–

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

–

Η Χρύσα και η Ζωή, είναι δυο αγαπημένες ξαδέρφες, που μοιράζονται πολλές κοινές παιδικές στιγμές, πολλές κοινές παιδικές αναμνήσεις. Ένα άσχημο γεγονός, θα χωρίσει τους δρόμους τους και θα της απομακρύνει για πολλά χρόνια. Μεγαλώνοντας, η Χρύσα έχει γίνει διάσημη συγγραφέας και η Ζωή έχει παραμείνει στον τόπο γέννησής της την Πτολεμαΐδα, παρέα με τις ερινύες της.

Η τελευταία έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις, πάσχει από διπολική διαταραχή και ένα ακόμη ατύχημα με αποδέκτη την ίδια θα την φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ψυχιατρική κλινική της περιοχής, αλλά και ένα βήμα πιο κοντά στην ξαδέρφη της Χρύσα, που θα σπεύσει να την επισκεφτεί μετά από το τηλεφώνημα που δέχτηκε από το νοσοκομείο που νοσηλευόταν η Ζωή.

Επιστρέφοντας η Χρύσα στη γενέτειρά της, μνήμες ξεπηδούν και την κατακλύζουν, μνήμες άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε φρικιαστικές, εικόνες που έχουν σημαδέψει τη ψυχή της ανεξίτηλα και που όσο κι αν προσπαθεί να τις θάψει, εκείνες πια έχουν βγει στο φως και τείνουν να την κατατροπώσουν.

Με συνεχείς αναφορές στο χτες και θύμησες από την παιδική τους ηλικία, η Χρύσα θα αναζητήσει απαντήσεις για γεγονότα που διαπράχθηκαν τότε και θα προσπαθήσει να σκιαγραφήσει στο παρόν το οδοιπορικό ανθρώπων που πόνεσαν, ανθρώπων που έζησαν φυλακισμένοι, ανθρώπων που χάθηκαν, ανθρώπων που αδικήθηκαν από τη ζωή και την ίδια τους την οικογένεια.

Η 40χρονη γεροντοκόρη Αμαλία που έχει αδυναμία στα παιδιά, η 4χρονη Μάγκι και η αιφνίδια εξαφάνισή της, η κόκκινη κορδέλα που δείχνει τον δρόμο της επιστροφής αλλά και της ασφάλειας, ένα θαμμένο μενταγιόν, ένας δέκα λίτρων τενεκές με λάδι, ένα δωμάτιο εμφάνισης φωτογραφιών που αποκαλύπτουν αλήθειες, η αποπνικτική μυρωδιά της αποσύνθεσης και ένα άρρωστο μυαλό προϊόν της οικογενειακής τρέλας που βιώνει, συγκινούν στην ανάγνωσή τους και κρατούν όλες τις αισθήσεις του αναγνώστη σε υπερδιέγερση αδημονώντας για την άκρη της κόκκινης κορδέλας, που δεν απέχει από την άκρη του νήματος της ιστορίας.

Η κουτσομπόλα κυρά-Τασία, η υπεύθυνη εκδόσεων και συνάμα επίμονη Ρούλα, μια περίεργη τούρτα γενεθλίων, μια επίθεση συνοδευόμενη με έναν ξυλοδαρμό, ο Λευτέρης που εμφανίζεται ξαφνικά από το πατρικό της, μια εξερεύνηση στο εγκαταλελειμμένο σπίτι της Αμαλίας, η σωτήρια στολή μιας καθαρίστριας, ένα ψαλιδάκι νυχιών και μια θαμμένη ροζ παιδική κουβέρτα, μπορεί να μη συνάδουν μεταξύ τους, αλλά πιστέψτε με είναι κρίκοι της αλυσίδας της ιστορίας μας που οι μεταβάσεις από το χτες στο σήμερα συνεχώς και μας τροφοδοτούν με νέα στοιχεία.

Η επίσκεψη της Χρύσας στην ψυχιατρική κλινική Σωτήρα, η θέα μιας αποτρόπαιης πράξης από το παράθυρο μιας αποθήκης, τα πατρικά χάδια σε ένα πλέον εφηβικό κορμί μια ενδοπεϊκή ένεση σε έναν πατέρα, μια κούπα γάλα με 40 διαλυμένα ηρεμιστικά και ένα σπίτι χωρίς παράθυρα, καθηλώνουν στην ανάγνωσή τους και προκαλούν επιπρόσθετους παλμούς στους ήδη αυξημένους.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση, για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Τζοάν Ζαχαριάδου, ένα μικρό βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…οι άνθρωποι δεν προτιμούν την αλήθεια. Το ψέμα έχει πιο γλυκιά γεύση…

Όλοι όσοι εμπλέκονται στην ιστορία, θεωρώ πως είναι ψυχικά διαταραγμένοι, ακόμη και εκείνοι που κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Κάποιοι πλήρωσαν για τις πράξεις τους από τη δικαιοσύνη, κάποιοι πλήρωσαν από τα ίδια τα θύματά τους, κάποιοι πληρώνουν ακόμη και κάποιοι δε θα πληρώσουν όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κάποιοι από εκείνους που έμειναν ζωντανοί, κατατρέχονται από την ίδια τους τη σκέψη και άλλοι ζουν σε έναν δικό τους κόσμο, έχοντας απομονώσει τα κακώς τους κείμενα.

Θύτες και θύματα, πάσχουν, πονούν, υπομένουν και λυτρώνονται, άλλοι χαίρονται με λίγες καραμέλες και άλλοι πάλι πασχίζουν να σώσουν εκείνους που θεωρούν θύματα. Όλοι, μα όλοι ζουν με σημάδια στο σώμα και στην ψυχή και μονάχα λίγοι είναι αυτοί που θα αναζητήσουν το φως στο βάθος ενός μεγάλου και σκοτεινού τούνελ.

Αν θα βγουν λυτρωμένοι στην άκρη του ή αν θελήσουν να συνεχίσουν να ζουν στα σκοτάδια του, μονάχα οι ίδιοι το ξέρουν…

Η Τζοάν Ζαχαριάδου γεννήθηκε το 1984 στη Γεωργία, με καταγωγή από τον Πόντο. Μεγάλωσε και έζησε στη Δυτική Μακεδονία, συγκεκριμένα στην Πτολεμαΐδα μέχρι το 2018 και στη συνέχεια, μετακόμισε στην πανέμορφη Ρόδο. Αν και πτυχιούχος της Πληροφορικής Δικτύων, η συγγραφή ήταν και είναι το πεδίο που ουσιαστικά την ενδιαφέρει. Από το 2002 μέχρι το 2018 ήταν ενεργό μέλος της Θεατρικής Αναζήτησης Πτολεμαΐδας. Έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια για τη θεατρική τέχνη και για τη δημιουργική γραφή. Έχει χαρίσει τη φωνή της στις νουβέλες του συγγραφέα Μάριου Καρακατσάνη που έγιναν audio books κι από το 2018 αρθρογραφεί για το site Βιβλίων Ορίζοντες στη στήλη «Πένα». Το «Καταδικασμένοι στη σκιά του» ήταν το πρώτο από τα κείμενά της που έδωσε ραντεβού με το τυπογραφείο και εκδόθηκε το 2019.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.