Δεκαεννιά χιλιοστά

5.05.2018

Θέλησες να μου μιλήσεις για τα δεκαεννιά χιλιοστά

που προκαλούν πόνο

ωστόσο γύρισες αλλού το βλέμμα ψάχνοντας στο

ταβάνι από κάπου να πιαστείς

σε είδα να κρεμιέσαι όχι από το λαιμό όπως φοβήθηκα

αλλά από τα χέρια

λικνιζόμενη να κουβαλάς το βάρος

μιας γενικευμένης ενοχής στις πλάτες σου

ξεκίνησες να λες για τις καλαμιές που εμφανίζονται

στα όνειρά σου και που κινούνται νωχελικά

κάτω από την επίδραση ενός ψυχρού (βορινού) ανέμου

και εγώ που δε τόλμησα να σε κοιτάξω προσπάθησα

να φανταστώ τις καλαμιές σου χωρίς χρώμα παρά

μόνο ήχο αλλά το μόνο που κατάφερα να δω μπροστά μου

ήταν τα δώδεκα κεριά που δεν έσβησες

μπροστά από το παράθυρο με τα λιπαρά σημάδια

που άφησε το μέτωπό σου καθώς έψαχνες

τη ρωγμή που δεν χαράχτηκε ποτέ

θυμάμαι να σου λέω (ή μπορεί να το φαντάστηκα) πως

το αίμα στο τζάμι πλύθηκε

όχι όμως στο χερούλι της πόρτας ή στο στρώμα στο

διπλό μεταλλικό κρεβάτι και ας το γυρίσανε ανάποδα

για να κρύψουν την ατιμία

τα σημάδια παραμένουν εκεί ώσπου να σαπίσει ο χρόνος

ή μέχρι ωσότου τα χόρτα στην αυλή μεγαλώσουν, θεριέψουν,

διαπεράσουν τους τοίχους

και καταπιούν την ιστορία σου που δε κατάφερες

να εκφράσεις με λέξεις παρά μόνο με πράξεις

δεν κατάλαβε ποτέ κανείς

μοναχά κρίνανε τις χειρονομίες σου αφαιρετικές

άρα και επικίνδυνες

είναι που απέτυχαν να συλλάβουν την αφήγηση πίσω

από τον καθρέφτη

και αυτό νομίζω είναι το σφάλμα τούτου του κόσμου

_

γράφει η Έλενα Κοτσιλίτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου