Select Page

Ετικέτα: Χριστίνα Σουλελέ

Καρυοθραύστης

Η ξαφνική μπόρα βρήκε την Αργυρώ απροετοίμαστη κι όταν μπήκε στο σπίτι έσταζε από την κορυφή ως τα νύχια. Πέταξε την τσάντα και τα κλειδιά όπως όπως πάνω στο τραπέζι και τίναξε τα μαλλιά της από τις αμέτρητες σταγόνες που είχαν  σκαλώσει πάνω τους. Ένα κίτρινο φύλλο μπερδεύτηκε στα δάχτυλά της  και προσπάθησε να το βγάλει μα εκείνο αντιστεκόταν, διεκδικώντας πεισματικά την παραμονή του πάνω στις  χρυσόξανθες μπούκλες της. Έτρεξε ως τον καθρέφτη για να το εντοπίσει και είδε πίσω από το είδωλό της, πάνω στο μικρό τραπεζάκι του καθιστικού, έναν καρυοθραύστη από κείνους τους παλιούς, τους μεγάλους, τους...

Διαβάστε περισσότερα

Με μια φουφού στην πλατεία Συντάγματος

Πλατεία Συντάγματος, Δεκέμβριος 2017 Τριανταπέντε χρόνια τώρα, η πλατεία Συντάγματος είναι το στέκι μου, το σπίτι μου, η γωνιά μου. Οι εποχές που διαδέχονταν η μια την άλλη, μ’ έβρισκαν πάντα στο κέντρο της, σκυμμένο πάνω από τη φουφού μου πότε να ψήνω κάστανα και πότε καλαμπόκια. Κάθε χωνάκι από ζεστά κάστανα, κάθε χαρτάκι τυλιγμένο γύρω από ένα μοσχοβολιστό καλαμπόκι, ήταν κι ένας οβολός στο πορτοφόλι μου. Από αυτή τη δουλειά έζησα, δημιούργησα οικογένεια, μεγάλωσα τα παιδιά μου, τα σπούδασα, τα πάντρεψα και ακόμη τα βοηθάω. Τη δουλειά μου την αγάπησα. Δεν ήταν μόνο το μεροκάματο που έβγαινε. Ήταν...

Διαβάστε περισσότερα

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα παντζούρια και ένα αεράκι φθινοπωρινό, δροσερό, καθάριο, φερμένο από τα στήθη του βουνού, του χάιδεψε τα μάγουλα. Το πρωινό πούσι καλημέριζε το χωριό, αφήνοντας τη λίμνη και το δάσος να κοιμούνται σκεπασμένα με πάπλωμα πουπουλένιο, ζεστό, αφράτο. Τι όνειρο να έβλεπαν άραγε; Σε ποια παραμύθια περιδιάβαινε το όνειρό τους; Με ποια μυθικά πλάσματα αγκαλιάζονταν αποβραδίς; Με ποια τραγούδια τούς νανούριζαν οι νεράιδες, που με ξέπλεκα μαλλιά τραγουδούσαν...

Διαβάστε περισσότερα

Πολύτιμο δώρο

-Κύριε Ανδρέα ετοιμάσου, έρχεται το δωράκι σου. -Επιτέλους! Πρώτα θα πέθαινα και μετά θα ερχόταν. -Έλα μη μου γκρινιάζεις και σε λίγο θα βγεις περδίκι από δω μέσα. -Ποιος το στέλνει, ξέρουμε; -Α! Είναι σεμνός ο θαυμαστής, δε θέλει δημοσιότητα. Η νοσοκόμα κρέμασε ψηλά τη φιάλη με το αίμα κι αφού ψηλάφισε προσεκτικά τη φλέβα, τοποθέτησε χωρίς βιασύνη τη βελόνα. Το κόκκινο υγρό άρχισε αμέσως το ταξίδι του με έναν αργό αλλά σταθερό ρυθμό, για να φτάσει τη σωστή στιγμή στον προορισμό του και να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Αφετηρία του, η διάθεση κάποιου για προσφορά. Οι...

Διαβάστε περισσότερα

Κάθε φέτα από καρπούζι

Δύσκολα κι εκείνα τα χρόνια. Φτωχικά. Όταν όμως τα κοιτάζεις από μια απόσταση, καταλαβαίνεις πως ο χρόνος έχει τη μοναδική ικανότητα να ξεθωριάζει καθετί στενάχωρο, να λειαίνει τις τραχιές γωνίες του και να τονίζει με φωτεινά χρώματα τις στιγμές που συνδέονται με ιδιαίτερα γεγονότα, με γιορτές ή διακοπές. Στην τελευταία λέξη ο νους ακουμπάει πάντα στον Αύγουστο, διότι αυτόν τον μήνα παραθέριζαν όσοι ήταν τυχεροί και είχαν ένα χωριό ή κάποιον να τους φιλοξενήσει. Στην οικογένειά μου νιώθαμε διπλά τυχεροί. Εκτός από χωριό, είχαμε κολλήσει και το μικρόβιο του ταξιδευτή, ποιος ξέρει από ποιον, κι έτσι ταξίδια κι εκδρομές...

Διαβάστε περισσότερα

Απ’ την αψάδα του έρωτα στη γλύκα της αγάπης

-Γιαγιά, κλαις ; -Μπα σε καλό σου, παιδάκι μου! Με βλέπεις να κλαίω; -Μα αφού τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σου. -Με καίει η αψάδα των  κρεμμυδιών. -Τότε γιατί τα αγαπάς; Αυτός ο διάλογος επαναλαμβανόταν κάθε φορά που η γιαγιά καθάριζε κρεμμυδάκια. Η μικρή Λουκία δεν μπορούσε να καταλάβει πώς  η γιαγιά της μπορούσε να τα αγαπάει, αφού αυτά την έκαναν να κλαίει. Γιατί αυτό συνέβαινε. Η γιαγιά, από όλα τα λαχανικά που είχε στο μποστάνι της, στα φρέσκα κρεμμυδάκια είχε ιδιαίτερη αδυναμία. Η Λουκία το έβλεπε στον τρόπο που τα κρατούσε σφιχτά στην παλάμη της και τα χάιδευε...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Λίγο γαλάζιο ακόμη

Κάθε που το χάραμα ανοίγει την αυλαία του και  βάφει με φωτεινά χρώματα τον ορίζοντα, τον βρίσκει  καθισμένο στην πολυθρόνα. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύα με ζέστες, με ήλιο ή με χιόνι. Πάντα εκεί, στην ίδια άκρη της βεράντας, μέχρι την ώρα που το φως της μέρας, κάνει την τελευταία υπόκλιση στο μενεξεδένιο δειλινό. Ασάλευτο σκαρί, σκεβρωμένο από το αλάτι, στεγνό από τους  χυμούς της νιότης, πετσί παρατημένο σε απάνεμο μουράγιο. Συντροφιά του το τσιγάρο. Το ανάβει, το σβήνει,  το ρουφά  με ηδονή και αφήνει τα δαχτυλίδια του καπνού να κάνουν σινιάλο στην παλιά του ερωμένη.  Με λάγνο βλέμμα την...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017: 2 – 8 Ιανουαρίου

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων “τοβιβλίο“. Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

Από έκπληξη σε έκπληξη

Μια ανάσα πριν από την εκπνοή του παλαιού χρόνου, όλες οι ετοιμασίες για την υποδοχή του νέου έτους είχαν ολοκληρωθεί. Η τοποθέτηση των δώρων κάτω από το φωτοστόλιστο δέντρο και η ενίσχυση της φωτιάς, στην ήδη αναμμένη ξυλόσομπα, με λίγα ξύλα ακόμη, ήταν οι τελευταίες πινελιές που πρόσθεσαν σπίθες ικανοποίησης στους οικοδεσπότες. Τα αρώματα της κανέλας και του πορτοκαλιού από τη βασιλόπιτα που ψηνόταν στο φούρνο, ενώνονταν με τη γλυκιά ζεστασιά της ατμόσφαιρας κι έβαζαν σε πειρασμό τις αισθήσεις. Πάντα, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, την ετοίμαζε η Καλλιόπη και τη διακοσμούσε ο Αποστόλης, που είχε να καυχιέται για...

Διαβάστε περισσότερα

Τα σπίτια τα στολίζει η αγάπη

Παραμονή Χριστουγέννων και η Νέλλη με τη Μαρώ κρατώντας τριγωνάκια στα χέρια, βγήκαν στους δρόμους για να πουν τα κάλαντα, αψηφώντας το τσουχτερό κρύο. Σε πείσμα των καιρών που θέλει το φόβο να αφήνει τους δρόμους γυμνούς από παιδικές φωνές και τις γειτονιές ορφανές από χαρμόσυνους ήχους, εκείνες αποφάσισαν να τηρήσουν το έθιμο, δίνοντας υπόσχεση στους γονείς τους πως δε θα απομακρυνθούν από τη γειτονιά. Όμως, κάτι η παιδική ανεμελιά που δε λογαριάζει φόβο, κάτι η χαρά της μέρας, τις παρέσυραν σε γειτονιές πιο μακρινές και τις οδήγησαν σ’ ένα χαμηλό σπιτάκι. Η λαχτάρα να πουν τα κάλαντα σε...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017». Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

ιστορίες μπονσάι – το ebook

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το νέο συλλογικό βιβλίο σύντομων ιστοριών, «ιστορίες μπονσάι», όπως προέκυψε από τη δράση «μικρές...

Διαβάστε περισσότερα

Να χαμογελάς στον ήλιο

Τι τιμή κι αυτή αν το καλοσκεφτείς! Ν’ ανοίγεις το παράθυρο πρωί πρωί και ν’ αντικρίζεις έναν ήλιο λαμπρό. Γενναιόδωρο το καλημέρισμα του αειθαλούς επισκέπτη προσφέρει ακάματα ό,τι του υπαγορεύει το αρχέγονο καθήκον χωρίς διαπραγματεύσεις και δοσοληψίες χωρίς διακανονισμούς και ανταλλάγματα. […] – γράφει η Χριστίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Με μια μπουρού θα ξεγελάμε τους χειμώνες

Δύσκολοι οι αποχωρισμοί και οι αποχαιρετισμοί. Στενάχωρη εκείνη η στιγμή που πρέπει να κουνήσεις το μαντήλι σε ό,τι σου πρόσφερε γενναιόδωρα στιγμές χαράς και ανεμελιάς, αφού πρώτα βρεις το κουράγιο να φτιάξεις τη βαλίτσα του με όλα τα ενθύμια που κουβαλάει πάντα μαζί του. Ένα σφίξιμο στο στήθος συνοδεύει τούτη την ιεροτελεστία και ένα τσάκισμα στη φωνή, που θέλει να φωνάξει για μια αναβολή, μα σωπαίνει βλέποντας το επικυρωμένο εισιτήριο. Ούτε και η ίδια ξέρω τι με ενοχλεί πιο πολύ. Που φεύγει το καλοκαίρι ή που έρχεται το φθινόπωρο κάνοντας, αυτάρεσκα, τη θριαμβευτική του είσοδο; Ξέρει ότι λατρεύω τη...

Διαβάστε περισσότερα

Πάνω στη ζάλη του Πεντοζάλη

Μια χρυσόξανθη ηλιαχτίδα ξεπήδησε δειλά πίσω από το βουνό, αφήνοντας τις υπόλοιπες μισοκοιμισμένες στο ρόδινο σεντόνι του ορίζοντα. Συνωμότησε με το νοτιά και μαζί πρόσφεραν το πιο ζεστό καλωσόρισμα στο πλοίο, που ανυποψίαστο έδενε στο λιμάνι της Σούδας. Κουρασμένο, άνοιξε την μπουκαπόρτα του και ξέβρασε με ορμή το ανθρώπινο ποτάμι, λες και είχε μπουχτίσει από την ολονύχτια παρουσία του. Η Χρύσα και η Μαρία είχαν βγει από το πλοίο και κατευθύνονταν με το αυτοκίνητο προς το χωριό, όταν άρχισαν να αχνοφαίνονται τα Λευκά Όρη, μ’ έναν αγουροξυπνημένο ήλιο να απολαμβάνει, πάνω τους, το μερακλίδικο καφέ του. Η Χρύσα, που...

Διαβάστε περισσότερα

Φύση μαγική

Μάγισσα του δάσους! Φύση αγαπημένη! Σε ονειρεύτηκα με ένα ραβδί αερικό να αγγίζεις των δέντρων τα κλαδιά! Με της καρδιάς σου τον χτύπο δροσοσταλίδες να ποτίζεις τα πουλιά να ξεδιψάει η ψυχή με ένα σου χάδι τρυφερό![…] Α,Ρ   Αγρίμι λαβωμένο απ’ τον καιρό στον κόρφο σου βρίσκω καταφύγιο Μάγισσα πλανεύτρα! Η ανάσα σου γλυκό κρασί κι εγώ μια μεθυσμένη πεταλούδα γύρω απ’ το φιλί σου να γυρνώ […] Χ.Σ....

Διαβάστε περισσότερα

Όταν ο Έρωτας χτύπησε την πόρτα

Ότι θα το πάθαινα αυτό σε αυτή την ηλικία, ούτε που το έβανε ο νους μου, φιλενάδα. Κοιμάμαι και ξυπνάω με τη σκέψη του, σου λέω. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Κεραυνοβόλος κι αμοιβαίος, καθώς φαίνεται. Αν το μυριστεί όμως ο Μπάμπης, χάθηκα. Ο Μπάμπης εκείνη τη στιγμή, ξεκλείδωνε την πόρτα κι έμπαινε σπίτι. Μια ξαφνική αδιαθεσία στη δουλειά, τον έκανε να γυρίσει δυο ώρες νωρίτερα. Όταν άκουσε το όνομά του, πλησίασε νυχοπατώντας μην τυχόν και τον πάρει χαμπάρι η Αγγέλα κι έστησε αυτί, πίσω από την πόρτα. Τι να σου λέω! Είναι γλυκός, τρυφερός, τρίβεται επάνω μου και...

Διαβάστε περισσότερα

Με τα μάτια της Μελιώς

-Καλώς το κορίτσι μας! Ακούστηκαν φωνές από το καφενείο, την ώρα που η Μελιώ έστριβε στο δρόμο. – Έλα να σε τρατάρουμε κοκόνα μου, της φώναξε ο κυρ- Φώτης ο καφετζής και πήρε το λάστιχο για να της γεμίσει το μπολάκι με καθαρό νερό. Εκείνη κορδώθηκε και κούνησε την ουρά της, κρατώντας το ένα της ποδαράκι όρθιο, όχι από νάζι αλλά επειδή έτσι το αποφάσισε η φύση. Της άρεσαν τα γλυκόλογα, τα χάδια και τα φιλέματα. Κάθισε στα πισινά της πόδια, τους κοίταξε έναν έναν, γρύλισε χαρούμενα κι έσκυψε στο πιατάκι για να βρέξει τη γλώσσα της. Με ευχαρίστηση...

Διαβάστε περισσότερα

Πανελλήνιες αγωνίες

15 Μαΐου 2016 Αγαπημένο μου ημερολόγιο, Σήμερα κλείνω τα δεκαοκτώ. Λένε πως ο χρόνος κυλάει σα νερό. Στη δική μου περίπτωση, πέρασε σαν αστραπή και βρέθηκα από τη νηπιακή ηλικία κατευθείαν στην ενήλικη, με όλο το ενδιάμεσο διάστημα να κυλάει ανάμεσα σε σχολεία, φροντιστήρια, διάβασμα, εξετάσεις. – Να ’χα τα χρόνια σου, κόρη μου, μου είπε η γιαγιά που ήρθε να μου ευχηθεί. – Και τι θα τα έκανες γιαγιά; Ρώτα κι εμένα! Θα διάβαζες είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο, θα αγωνιούσες, θα αγχωνόσουν, γιατί από αυτές τις εξετάσεις θα κρινόταν το μέλλον σου, έτσι δε λέτε όλοι; Κοίτα τους...

Διαβάστε περισσότερα

Ψευδαισθήσεις Ανάστασης

Αρπακτικά των νεοσσών ονείρων βέβηλοι των πόθων λαφυραγωγοί των επιθυμιών στήνουν αρχέγονο χορό ριγεί η νύχτα. Όμηρος η ανθρωπότητα με ακάνθινο στεφάνι στα μαλλιά κόκκινα κύματα οι ανταύγειες πιτσιλίζουν το ρούχο της. Γονατιστή προσεύχεται με μια σιωπή σπαρακτική με χέρια πλεγμένα σε σχήμα ικεσίας και βλέμμα στραμμένο προς τα εντός. Πονάει. Δεν αντιδράει. Ο πόνος μούδιασε τα μέλη της. Ακούει άραγε κανείς; Μια στάλα νερό για το δρόσισμα, τα μάγουλά της καίνε από τον πυρετό. Ένα αύριο για τον ανασασμό, την πνίγει το τώρα με καπνούς πολέμου, σκόνη φτώχειας κι εκμετάλλευσης. […] – γράφει η Χριστίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Σε τεντωμένο σχοινί, της Χριστίνας Σουλελέ

Απόψε θα κλείσω τηλεόραση, ραδιόφωνο, υπολογιστή. Ούτε θέλω να δω, ούτε ν’ ακούσω για πολέμους, τρομοκρατία, δολοφονίες, προσφυγιά, ανεργία. Θ’ ακούσω μουσική, θα διαβάσω ένα βιβλίο και θα κοιμηθώ νωρίς. Απόψε νιώθω κουρασμένη. Θέλω να ξεκουραστώ, να ξεχαστώ, να αδειάσει το μυαλό μου από καθετί άσχημο. Να προσποιηθώ πως τίποτα κακό δε συμβαίνει στον κόσμο, πως έστω για ένα βράδυ, τα πάντα κυλούν ήρεμα. Λέω να πάρω και ένα τηλέφωνο τη φίλη μου. Έχω ανάγκη ν’ ακούσω τη φωνή της, να μιλήσουμε για όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα που κουβεντιάζουν οι φίλες. Να κανονίσουμε να τα πούμε από...

Διαβάστε περισσότερα

Τα συρματοπλέγματα της ντροπής

Το βλέμμα στρέφεις και κοιτάς ολόγυρά σου, παιχνίδια σου άξιζαν στα χέρια να κρατάς μα αγκαλιάζεις, στη λάσπη, τα όνειρά σου και την ελπίδα σου, που αιμορραγεί, κοιτάς, στο συρματόπλεγμα που ορθώνεται μπροστά σου. Αυτοί που το έστησαν και βλέπουν να πονάς, κάποτε βρέθηκαν στη θέση τη δικιά σου. Για φαντάσου! Σ’ ελεύθερο ουρανό τα όνειρα πετάς, τρέχεις μπροστά κι ας βλέπεις του γκρεμού το τέρμα. Από μια ελπίδα να πιαστείς, αυτό ζητάς κι από του κόσμου θέλεις να κρυφτείς το ψέμα. Θέση, σε χώρα λεύτερη, θέλεις να έχεις κι αν κάποιοι σε εμποδίζουνε, μη σταματάς […] _ γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Στα μονοπάτια των θεών

Περπατούσε και οι παντόφλες της χάιδευαν το ξύλινο πάτωμα, αφήνοντας τον ήχο μιας ακούσιας παραίτησης, μαζί μ’ ένα παράπονο για το χρόνο που κύλησε. Τον τελευταίο καιρό με δυσκολία έσερνε τα πόδια της, που αρνούνταν να την υπακούσουν, σαν να της κάκιωναν για τα καψόνια που τους έκανε εδώ και χρόνια.  – Ρημάδια, τους φώναζε, ούτε ως την αυλή δεν μ’ αφήνετε πια να βγω και τα χτυπούσε με την παλάμη, λες κι έτσι θα έπαιρναν μπρος. Ο νους της έπεφτε συχνά σε λήθη, εκείνα όμως είχαν μνήμη ελέφαντα. Θυμούνταν, κατέγραφαν, υπέμεναν και χρόνια την προειδοποιούσαν. Α! Όλα κι...

Διαβάστε περισσότερα

Θ’ αρχίσω μ’ ένα ευχαριστώ

Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 2016  Αγαπημένη μου φίλη, Πολύ καιρό ήθελα να σου γράψω αυτό το γράμμα κι όλο το ανέβαλλα. Ξέρω πως δε σου αρέσουν τα πολλά λόγια κι αυτός είναι ο λόγος που απολαμβάνω τη συντροφιά σου. Τη σχέση μας τη χαρακτηρίζουν εκείνες οι φλύαρες σιωπές που έχουν τόσα να πουν, αλλά αρκούνται σε μια ματιά, σ’ ένα χαμόγελο, σ’ ένα άγγιγμα. Κάτι τέτοιες ώρες, θα ήθελα να ήμουν ποιήτρια. Μ’ ένα στίχο, με δυο λέξεις μοναχά να εκφράσω όσα αισθάνομαι για σένα, αλλά δεν είμαι. Νιώθω όμως την ανάγκη να σου γράψω και θα το κάνω με...

Διαβάστε περισσότερα

Με την τρέλα οδηγό

Ένας θεός ξέρει πώς τα φέρνει βόλτα η Κλειώ με τους δύο εαυτούς της. Είναι σε όλα διαφορετικοί. Ο ένας κρατάει μπλοκάκι και όλη μέρα μετράει, υπολογίζει, σημειώνει, γράφει, σβήνει. Αν τον δει κανείς θα νομίζει πως λύνει μαθηματική άσκηση και αγωνιά μήπως δεν του βγει η εξίσωση. Μετά, της υπαγορεύει τι πρέπει να κάνει, τι δεν πρέπει, πότε να πάει για δουλειά, πότε να κοιμηθεί, πότε να πληρώσει τους λογαριασμούς της. Με λίγα λόγια, υποχόνδριος και σπασίκλας. Τρέχει πάντα στους δρόμους της καθημερινότητας, εκεί που η έκπληξη δειλιάζει να ξεμυτίσει, από φόβο μήπως την πάρει η ρουτίνα παραμάζωμα....

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2016

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο...

Διαβάστε περισσότερα

Α, όπως λέμε άνθρωπος

Ο κυρ Αριστείδης, από τα γράμματα μόνο το γράμμα Α ξέρει, το αρχικό του ονόματός του για να μπορεί να υπογράφει. Ξέρει όμως να μετράει αυτά που έχει, αυτά που έχασε και να φυλάει μέσα του τον Άνθρωπο, που απλώνει το χέρι για να τραβήξει στην ασφάλεια του ακριτικού νησιού του, αυτούς που βίαια ξεριζώνονται από τον τόπο τους. Δεν κοιτάει χρώμα και θρησκεία. Ανοίγει την αγκαλιά του για να σκεπάσει τον παγωμένο συνάνθρωπο, να χαϊδέψει το μικρό παιδί που κλαίει, να παρηγορήσει τη γυναίκα που έχασε άντρα και παιδιά. […] γράφει η Χριστίνα...

Διαβάστε περισσότερα

29 Αυγούστου

  Στο γέρμα του καλοκαιριού ανέτειλε η Άνοιξη. Μπερδεύτηκαν οι εποχές στου χρόνου το καλεντάρι τα βήματά τους άλλαξαν στου κύκλου τον χορό. Κι ενώ τα διαβατάρικα πουλιά κοίταζαν προς το Νότο -σκληρός και αναπόδραστος τούτος ο νόμος- χελιδονάκι αμάλαγο το βλέμμα έστρεφε προς την πλευρά του ήλιου γυρεύοντας παρόμοια  με  της μήτρας ζεστασιά. Αγάπη βύζαινε την ώρα που οι μοίρες του απίθωναν στη χούφτα τη σφιχτή τα εκλεκτά τους δώρα. Μία πυξίδα και δυο φτερά για ν’ ανιχνεύει αχόρταγα τα μονοπάτια της καρδιάς για ν’ ανεβαίνει αγόγγυστα  ως τις κορφές τ’ ονείρου. Στο γέρμα του καλοκαιριού η ανατολή...

Διαβάστε περισσότερα

Τα καλοκαίρια της καρδιάς μου, της Χριστίνας Σουλελέ

Υπάρχει ένα μικρό μέρος, νοτιοδυτικά του χάρτη, που στο νου και την καρδιά μου έχει αφήσει σαν πολύχρωμο αποτύπωμα την ανάσα του καλοκαιριού, της ανεμελιάς και της ελευθερίας. Είμαι σίγουρη, πως σε αυτές τις τρεις λέξεις οφείλει την ονομασία του – Συντριάδα[1] – κι ας λένε ό,τι θέλουν τα βιβλία της Γεωγραφίας. Σαν χθες, θυμάμαι την κάθε μέρα ν’ ακολουθεί με ευλάβεια ένα δικό της τελετουργικό. Στο ζεστό χρώμα του λυκαυγούς, το λάλημα του πετεινού, το βέλασμα των μαρτινιών[2] και η μυρωδιά του ψωμιού που φούσκωνε στο ξυλόφουρνο, έμοιαζαν με το γλυκό συναπάντημα μιας συν-τριάδας, που συνωμοτούσε για ένα...

Διαβάστε περισσότερα

Χάσαμε τη διαδρομή

«Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος…» Κρατώ στα χέρια τους αγαπημένους στίχους του Καβάφη και χάνομαι στις διαδρομές τους, την ώρα που το αεροπλάνο είναι έτοιμο να απογειωθεί. Περίεργο δεν είναι, να επιλέγω το ταχύτερο συγκοινωνιακό μέσο για ένα ταξίδι αναψυχής, διαβάζοντας στίχους που εξυμνούν την ομορφιά της διαδρομής; Δε βιάζομαι να φτάσω κι όμως τρέχω να προλάβω. Κοιτάζω συνεχώς το ρολόι. Σε μισή ώρα θα είμαι στη Θεσσαλονίκη. Σε μισή ώρα, το πολύ σε τρία τέταρτα, όχι αργότερα. Το παιχνίδι με το χρόνο, μου έγινε συνήθεια. Η ηλικιωμένη κυρία που...

Διαβάστε περισσότερα

Υπάρχει ελπίδα, της Χριστίνας Σουλελέ

Όσο υπάρχουνε λουλούδια που σηκώνουν το κεφάλι στο χιονιά κι όσο ακούγονται τραγούδια πάνω στα γυμνά κλαδιά όσο μια αχτίδα δραπετεύει από το σκοτάδι το πυκνό κι αρχίζει να αχνοφαίνεται η μέρα υπάρχει μάτια μου ελπίδα. Κι εσύ μου στέκεις άπραγος πάνω στον άνυδρο τον βράχο τον ξερό και μοιρολόι στήνεις για τα χαμένα άνθη σου τα άηχα τραγούδια και το σκοτάδι το πυκνό που στάθηκε εμπόδιο στην απαρχή της μέρας σου. Μάθε λοιπόν πως με μια ελπίδα κι έναν αγώνα μ’ ένα τραγούδι και μια ψυχή έτσι αξίζει ο καθένας ν’ αντικρύζει και με ρόδινο χρώμα να βάφει...

Διαβάστε περισσότερα

Πανελλήνιες της νιότης σκιές

Το όνειρό σου σαν φάρος της νύχτας, μες στο ανέσπερο της κάμαρης φως, ανοίγει δρόμους γεννάει ελπίδες κι ο φόβος εισβάλλει πειρατής αλγεινός. Έξω η νιότη σου στήνει καρτέρι, σα βάρκα ξέμπαρκη της νύχτας σκιά, κοιτάζει στο άπειρο το πεφταστέρι και το στεφάνι της νίκης σου φορεί στα μαλλιά. _ γράφει η Χριστίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Σαν ανθισμένη πασχαλιά

-Άνοιξαν πάλι οι ουρανοί… ας έρθει με το καλό Παναγιά μου, μονολογούσε η Σμαρώ, την ώρα που έπλενε τα φλιτζανάκια του καφέ. Όσο έβλεπε τη βροχή να δυναμώνει, ένα σφίξιμο την έπιανε στο στήθος. Κοντά στο τζάκι, ο Γιώργης ο άντρας της, σκυφτός σκάλιζε τη φωτιά. Τα χείλη του ανοιγόκλειναν σιωπηλά, μαρτυρώντας μια έντονη συνομιλία με τον εαυτό του. Μια χαρούμενη κόρνα ακούστηκε στο δρόμο και η Σμαρώ πετάχτηκε έξω, κάνοντας το σταυρό της. Από κοντά κι ο Γιώργης. Φτερά έβγαλαν τα πόδια τους, παρά το βάρος των ογδόντα χρόνων που κουβαλούσαν στις πλάτες τους. Φιλιά, αγκαλιές και η...

Διαβάστε περισσότερα

Το Ασπρονήσι

Kοιτάζει τη θάλασσα να αλλάζει σχήματα, χρώματα και μορφές. Nα λικνίζεται και να παραδέρνει σ’ έναν ερωτικό χορό αγκαλιά με το μελτέμι, να τινάζεται και να σπάει σε χίλια κομμάτια. Με το πινέλο ανακατεύει το μπλε χρώμα με το λευκό και στον καμβά αποτυπώνεται το πάθος της θάλασσας και του μελτεμιού. Μια λευκή δαντέλα γίνεται όμηρος και μάρτυρας της πολιορκίας και του έρωτα. Είναι το Ασπρονήσι. Το νησί του, που σαν ρουφήχτρα τον τραβάει και τον γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που θα ’ταν οκτώ χρονών περίπου. Πού να θυμάται. Μισός αιώνας πέρασε από τότε… Πρώτη μέρα στο σχολείο...

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρα σε χειμερία νάρκη

Η Αντιγόνη τράβηξε την κουρτίνα και κοίταξε το δέντρο που βρισκόταν στην αυλή. Τα πουλιά που κάθονταν πάνω του, με τα φτερά διπλωμένα, της θύμισαν τα δικά της όνειρα. Είχαν μείνει ακινητοποιημένα κι αυτά από κάποιο χιονιά, που δεν τον είχε λογαριάσει. Ξάπλωσε στο κρεβάτι. Κοίταξε την αφίσα που ήταν κολλημένη στην πόρτα, δώρο της Άννας, παιδικής της φίλης. «Follow your dreams» έγραφε κι αυτό το σύνθημα ήταν ο άνεμος που την ξεσήκωνε κάθε φορά που τα μάτια έκλειναν πάνω στα βιβλία, κάθε φορά που μια αποτυχία την έκανε να απογοητεύεται. Σπούδασε Αρχιτεκτονική. Αυτό που ονειρευόταν από μικρή. Έμαθε...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ανάποδος καθρέφτης, της Χριστίνας Σουλελέ

Γεννήθηκα Αύγουστο μήνα και είχε ανάποδο καιρό. Έβρεχε, φυσούσε, κατακλυσμός. Ένας ανεμοστρόβιλος είχε αναποδογυρίσει αυτοκίνητα. Δέντρα βρέθηκαν το άλλο πρωί ανάποδα πάνω στις στέγες των σπιτιών. Είχαν έρθει τα πάνω κάτω. Μέρα που βρήκα να γεννηθώ… Κι ενώ στην οικογένεια περίμεναν το ταξί που θα ερχόταν από λεπτό σε λεπτό για να τους πάει στο μαιευτήριο, η θεία Σάντη, Κυριακή κατά το ελληνικόν, άρτι αφιχθείσα από το Αμέρικα, είχε ανοίξει κάτι χάρτες και μελετούσε… -Είναι ανάδρομος ο Ερμής!!! Είπε δυνατά. -Τι έπαθε ο Ερμής; Φώναξε ο πατέρας νομίζοντας πως έλεγε για τον ταξιτζή που είχε το ίδιο όνομα. Απάντηση...

Διαβάστε περισσότερα

Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, της Χριστίνας Σουλελέ

Πληθώρα φωνών και χρωμάτων ψάχνουν τον ήλιο σε μια πόλη που στρέφει το βλέμμα αλλού. Ρούχα βρώμικα, ψυχές κουρελιασμένες, γίνονται καθρέφτες της συνείδησης.   Όνειρα στοιβαγμένα σ’ ένα φέρετρο γυρεύουν μια στάλα ουρανό για να βολέψουν τα φτερά τους. Κι η θάλασσα τάφος υγρός.   Φερμένοι από κει που ο ουρανός στάζει φωτιά και κάνει στάχτη την ελπίδα, νιώθουν λεύτεροι σαν κοιτούν κατάματα τον ήλιο. Νιώθουν λεύτεροι σαν κοιτούν το φως του φεγγαριού.   […]   γράφει η Χριστίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Κράτα τον παππού ζωντανό, της Χριστίνας Σουλελέ

Μετά την τελετή ξέκοψε από τον κόσμο. Λόγια παρηγοριάς, κουβέντες χιλιοειπωμένες που λέγονται τυπικά δεν ήθελε ν’ ακούσει. Ήθελε να μείνει μόνος, να φέρει στο νου τον παππού του και να φυλάξει σαν ιερό κειμήλιο όσα άκουσε, όσα είδε και όσα έμαθε από εκείνον. Και δεν ήταν λίγα. Μια ολόκληρη ιστορία κουβαλούσε και μια απάντηση για όσα η παιδική περιέργεια αναζητούσε. Σα φύλλο αποσπάστηκε από το δέντρο των συγγενών και φίλων, και κίνησε να περπατά μονάχος στους δρόμους της παλιάς πόλης. Πέρασε από το λιμάνι και στάθηκε να κοιτά το φάρο. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Τα κύματα σηκώνονταν θεριά...

Διαβάστε περισσότερα

Μπουφ και… φτου ξελευτερία

Η Μυρτώ τέλειωσε τις δουλειές της και, όπως κάθε βράδυ τέτοια ώρα, ετοιμάστηκε να βγει στη βεράντα. Αρχή του καλοκαιριού κι ο καιρός γλυκός. Τα παιδιά έπαιζαν ήσυχα λίγο πιο πέρα. Ο Νίκος, ο άντρας της, από στιγμή σε στιγμή θα γύριζε από τη δουλειά και θα κάθονταν μαζί να πουν τα νέα της ημέρας. Από παιδιά ήταν μαζί στα παιχνίδια , στο σχολείο, στις χαρές , στις λύπες… Πήρε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, αυτό που της άρεσε πάντα να πίνει και κάθισε στην πολυθρόνα. Λυτρωτική αυτή η ώρα. Η δική της ώρα. Ήπιε μια δυο γουλιές και χαλάρωσε....

Διαβάστε περισσότερα
  • 1
  • 2

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest