Δεκατρία χρόνια

12.01.2016

thirteen

Ήμουν πολύ μικρή όταν τον γνώρισα. Τον ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά κι έκτοτε δεν έπαψα ποτέ να τον αγαπώ. Ήταν για μένα πάντα ο ένας και μοναδικός άνδρας στη ζωή μου. Ποτέ δεν μετάνιωσα για όσα άφησα πίσω μου και για όλα εκείνα που δεν έζησα για να είμαι μαζί του.

Μέσα από αυτή την αγάπη έμαθα να αντέχω, να έχω κουράγιο, πίστη και μεγάλη υπομονή. Έμαθα να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με θάρρος και να αντιμάχομαι τη ζωή με όσο το δυνατόν περισσότερη αντοχή. Πλέον νιώθω πολύ δυνατή. Είμαι έτοιμη να συνεχίσω να ζω με αξιοπρέπεια και να συγχωρώ. Να δίνω την ευκαιρία σε εκείνους που μπορεί να μην ξέρω αν την αξίζουν, σίγουρα όμως ξέρω ότι τη λαχταρούν.

Εκείνο το βράδυ είχα μεγάλη αγωνία και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή σε κάθε σκέψη που τον αφορούσε. Είχα μέρες να κοιμηθώ, από όταν με πήρε τηλέφωνο έτσι στα ξαφνικά. Ώσπου έφτασε η μεγάλη στιγμή. Βρισκόμουν σε κατάσταση πανικού όμως προσπαθούσα να μείνω ψύχραιμη και, με όσο κουράγιο είχα μέσα μου, τον περίμενα να έρθει. Όταν έφτασε έπεσα αμέσως στην αγκαλιά του. Έπειτα φίλησε τα παιδιά μας και στη συνέχεια μου διηγήθηκε πού ήταν δεκατρία χρόνια.

 

_

γράφει η Χαρά Κρέτα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Στέλλα Κ.

    Πολύ δυνατο κείμενο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου