι μας έμαθαν.

-Γιατί έμαθε τη στοίχιση, την ανάπαυση, προσοχή χωρίς δεύτερη σκέψη; Τη σκέψη σαν φυλακή μη ανακυκλώσιμη; Τη φυλακή σαν λύση;

-Θες δε θες, έτσι μας έμαθαν.

-Δε θέλω και είναι αρκετό. Γιατί καλή η ομοιοκαταληξία, αλλά σαν το ελεύθερο δεν έχει. Καλή η ρουτίνα, αλλά σαν το απροσδόκητο, μην το ψάχνεις, δεν υπάρχει. Γιατί στα 19 θέλω τον κόσμο απλό και αυθόρμητο. Που κουβαλάει την ζωή του και δεν τον σέρνει, που είναι πρωταγωνιστής σε κωμωδία και όχι κομπάρσος σε τραγωδία, που ιδρώνει από ηδονή και όχι από αγωνία. Που δεν ξέρει τι θέλει αλλά υπάρχει κίνητρο (η αναζήτηση του πάθους) έχει αισιοδοξία. Που, που, που… Φαντασία. Να μην υπάρχουν γιατί, καμιά συνταγή.

-Έτσι μπράβο!

_

γράφει η Ζωή Κώτσου