Λευκές πινελιές λικνίζονται

στη γραμμή του ορίζοντα

κι αγκαλιάζουν ηδονικά

το γαλάζιο του ουρανού.

 

Πετούν ψηλά, πέφτουν χαμηλά,

ανοίγουν και κλείνουν τις φτερούγες

και μακάρια απολαμβάνουν

τη γαλήνη του αιθέρα.

 

Καπνός φουγάρου, χέρια απλωμένα,

γίνονται σειρήνες για ένα κάλεσμα

σε καινούριες εμπειρίες.

 

Το κερί πετούν από τ΄ αυτιά

και τις ακολουθούν

στο μακρινό τους το ταξίδι.

Γίνονται ταξιδιώτες τ’ ουρανού

έτοιμοι να ζήσουν

μ’ όλες τους τις αισθήσεις.

 

Και πριν το βράδυ σιμώσει,

γυρίζουν πίσω κατάκοποι

κι ευτυχισμένοι.

Στο βράχο τους κάθονται ήσυχα

και αγναντεύουν το πέλαγο,

περιμένοντας τον ήλιο να ανατείλει

κι άλλες σειρήνες να τους πάρουν

μαζί τους σε ταξίδια πιο μεγάλα!

 

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Η Χριστίνα Σουλελέ γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Είναι δασκάλα ειδικής αγωγής και υπηρετεί 21 χρόνια στην εκπαίδευση. Χόμπυ της η ορεινή πεζοπορία. 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!