Επιλέξτε Page

Γράμμα στην Άγνωστη, του Σωκράτη Τσελεγκαρίδη

15.09.2015

Θεσσαλονίκη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

 

Αγαπητή Άγνωστη,

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω από πού να αρχίσω, και τίποτα δεν φαίνεται πρόθυμο να με βοηθήσει για να γίνει πιο εύκολο τούτο το γράμμα. Λοιπόν... είναι που φύγανε οι μέρες βιαστικά και εγώ τις κοιτούσα αδιάφορα, περιμένοντας τις επόμενες ημέρες, τις καλύτερες, τις διαφορετικές, τις γόνιμες, τις εύκολες, τις ωραίες. Είναι που τα χρόνια χαθήκανε στην προσμονή των καλύτερων συνθηκών. Και εγώ κοιμόμουν. Κοιμόμουν σού λέω μονάχος μπροστά στο φόβο της μετέπειτα μοναξιάς μου. Κοιμόμουν ύπνους ανήσυχους ελπίζοντας σε μια στροφή της τύχης.

Και τώρα νιώθω σαν κάτι να άλλαξε. Πράγματι, το έμαθα πλέον [έστω και αργά] πως δεν υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές, αν δεν είσαι εκεί για να τις φτιάξεις, για να τις ζήσεις. Δεν υπάρχουν ωραία δειλινά, αν δεν είσαι εκεί για να τα δεις. Δεν υπάρχουν του πεπρωμένου ταξίδια, αν δεν ξεκινήσεις να τα περπατάς. Δεν υπάρχουν εκθαμβωτικοί ή έναστροι ουρανοί για όσους κρατάνε σφραγισμένα τα μάτια τους. Τίποτα δεν υπάρχει πιο πέρα από όσο τολμήσεις να απλώσεις την καρδιά σου. Ναι σου λέω. Έτσι είναι. Η ζωή χαρίζει μόνο τη σπίθα. Οι φωτιές είναι δικό σου προνόμιο.

Όμως, με τί λόγια τώρα να σου πω, και πώς να με πιστέψεις καλή μου. Το κόλπο είναι στη μοιρασιά! Αν δεν το ξέρεις μάθε το. Άνθρωπος γιατί να λέγεσαι, αν δεν μοιράσεις την καρδιά σου από το πιο βαθύ έρεβος μέχρι την πιο λαμπρή λιακάδα, από το μεγαλύτερο μίσος μέχρι την πιο αγνή αγάπη. Γιατί τα γράφω αυτά, μη με ρωτάς. Τί περιμένω από μια σελίδα Α4 που θα κλειστεί σε ένα γυάλινο μπουκάλι και θα ταξιδέψει στην ονειροπόλα θάλασσα με «εσένα» προορισμό της, δεν ξέρω. Είναι η ανάγκη μου τέτοια και πώς να την νικήσω...


Με όση αγάπη δεν σου χάρισα ποτέ μου,

Σ.Α.Τ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Υπό κώδωνα

Υπό κώδωνα

Φίλη αγαπημένη μου Ξέρω, θα στενοχωρηθείς με αυτά που θα σου γράψω, αλλά πρέπει κάπου να τα πω, γι’ αυτό δεν είναι οι φίλοι; Έχεις υγιή αφτιά και μυαλό ευρύ και θα με βοηθήσεις, το νιώθω. Αγάπη μου, λόγω της εγκυμοσύνης μου ο καλός μου ο Αντρέας με έχει θέσει υπό...

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[...] _ γράφει η Βασιλική...

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Παππού μου, γεια σου. Ο Τζουνέιντ είμαι. Ήθελα καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα πώς να στείλω το γράμμα. Τώρα βρήκα έναν καλό κύριο, Μπάμπη τον λένε, που ήρθε μια μέρα στον καταυλισμό κι έφερε σοκολάτες στα παιδιά και μου υποσχέθηκε ότι θα στο στείλει αυτός. Είμαστε...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε,...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η κλωστή

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΕΣΑΝΛΗΣ

    Άνθρωπος γιατί να λέγεσαι, αν δεν μοιράσεις την καρδιά σου από το πιο βαθύ έρεβος μέχρι την πιο λαμπρή λιακάδα, από το μεγαλύτερο μίσος μέχρι την πιο αγνή αγάπη…

    Mπράβο Τσέλε!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […Άνθρωπος γιατί να λέγεσαι, αν δεν μοιράσεις την καρδιά σου από το πιο βαθύ έρεβος μέχρι την πιο λαμπρή λιακάδα, από το μεγαλύτερο μίσος μέχρι την πιο αγνή αγάπη…. ]

    Μα τα είπατε όλα!!Σοφό και όμορφο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου