Γιατί παππού;

Δημοσίευση: 27.04.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Παππού, γιατί τον έσφαξες τον πετεινό;

Για να γλιτώσουμε απ’ του ξυπνήματος

του πρωινού τη ζάλη.

 

Και τη συκιά γιατί την έκοψες;

Για να’ χουμε απ’ τους χαφιέδες

ήσυχο κεφάλι.

 

Τον φύλακα τον σκύλο μας γιατί χαρίζεις;

Για την ασφάλεια κόρη μου

μονάχη σου να ορίζεις.

 

Στο καφενείο γιατί δεν πας το αγέρι σου να’ αλλάξεις;

Είναι για εμένα βλέπεις πια

μεγάλες οι αποστάσεις.

 

Μα αφού οι σκοτούρες σε απωθούν,

για εμένα γιατί τρέχεις ολημερίς αδιάκοπα

να μ’ έχεις στις ανέσεις;

 

Εγώ ψυχή μου γέρασα.

Μα σε θωρώ και κλαίω.

Ενός παιδιού μεγάλωμα επίτευγμα σπουδαίο.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    απίστευτη για ακομη μια φορα!!!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Εγώ ψυχή μου γέρασα.

    Μα σε θωρώ και κλαίω.

    Ενός παιδιού μεγάλωμα επίτευγμα σπουδαίο.Μεγάλη κουβέντα.. Πολύ δυνατό το ποίημά σας!!! Μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου