Φωτογραφία: Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας
Λιωμένα ρολόγια στεγνά από μνήμες
και μια γυναίκα πρωτόπλαστη της αγάπης
απόψε πλανάται ως ανθός ο πρώτος στο νου
στην Εδέμ των θαυμάτων ως άχραντος καρπός.
Γυμνό το σώμα κοσμημένο με φως κι αμαρτία
το ασπάστηκα, όχι για ηδονή, μήτε για κείνη
την τελειότητα του πηλού που το χάϊδεψε
μονάχα για την ανάγκη της αγάπης
να διαπερνά την σάρκα και να ποθεί την ψυχή.
Γυναίκα η πρώτη, καμωμένη της κίνησης των άστρων
δοσμένη σαν αντίδωρο ζωής σ’ άγονες μέρες
κι εγώ ο νέος Αδάμ ευγνωμονώ και ψέλνω
Κύριε, να υπάρξω η αιωνιότητά της
εισάκουσον μου Κύριε την κραυγή μου.
Και έπνευσαν οι άνεμοι ν’ ακουστεί ως κάτω
στις πύλες της κόλασης, πως επικράνθη ο χρόνος
καθώς φθορά δεν λογίζει η αγάπη.
_
γράφει ο Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας
Πολύ όμορφο Παναγιώτη!!!
Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη μου, την καλησπέρα μου με αγάπη!
Δωρο δοσμένο απο το Θεό, να ακουμπας την ψυχή, να διαβάζεις το αίσθημα, να γράφεις την ζωή ….φίλε μου.!!!
Σας ευχαριστώ από καρδιάς κύριε Βαγγέλη, για όλα!