Γυναίκα

8.03.2017

woman-429995_1920

Από την πρώτη τη στιγμή, στον κόσμο αυτό που θα ’ρθεις
είσαι ταγμένη μια ζωή, αγάπη να μας μάθεις.
Σαν αδελφή μοιράζεσαι ό,τι κι αν έχεις λάβει
αφού αγάπη αδελφική σαν φάρος σε ανάβει.
Σαν σύντροφος ολημερίς τον εαυτό σου δίνεις
κι ας έρχονται μύριες στιγμές που μαύρα δάκρυα ρίχνεις.
Γίνεσαι χάδι και φιλί, δροσιάς πηγή στο κάμα
και παίρνεις για ανταμοιβή την πίκρα και το κλάμα.
Κι όταν το φέρει ο Θεός και γίνεις και μητέρα
παίρνεις μια όψη άγια ωσάν την Πλατυτέρα.
Δίνεις το αίμα της καρδιάς παιδιά για ν’ αναστήσεις
στο όμορφο και στο καλό να τα καθοδηγήσεις.
Κι όταν εγγόνια με καιρό σου φέρουν τα παιδιά σου
θαρρείς πως πίσω έρχονται τα νιάτα τα δικά σου.
Πατείς στη γη αλλά πετάς, “γιαγιά” σαν σε φωνάζουν
κι ευθύς δυο χέρια παιδικά τρέχουν και σ’ αγκαλιάζουν!

Σ’ όποιο κι αν ανεβείς σκαλί της κοινωνίας πάνω
Γυναίκα, τσ’ αξιωσύνες σου δεν αντιπαραβάνω.
Δασκάλα, φίλη και γιατρός, κορώνες με πετράδια
χωρίς αυτές η ζήση μας σίγουρα θα ’ναι άδεια.
Διδάσκεις και διδάσκεσαι, παίρνεις χαρά και δίνεις
εγγύηση ο λόγος σου σαν παίρνεις την ευθύνη.
Με ένα λόγο σου απλό τα πάντα γαληνεύεις
αισθήματα πίκρας και θυμού δεν εξωτερικεύεις.
Τον όρκο αυτόν που έδωσες στον μέγα Ιπποκράτη
κρατάς τον φάρο στη ζωή, στα μήκη και στα πλάτη.

Γυναίκα είσαι μια ζωή στήριγμα κοινωνίας
διώχνεις με μία κίνηση τα νέφη της ανίας.
Πολλοί σε εξυμνήσανε και γράψανε για σένα
γιατί έγραψες ιστορικά κεφάλαια τιμημένα.
Σουλιώτισσα, Ηπειρώτισσα, μα και σαν Μπουμπουλίνα
στην άμμο έκανες με μιας ν’ ανθοβολούν τα κρίνα.
Κρινάκια αγνά της λευτεριάς παντού είναι φυτρωμένα
και εξυμνούν τα κάλλη σου θυσίες ποτισμένα.
Αγώνες έδωσες πολλούς στης φάμπρικας τον χώρο
δικαιωμάτων λάβαρο κρατάς μέσα στον χρόνο.

Πως είναι λέει τάχατες σήμερα η γιορτή σου
μα να γιορτάζεις θα ’πρεπε σε όλη τη ζωή σου!
Όμως χιλιάδες σε πατούν, μυριάδες σε χλευάζουν
μα απ’ το βάθρο της τιμής δεν θα σε κατεβάσουν!
Χρόνια πολλά, γυναίκα εσύ, π’ όλα τα ενσαρκώνεις
θύελλες ενθουσιασμού στο διάβα ξεσηκώνεις!

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    “Μα να γιορτάζεις θα ’πρεπε σε όλη τη ζωή σου!” Αυτό αγαπημένη μου Χρυσούλα το κρατώ… για όλα όσα τόσο γλαφυρά, τόσα μοναδικά περιέγραψες… για όλους αυτούς τους ρόλους “Ζωής” που καλείτε να φέρει σε πέρας μια γυναίκα, αξίζει να την γιορτάζουν και να γιορτάζει κάθε μέρα!!! Την αγάπη μου!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου , αγαπημένη μου Σοφία!
      Να σας έχει ο Θεός καλα!
      ΥΓΕΙΑ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ!
      Τα φιλιά μου και την αγάπη μου!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου