Γλυκιά μου,

ακόμη ένα γράμμα δίχως σκοπό. Ακόμη μία φορά που δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για τούτες τις σκέψεις, τα αισθήματα.
Το ξέρω πως δε θα μπορούσα να γίνω ο παράδεισός σου. Δεν είμαι φτιαγμένος για αυτό. Μα για ακόμη μία φορά θα επιμείνω πως «το σκοτάδι του ενός δυο μαζί το κάνουν φως».
Σου είχα πει πως θα προσπαθήσω να μη σε ξαναενοχλήσω. Κι αυτό δυστυχώς απαιτεί τεράστια προσπάθεια. Είναι πιο δύσκολο και από την ίδια την αναπνοή, καθώς μου θυμίζει ένα βιβλίο με τίτλο «Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα».
Ίσως τούτο το γράμμα δε θα ’ρθω αξημέρωτα να το αφήσω σπίτι σου. Ίσως να μη το διαβάσεις και ποτέ. Μα συγχώρεσέ με, είναι η ανάγκη μου τέτοια.
Δε φταις κάπου. Ούτε χρειάζεται να νιώθεις άσχημα. Είναι μονάχα που με στοιχειώνει το φιλί σου. Εκείνο που ποτέ δεν κέρδισα.
Και πλέον δεν υπάρχει τίποτα να κερδηθεί για μένα. Μόνο σιωπή.

Σωκράτης

…Τη μούσα μου στον δρόμο βρήκα
αχ, κατάμαυρο έφερε σταυρό
αυτιά δυο τεντωμένα είχα
μα βιαστικά προσπέρασε, θεριό…

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης