Για ένα όνειρο

Δημοσίευση: 30.12.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Χειμώνας που μοιάζει με καμουφλαρισμένο φθινόπωρο.
Και δε χιονίζει πια.
Άλλαξαν, θαρρείς, οι καιροί.
Και τα χρόνια περνούν από πάνω μου αμείλικτα,
σαν τα τρένα επάνω στις ράγες.
Ο ήλιος δείχνει τα δόντια του με θράσος,
σαν να κρατάει τον κόσμο στα χέρια του.
Κι είναι οι αχτίνες του σαν χρυσαφιές βελόνες,
τσιμπάνε με μίσος τα μάγουλα των περαστικών.
Τα ημερολόγια ξέχασαν τη διαδοχή των εποχών
κι οι μέρες εναλλάσσονται σαν εικόνες σε βιβλίο˙
άλλοτε έγχρωμες και ζωηρές,
άλλοτε μουντές και ασπρόμαυρες.
Άλλαξαν, θαρρείς, οι καιροί.
Μόνο η προσμονή εξακολουθεί να είναι η ίδια.
Αυτή η ακατανίκητη, η απροσδιόριστη μα συνάμα μαγική,
αυτή η παιδική λαχτάρα για τη μεγάλη γιορτή.
Το όνειρο των Χριστουγέννων.
Αυτό το όνειρο είναι που πρέπει να φυλαχθεί.
Αυτό το όνειρο είναι που πρέπει να παραμείνει αλώβητο.
Γι’ αυτό το όνειρο παρακαλάω και προσεύχομαι και κλαίω.
Κλαίω για το παιδί που στέκεται μπροστά σ’ ένα αφώτιστο δέντρο.
Κλαίω για το παιδί που κάθεται σ’ ένα άδειο γιορτινό τραπέζι.
Κλαίω για το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ στα χέρια κάποιου Αγίου.
Κλαίω και για το παιχνίδι που δεν γνώρισε ποτέ του χεράκι παιδικό.
Κλαίω, κλαίω.
Και τα δάκρυα κυλούν στα αυλάκια των ρυτίδων μου.
Και κινδυνεύω να φανώ ένας ιδιόρρυθμος γέρος που τα έχει χαμένα.
Και κλαίω όπως κλαίει κάποιος που έχει μια εξήγηση για όσα φαίνονται ανεξήγητα.
Και κλαίω όπως κλαίει κάποιος που ξέρει πως πλέον άλλαξαν οι καιροί.
Φτηνές δικαιολογίες.
Γέρασα πια.
Κι ο Δεκέμβρης στέκει βουβός μα φωτισμένος.
Σαν τον αποδιοπομπαίο τράγο του χρόνου.
Σκυθρωπός κι εξόριστος.
Επιφορτισμένος με το δύσκολο έργο της αυλαίας.
Κι ας ξέρει πως τα Χριστούγεννα θα είναι για κάποιους μια συνηθισμένη μέρα.
Κι εγώ κλαίω και προσεύχομαι.
Κι ίσως οι προσευχές μου ακουστούν.
Κι ίσως αυτά τα Χριστούγεννα κάποιος κάπου κάνει ένα μικρό θαύμα.
Κι ίσως αυτά τα Χριστούγεννα μείνουν σε κάποιον αξέχαστα.
Για ένα όνειρο αξίζει να σκαρφαλώσει κανείς στις κορυφογραμμές του κόσμου
και να κρεμάσει το πιο φωτεινό κι ελπιδοφόρο αστέρι.

_

γράφει η Ροδάνθη Πάντου

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελευθερία

    Πολύ ωραίο!! Με άρωμα Χριστουγέννων!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου