Δίχως τέλος

18.04.2020

Πάνε χρόνια από τότε

Για πρώτη φορά ένιωσα πως τίποτα δεν γνωρίζω

Πως είμαι ένα άσπρο χαρτί

Μπέρδεψα την πείνα με τη δίψα

Τον πόνο με τη χαρά

Το γέλιο με το κλάμα

 

Για πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου 

να παραδίνεται στο θεό των ονείρων

την ίδια στιγμή που τα πόδια μου 

ανέβαιναν τα σκαλοπάτια προς την κρεβατοκάμαρα 

 

Για πρώτη φορά μια ανώτερη δύναμη 

με πρόσταξε να ανοίξω τα μάτια

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι

Μες στο κατασκόταδο

Ένιωσα τη μικρή σου ανάσα στο πλάι μου

Ανέπνεες στο λεχωνιάρικο καλάθι σου

Ανέπνεα κι εγώ

 

Για πρώτη φορά κατάλαβα τι σημαίνει «για πάντα»

Για πάντα να νοιάζομαι

Όσο ζω κι όσο  η ψυχή μου υπάρχει

Σε αυτό ή σε ένα άλλο σύμπαν

Θα νοιάζομαι για πάντα για σένα

Βρήκα κάτι στη ζωή αυτή δίχως τέλος.

 

_

γράφει η Ελένη Δεληβοριά

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου