Δίχως τέλος

18.04.2020

Πάνε χρόνια από τότε

Για πρώτη φορά ένιωσα πως τίποτα δεν γνωρίζω

Πως είμαι ένα άσπρο χαρτί

Μπέρδεψα την πείνα με τη δίψα

Τον πόνο με τη χαρά

Το γέλιο με το κλάμα

 

Για πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου 

να παραδίνεται στο θεό των ονείρων

την ίδια στιγμή που τα πόδια μου 

ανέβαιναν τα σκαλοπάτια προς την κρεβατοκάμαρα 

 

Για πρώτη φορά μια ανώτερη δύναμη 

με πρόσταξε να ανοίξω τα μάτια

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι

Μες στο κατασκόταδο

Ένιωσα τη μικρή σου ανάσα στο πλάι μου

Ανέπνεες στο λεχωνιάρικο καλάθι σου

Ανέπνεα κι εγώ

 

Για πρώτη φορά κατάλαβα τι σημαίνει «για πάντα»

Για πάντα να νοιάζομαι

Όσο ζω κι όσο  η ψυχή μου υπάρχει

Σε αυτό ή σε ένα άλλο σύμπαν

Θα νοιάζομαι για πάντα για σένα

Βρήκα κάτι στη ζωή αυτή δίχως τέλος.

 

_

γράφει η Ελένη Δεληβοριά

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου