Γρήγορος ίσκιος πουλιών

Τέλειωσαν τα ψέματα.

Στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», καταφθάνουν οι πτήσεις από το βροχερό Λονδίνο. Κόσμος εγκλωβισμένος και συνωστισμένος στην πύλη αφίξεων και αναχωρήσεων, μεταξύ αυτών και η Κατερίνα με μια χειραποσκευή, ένα λάπτοπ και δύο βαλίτσες γεμάτες αγάπη και μυστικά της αναμονής.

Προσμονή ατέρμονη, καθώς οι σκάλες υψώνονται θεόρατες, στριφογυριστές και ατελείωτες. Σκάλες που σκαρφαλώνουν ο Πέτρος και η Κατερίνα, μέχρι να αγγίξουν πάνω τους συννεφιασμένους ουρανούς. Χιόνι πέφτει κάτω από τους αιθέρες. Οι ανάσες τους αφήνουν αποτύπωμα στα τζάμια του αεροσκάφους.

Η Κατερίνα επρόκειτο να μείνει για έναν μήνα στην Αθήνα και ο Πέτρος θα ερχόταν κατόπιν από τη Γερμανία. Οι αναχωρήσεις και οι αφίξεις χωριστές, από δύο δίδυμες συννεφιασμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όμως η επιστροφή έμελλε να είναι κοινή.

Ένας μήνας Ελλάδα! Ένας μήνας ηλιόλουστου ουρανού! Και ένας μήνας Γερμανία για το ερωτευμένο ζευγάρι (αν καταφέρουν να βρουν εισιτήρια).

Εκείνο το πρωί του Σεπτεμβρίου έμελλε να καλημερίσει την Κατερίνα και τον Πέτρο ανήσυχους. Ο Πέτρος είχε λάβει μια επιστολή για υποχρεωτικό επαναπατρισμό. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε.

Με απόφαση της στιγμής, αποφασίζει να πετάξει. Δύο σταγόνες δάκρυα κυλούν στο πρόσωπο της Κατερίνας. Έδωσε υπόσχεση να ακολουθήσει. Ένα κρώξιμο από μια δεκαοχτούρα σκίασε τον καλύτερο εαυτό της.

Από ένστικτο και σαν τον κλέφτη, το ίδιο απόγευμα, ο Πέτρος τρυπώνει στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου της κοινής πολυκατοικίας, σκαρφαλώνοντας σαν αίλουρος από τον φωταγωγό.

Ακαριαία, το μάτι του πέφτει σε δύο μισομαραμένες γαρδένιες μέσα σε ένα κουτάκι δίπλα σε μια κίτρινη επιστολή πάνω στο μικρό τραπεζάκι στο μοναδικό δωμάτιο του πεντακάθαρου και καλοτακτοποιημένου διαμερίσματος. Τη σκίζει βιαστικά. Ποτέ δεν θα τολμούσε να τη διαβάσει στην Κατερίνα.

Ελάχιστες στιγμές αργότερα χτυπά με αποφασιστικότητα το κουδούνι του οροφοδιαμερίσματος του τετάρτου ορόφου. Τον υποδέχεται και πέφτει στην αγκαλιά του η Κατερίνα.

Απορία ζωγραφίζεται στο φθινοπωρινό πρόσωπό της. Το μέτωπό της ήταν ζεστό από τον πυρετό. Παίρνει το χέρι του Πέτρου και το βάζει στο μέτωπό της, ξεσπά σε κλάματα μέσα στην αγκαλιά του, συμπάσχοντας.

Είχε και αυτή νέα επείγοντα, μα ευχάριστα, για να του ανακοινώσει. Όμως δεν προλαβαίνει, διότι κουδουνίζει το τηλέφωνο. Κρύος ιδρώτας λούζει τον Πέτρο. Με αγωνία έτρεξε στην Εκκλησία και έκλαψε πικρά. Δεν ήξερε κι όμως ήξερε. Τα γράμματα της επιστολής ήταν καλλιτεχνικά και πεντακάθαρα.

Πετάγεται από τον ύπνο, σηκώνεται, ξύνει το κεφάλι του. Πάντα το έκανε αυτό από αμηχανία και εγκαρτέρηση. Στιγμές αργότερα και στις μύτες των ποδιών του, νυχοπατώντας, κλείνει πίσω του αθόρυβα και κλειδώνει την πόρτα του διαμερίσματος τρεις φορές.

Έπρεπε να φύγει το συντομότερο, δίχως να δώσει εξηγήσεις, χωρίς να προφέρει λέξη. Ανοίγει το λάπτοπ και τα καταφέρνει. Ήταν η τελευταία διαθέσιμη θέση για την πτήση για Γερμανία. Εκεί, που έμελλε να τον περιμένει μία ακόμη δοκιμασία.

Ντύνεται βιαστικά, βγαίνει έξω στον κεντρικό δρόμο. Σκορπίζει τα χάρτινα απομεινάρια αυτής της κίτρινης επιστολής και οσμίζεται τη μαραμένη γαρδένια που του είχε προσφέρει η Κατερίνα.

Δεν τον είδε κανείς την ώρα που έβγαινε ούτε όταν άνοιγε και έσκιζε – από εκδίκηση – την αλληλογραφία των ενοίκων. Ήταν αυτός που έπρεπε να απολυμάνει την πολυκατοικία. Βρόντηξε την εξώθυρα πίσω του, βαδίζει αποφασιστικά για ένα ταξί.

Την ίδια στιγμή, στο πάνω πάτωμα, η Κατερίνα πετάει τα σκεπάσματα από πάνω της, χορτασμένη από ύπνο, ήταν τέσσερις τα ξημερώματα.

Μεσάνυχτα. Χτυπά το τηλέφωνο για τα ευχάριστα νέα. Η Κατερίνα, αγουροξυπνημένη, κοιτάζει έξω με τον φακό της. Αναζητά τον Πέτρο στο κουδούνι αλλά και στο τηλέφωνο. Φίδια τη ζώνουν. Μα πώς, αφού έπρεπε να του αναγγείλει ότι όλα είναι καλά – για τον συγγενή του στη Φρανκφούρτη – και ότι όλα ήταν ένα άσχημο όνειρο.

Έπρεπε να δράσει το συντομότερο. Ανοίγει το λάπτοπ, προσπαθεί, αλλά μάταια. Η τελευταία θέση είχε κρατηθεί το τελευταίο λεπτό από τον τελευταίο επιβάτη, τον Πέτρο. Ξαφνικά, πέφτει και η σύνδεση στο διαδίκτυο.

Όνειρο ήταν, διότι ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη, και η Κατερίνα έπρεπε να βιαστεί. Κατεβαίνει τις σκάλες. Χτυπά το αναπάντητο κουδούνι του Πέτρου, μήπως και τον προλάβει πριν ρίξει τη μαύρη πέτρα πίσω του.

«Κατερίνα, έτσι είναι αυτά, τα ανείπωτα, τα ανομολόγητα, η χαρά και η λύπη, που πρέπει να περιμένουν. Για μια στιγμή, ένα λεπτό, ή μιαν ολόκληρη ζωή; Ποιος ξέρει; Αυτά είναι… Τα χρόνια και τα λόγια που υποσχεθήκαμε ότι θα τα πούμε, αλλά δεν τα είπαμε ποτέ.»

Μονάχα ίσως, στα άχρονα όνειρά μας. Κι όμως… τα όνειρα πάντα επανέρχονται στο μέλλον και στο παρόν (με άλλη μορφή, που δεν την καταλαβαίνουμε), και ω ναι… το παρελθόν ποτέ δεν είναι αμετάκλητο. Τίποτε δεν κρατά για πάντα! Η ζωή και η στιγμή ποτέ δεν εξαλείφονται. Πάντα αφήνουν στίγματα και δείγματα. Και κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Αρκεί να έχεις μάτια!

Αυτά αναλογιζόμενη και απογοητευμένη η Κατερίνα, που δεν μπορεί να μοιραστεί τη χαρά της, ορμά στο κεντρικό κλιμακοστάσιο και φωνάζει στο ταξί που άφηνε τη σκόνη του να σταματήσει. Τίποτε. Γυρνά πίσω, βγάζει τα παπούτσια της.

Το μάτι της πέφτει στην κίτρινη επιστολή που εξέχει από το πατάκι του Πέτρου. Σκύβει και την παίρνει στα χέρια της: «Αύριο το πρωί πετάω για Φρανκφούρτη, άνοιξαν τα σύνορα, δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, Κατερίνα. Θα τα ξαναπούμε σε έναν πιο δίκαιο κόσμο!».

Δίπλα στην κίτρινη επιστολή υπάρχουν, ακόμη και σήμερα, μέσα σε ένα κουτάκι, δύο μοσχομυριστές γαρδένιες, «μη μου άπτου», και στην επιστολή η Κατερίνα διαβάζει καθαρά και δυνατά:

«Κατερίνα μου, πιστεύεις ότι θα υπάρχει χρόνος. Αλλά χρόνος δεν υπάρχει, διότι η επόμενη στιγμή δεν θα έρθει ποτέ προς το μέρος μας.»

Σε ένα λεπτό ο Πέτρος έμελλε να φύγει διά παντός. Η κίνησή του ήταν αληθινή. Με προσήλωση και με βάθος. Με ένα βάθος που έμελλε να δώσει και στην κοινή τους ζωή βάθος.

Η επιστολή της πέφτει από τα χέρια. Το κουδούνι χτυπάει. Ανοίγει την πόρτα, πέφτει στην αγκαλιά του Πέτρου και γελάνε πολύ δυνατά…! «Υπάρχει χρόνος, Κατερίνα…, ο χρόνος κυλάει υπέρ μας! Οκτώ μήνες ακόμη, αγάπη μου γλυκιά!».

Τα λόγια του Πέτρου που ειπώθηκαν δεν ήταν και τα τελευταία: «Κατερίνα, δεν διαθέτουμε τίποτε άλλο εκτός από την παρούσα στιγμή. Το πετάρισμα του ματιού. Τον γρήγορο ίσκιο πουλιών. Στα κλαδιά ενός δέντρου, το τίναγμα των πουλιών μόνο μπορούμε να αγγίξουμε. Τίποτα άλλο.»