Select Page

Δεκαεννιά χιλιοστά

Δεκαεννιά χιλιοστά

Θέλησες να μου μιλήσεις για τα δεκαεννιά χιλιοστά

που προκαλούν πόνο

ωστόσο γύρισες αλλού το βλέμμα ψάχνοντας στο

ταβάνι από κάπου να πιαστείς

σε είδα να κρεμιέσαι όχι από το λαιμό όπως φοβήθηκα

αλλά από τα χέρια

λικνιζόμενη να κουβαλάς το βάρος

μιας γενικευμένης ενοχής στις πλάτες σου

ξεκίνησες να λες για τις καλαμιές που εμφανίζονται

στα όνειρά σου και που κινούνται νωχελικά

κάτω από την επίδραση ενός ψυχρού (βορινού) ανέμου

και εγώ που δε τόλμησα να σε κοιτάξω προσπάθησα

να φανταστώ τις καλαμιές σου χωρίς χρώμα παρά

μόνο ήχο αλλά το μόνο που κατάφερα να δω μπροστά μου

ήταν τα δώδεκα κεριά που δεν έσβησες

μπροστά από το παράθυρο με τα λιπαρά σημάδια

που άφησε το μέτωπό σου καθώς έψαχνες

τη ρωγμή που δεν χαράχτηκε ποτέ

θυμάμαι να σου λέω (ή μπορεί να το φαντάστηκα) πως

το αίμα στο τζάμι πλύθηκε

όχι όμως στο χερούλι της πόρτας ή στο στρώμα στο

διπλό μεταλλικό κρεβάτι και ας το γυρίσανε ανάποδα

για να κρύψουν την ατιμία

τα σημάδια παραμένουν εκεί ώσπου να σαπίσει ο χρόνος

ή μέχρι ωσότου τα χόρτα στην αυλή μεγαλώσουν, θεριέψουν,

διαπεράσουν τους τοίχους

και καταπιούν την ιστορία σου που δε κατάφερες

να εκφράσεις με λέξεις παρά μόνο με πράξεις

δεν κατάλαβε ποτέ κανείς

μοναχά κρίνανε τις χειρονομίες σου αφαιρετικές

άρα και επικίνδυνες

είναι που απέτυχαν να συλλάβουν την αφήγηση πίσω

από τον καθρέφτη

και αυτό νομίζω είναι το σφάλμα τούτου του κόσμου

_

γράφει η Έλενα Κοτσιλίτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος