Χρόνια ολόκληρα τον ακούει να σηκώνεται στις έξι, παρόλο που ανοίγει το μαγαζί πολύ αργότερα. Το κρεβάτι που τρίζει και η προσπάθειά του να βρει τις παντόφλες την αναγκάζουν να μισοξυπνήσει. Στο απορημένο βλέμμα της, απαντά με ένα καθησυχαστικό “κοιμήσου” και τη σκεπάζει τρυφερά. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ακούει τους ήχους της πρωινής του ρουτίνας: το νερό στο μπάνιο, το ξυράφι που χτυπά στο νιπτήρα, το τρίξιμο της καρέκλας στην κουζίνα, το σύρσιμο του κουταλιού στο μπρίκι, το προσεκτικό ρούφηγμα του καφέ και, τέλος, το ραδιοφωνάκι. Εκείνη την ώρα μεταδίδει το «Δελτίο καιρού και θαλασσών για ναυτιλομένους» και αμέσως μετά την αγαπημένη του ενημερωτική εκπομπή. Τότε, εκείνη παραδίνεται πάλι στον ύπνο.

Σήμερα, όμως, έτυχε να είναι ξύπνια εκείνη την ώρα και είδε το βλέμμα του τη στιγμή που άκουγε το δελτίο καιρού και θαλασσών. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, κατάλαβε ότι αυτό είναι που τον κάνει να ξυπνάει τόσο νωρίς. Τον καλημέρισε και δεν πήρε απάντηση. Δεν ήταν εκεί. Βρισκόταν και πάλι σ’ ένα κατάστρωμα κι έβλεπε όπως παλιά το ξημέρωμα στο φουρτουνιασμένο ορίζοντα. Άκουγε το δελτίο και προσπαθούσε να προβλέψει τα σημερινά καπρίτσια της θάλασσας, της παλιάς αγαπημένης του. Εκείνης που πρόδωσε για μια γυναίκα κι ένα σπιτικό.

_

γράφει ο Άγγελος Μανουσόπουλος