Δίχως τέλος

18.04.2020

Πάνε χρόνια από τότε

Για πρώτη φορά ένιωσα πως τίποτα δεν γνωρίζω

Πως είμαι ένα άσπρο χαρτί

Μπέρδεψα την πείνα με τη δίψα

Τον πόνο με τη χαρά

Το γέλιο με το κλάμα

 

Για πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου 

να παραδίνεται στο θεό των ονείρων

την ίδια στιγμή που τα πόδια μου 

ανέβαιναν τα σκαλοπάτια προς την κρεβατοκάμαρα 

 

Για πρώτη φορά μια ανώτερη δύναμη 

με πρόσταξε να ανοίξω τα μάτια

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι

Μες στο κατασκόταδο

Ένιωσα τη μικρή σου ανάσα στο πλάι μου

Ανέπνεες στο λεχωνιάρικο καλάθι σου

Ανέπνεα κι εγώ

 

Για πρώτη φορά κατάλαβα τι σημαίνει «για πάντα»

Για πάντα να νοιάζομαι

Όσο ζω κι όσο  η ψυχή μου υπάρχει

Σε αυτό ή σε ένα άλλο σύμπαν

Θα νοιάζομαι για πάντα για σένα

Βρήκα κάτι στη ζωή αυτή δίχως τέλος.

 

_

γράφει η Ελένη Δεληβοριά

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου