Δεν θα σταματήσουμε να ταξιδεύουμε

28.09.2015

 

 

Δεν θα σταματήσουμε να ταξιδεύουμε.

Θα γίνουμ' εραστές –

θ' απλώσουμε το χέρι μας ν' αγγίξουμε το στέρνο τ' ουρανού,

θα γλείψουμε το σβέρκο της ζωής,

θα δαγκώσουμε τη ρώγα του κόσμου.

Θα γίνουμε πουλιά –

θα πετάξουμε

θ' αλαργέψουμε

θα χαθούμε.

Κι απ' τα χάη τ' ουρανού θα χύνουμε το βλέμμα μας

ως εκεί που τελεύουν οι θάλασσες

κι αχνοσβήνουν οι κάμποι.

Δεν θα σταματήσουμε να ταξιδεύουμε.

Θα μας κατακάψουνε λέξεις,

θα μας καταβρέξουν σιωπές.

Θα σπουδάσουμε την οδύνη,

θα θητεύσουμε στην απόγνωση.

Θα γίνουμε θεριά – θα παραφερθούμε.

Θα ζητήσουμε συγγνώμη

και δεν θα την πάρουμε ποτέ.

Θα γυρέψουμε αγάπη

και δεν θα τη βρούμε ποτέ.

Θ' απαρνηθούμε τη μοναξιά

και θα την έχουμε κάθε μέρα

κάθε μέρα

κάθε μέρα.

Αλλά δεν θα σταματήσουμε να ταξιδεύουμε.

Θ' ασβεστώσουμε το πεζούλι της προσμονής,

θ' ανοίξουμε τα παντζούρια στην προσδοκία.

Θα ονειρευτούμε

και θα διακινδυνέψουμε τη διάψευση.

Θα ερωτευτούμε

και θα διακινδυνέψουμε την απόρριψη.

Θα υπάρξουμε

και θα διακινδυνέψουμε τα πάντα.

Δεν θα σταματήσουμε να ταξιδεύουμε.

 

_

γράφει ο  Βαγγέλης Ντίνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου