Γράμμα στην αγαπημένη, του Ευστάθιου Γαϊτανίδη

14.09.2015

 08/01/2015 Ρόδος

Αγαπημένη μου,

Από τον έκτο όροφο του ξενοδοχείου βλέπω μπροστά μου, όσο φτάνει το μάτι μου τη θάλασσα της Ρόδου. Στα ρηχά είναι πράσινη και στα ανοιχτά έχει ένα μοναδικά άγριο, βαθύ, μπλε χρώμα. Τα χρώματά αυτά τα ξέρω πολύ καλά ώστε να μπορώ να τα βλέπω με τα μάτια της φαντασίας μου. Τώρα η θάλασσα είναι μαύρη γιατί είναι νύχτα. Πίσω μου, πίσω από το δωμάτιό μου και από ολόκληρο το ξενοδοχείο, βρίσκονται τα καταπράσινα, χαμηλά βουνά της Ρόδου, ούτε αυτά τα βλέπω, παρά μόνο νοιώθω την ανάσα τους, μια ανάσα που μπορεί να είναι αέρας ή αύρα ή μπορεί και ψίθυρος μυστικός. Αυτά τα βουνά που με την πλούσια και αέναη ροή των νερών τους, έχουνε ποτίσει γενιές και γενιές ανθρώπων. Στο δωμάτιο ακούγεται μουσική από τον ¨Ναμπούκο¨. Αυτή τη μουσική παίζει το ραδιόφωνο κι ας είναι καλά το προηγούμενο χέρι που τοποθέτησε τη βελόνα σε αυτόν τον σταθμό. Μάλλον, πιθανολογώ πως και Βέρντι είναι συνυπεύθυνος γι’ αυτό το γράμμα μου.

Τούτη την ώρα τη σκέφτομαι νομίζεις, τον χρόνο; Τον τόπο; Θα γελάσεις, το ξέρω. Όλα αυτά σκέφτομαι θα πεις. Έχω άδικο όμως; Αν δεν με απασχολούν αυτές οι σπουδαίες, οι καθοριστικές σχεδόν των πάντων έννοιες, για ποια πράγματα θα πρέπει να νοιάζομαι; Όμως σήμερα θα σε καταπλήξω θα πάω με τα νερά σου. Θα προχωρήσω στις απόψεις σου. Θα υποβαθμίσω και θα καταβαραθρώσω αυτές τις δυο έννοιες. Για χάρη σου λοιπόν αγαπημένη μου θα πω ότι ο χρόνος και ο τόπος δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, είναι ας πούμε στοιχεία ίσα και άξια με τ’ άλλα στην εξίσωση της ύπαρξης της ζωής και της μη ύπαρξης. Ο χρόνος και ο τόπος, δεν έχουνε παίξει κανένα ρόλο στο ότι δεν βρισκόμαστε μαζί αυτήν τη χρονική στιγμή. Εγώ βρίσκομαι στη Ρόδο κι εσύ εκεί που βρίσκεσαι.

Είμαι λοιπόν στην θέση του απολογητή των δικών σου θέσεων. Άκου λοιπόν τι έχει σημασία, το βλέπω άλλωστε μπροστά μου αυτή την στιγμή. Μια γάτα που αντιλαμβάνεται το σύνολο της επιφάνεια της γης ως ενιαίο χώρο, μη έχοντας ιδέα για τη διαίρεση αυτής σε ιδιοκτησίες. Σαλτάρει πάνω από τη μάντρα του ξενοδοχείου και εισβάλει ακάλεστη στον περιποιημένο κήπο με τους φοίνικες, τα ζουμπούλια και τους πανσέδες. Είναι αυτόχρημα θρασύτατη και γι’ αυτό εξαιρετικά αντιπαθητική, αλλά χωρίς άλλο είναι μια έκφανση της ζωής.

Κοιτάω δεξιά μου. Τρία σώβρακα απλωμένα στο διπλανό μπαλκόνι, άλλη μια έκφανση της ζωής. Να η απάντηση. Η ζωή, η καθημερινή απλή και γλυκιά ζωή. Αυτό έχει τελικά σημασία.

Ξαφνικά γίνεται μέρα. Ξέρεις τι πάθαμε εμείς αγαπημένη μου; Ζήσαμε μεγάλες στιγμές, αλλά δυστυχώς μόνο μεγάλες στιγμές. Θυμάσαι στο υπόγειο του Κουν; Η πλατεία γεμάτη, η σιωπή βαριά και πηχτή, συμπυκνωμένη, την έκοβες με το μαχαίρι, το πακέτο με τα τσιγάρα φεύγει από τα χέρια σου και πέφτει στην πρώτη σειρά των θεατών κι εγώ που το ξέρω ότι έχει φύγει επίτηδες (τόσες πρόβες είχα παρακολουθήσει) χωρίς να το σκεφτώ καθόλου, το πιάνω και στο δίνω. Έτσι για να σου ακουμπήσω το χέρι, έτσι για να γελάσουμε με τις αντιδράσεις των άλλων. Χωρίς να σκεφτούμε τις συνέπειες όπως πάντα.

Ξέρεις τι πάθαμε αγαπημένη; Δεν ζήσαμε μαζί τις στιγμές των μικρών πραγμάτων. Τις αρνηθήκαμε ή μας αρνήθηκαν αυτές. Περάσαμε από δίπλα τους ή πέρασαν αυτές από πάνω μας. Σίγουρα πάντως συναντηθήκαμε μαζί τους, χωρίς καν να υποψιαστούμε την αξία τους.

Δεν έχει σημασία τι απ’ όλα αυτά έγινε. Να είσαι κρυολογημένη και να γκρινιάζεις και να μη με θέλεις δίπλα σου, να είμαι ανίκανος να σου κάνω έρωτα και να ξεκαρδιστούμε στα γέλια με την ανικανότητά μου, να τσακωθούμε στην ξερή μέχρι θανάτου και μετά να φέρεις ένα φλιτζάνι αχνιστό καφέ κι εγώ να σε φιλήσω στο μέτωπο. Αχ! αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας… Ξεχάσαμε φαίνεται τον αγαπημένο μας στίχο. Ας συμφωνήσουμε επιτέλους μετά από τόσα χρόνια και τόσους καβγάδες. Ο χρόνος και ο τόπος είναι έννοιες αν όχι μικρές, πάντως εύκολα χειραγωγούμενες. Μπορείς να μου δώσεις λίγο χρόνο ακόμη για να σ’ αγαπώ; Μπορείς να μου εξασφαλίσεις τόπο δίπλα σου για να ανασαίνω;

Σ’ αγαπάω άσχετα με τόπους και με χρόνους και με θεούς και δαίμονες.

 

Στάθης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Υπό κώδωνα

Υπό κώδωνα

Φίλη αγαπημένη μου Ξέρω, θα στενοχωρηθείς με αυτά που θα σου γράψω, αλλά πρέπει κάπου να τα πω, γι’ αυτό δεν είναι οι φίλοι; Έχεις υγιή αφτιά και μυαλό ευρύ και θα με βοηθήσεις, το νιώθω. Αγάπη μου, λόγω της εγκυμοσύνης μου ο καλός μου ο Αντρέας με έχει θέσει υπό...

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[...] _ γράφει η Βασιλική...

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Παππού μου, γεια σου. Ο Τζουνέιντ είμαι. Ήθελα καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα πώς να στείλω το γράμμα. Τώρα βρήκα έναν καλό κύριο, Μπάμπη τον λένε, που ήρθε μια μέρα στον καταυλισμό κι έφερε σοκολάτες στα παιδιά και μου υποσχέθηκε ότι θα στο στείλει αυτός. Είμαστε...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε,...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η κλωστή

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Κιντή Ευαγγελία

    Μ΄άρεσε πολύ. με ταξίδεψε

    Απάντηση
    • Ευστάθιος

      Ευχαριστώ πολύ

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Συγχαρητήρια! Για άλλη μια φορά η γραφή σας με συνεπήρε. Εξαιρετική επιστολή σταρατη, αληθινή προσγειωνοντας το όνειρο στην πραγματικότητα με ρομαντισμό… παίζοντας δυνατά τις νότες της γοητευτικης καθημερινοτητας! Να μας έρχεστε πιο συχνά….

    Απάντηση
    • Ευστάθιος

      Ευχαριστώ πολύ

      Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Πόσο όμορφο γράμμα Ευστάθιε!!!
    Θα μπορούσε να είναι αληθινό ή μήπως είναι;
    Τα μικρά καθημερινά πράγματα που συνήθως δεν δίνουμε σημασία διότι τα θεωρούμε δεδομένα ή άνευ σημασίας. Αυτά τα απλά και καθημερινά είναι που μας δένουν, μας εξελίσσουν ως άτομα και μέσα απ’ αυτά γνωρίζουμε τον εαυτό μας και τον άνθρωπό μας.

    Απάντηση
  4. Ευστάθιος

    Ευχαριστώ πολύ, μου άρεσε το σχόλιό σας, έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Όσο για το γράμμα θα μπορούσε να είναι και αληθινό… το αφήνω στην φαντασία του αναγνώστη.

    Απάντηση
  5. Ευστάθιος

    Είμαι πολύ νέος για να θυμάμαι το υπόγειο του Κουν, είναι λογοτεχνικό εύρημα, φυσικά και δεν βρέθηκα σε καμιά πρόβα του μεγάλου αυτού θεατράνθρωπου. Αλλά θα μπορούσε αυτή η σκηνή να είναι από κάποιο άλλο υπόγειο θεάτρου, από κάποιες άλλες θεατρικές πρόβες, όπου η πλατεία είναι και πάλι γεμάτη και η σιωπή βαριά και πηχτή, συμπυκνωμένη.
    Όπως το θεατράκι του Μύλου στην Λάρισα ή το θέατρο τεχνών.

    Αλλά φυσικά και δεν έχει σημασία τι απ’ όλα αυτά έγινε.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου