Γράψε, του Χριστόφορου Τριάντη

22.02.2016

write_pen

Γράψε

Γι' αυτούς που

βρώμισαν

με τις ψευτιές τους

τον κόσμο

Γράψε

Για το σύμπαν

που γέμισε εύκολους εραστές

και φτηνοεπαναστάτες

Γράψε

Για τους γιους της φωτιάς

που ο Ήλιος κυλά στις φλέβες τους

Έχουν τον Χριστό

στα στήθη τους

όπως τα παιδιά

Γράψε

Για ό,τι αγαπάς και πονάς

Φτάνει να νιώσεις

ότι βγαίνεις από της λήθης τους τοίχους

δίχως καμπούρες

και στριγκλίσματα

Γράψε

Για τους μικροαστούς 

είναι πολλοί

και περιφέρονται αποχαυνωμένοι

στις συνάφειες και τις συνεστιάσεις

Μα μην ξεχάσεις

και σένα τον ίδιο

να συμπεριλάβεις στη σειρά τους

Γράψε

Για τη μοναξιά σου

φτάνει να κρατάς ακέρια

τη θλίψη σου

Τον πόνο σου - σιωπηλά -

σημαία σου να τον κάνεις

εκεί στα βαθιά της ύπαρξης

Γράψε

Για να διαλύσεις

τα δεσμά της σάρκας

και στο άπειρο να πετάξεις

μαζί με τους μάρτυρες

και τους Αγίους

Γράψε

Για την ανθρωπότητα που στόμωσε

Μπούχτισε απ' τις εύκολες ιδέες

και τα προσωπεία αρχόντων και πριγκίπων

Γράψε

Για τον χρόνο

που μακελεύει

τις αλήθειές σου

Όλο απόρριψη κι αρρώστια

σκορπά στα μονοπάτια της ζωής

Γράψε

Για να νιώσεις ελεύθερος

μια στιγμή

Μα μην ξεχνάς : αστράτευτος να μείνεις 

κι όλος αμφιβολία

Γράψε

τη μέρα μια γραμμή

η νύχτα μόνη της

γράφει τα όνειρά σου

Κι όταν σταματήσεις

τις γραφές 

μες στον κόσμο

θα ‘σαι μια λέξη

μια ιστορία

Βέβαια, δεν θα 'χει

και τόση σημασία

Μην το ξεχνάς!

Μόνο να γράφεις

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    ……Κι όταν σταματήσεις

    τις γραφές

    μες στον κόσμο

    θα ‘σαι μια λέξη

    μια ιστορία

    Βέβαια, δεν θα ‘χει

    και τόση σημασία

    Μην το ξεχνάς!

    Μόνο να γράφεις …………

    Πολύ όμορφο και αληθινό!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Μου άρεσε πολύ αυτό το δυνατό Γράψε! Και ναι το χέρι να μην παύει να μιλά για όλα αυτά…

    Απάντηση
  3. Xριστίνα Σουλελέ

    Υπέροχο! Δυνατό! Γράφε Χριστόφορε κι όταν σταματήσεις θα είσαι μια λέξη στον κόσμο.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου