rain-window_b

Στα χείλη ’σβησαν απαλά δυο λόγια ξεχασμένα
και η αγάπη μούδιασμα στα ακροδάχτυλά μου.
Τα βλέφαρα αγνάντεψαν τόπους και πεπρωμένα
κι ο πόνος θέση κράτησε για πάντα στην καρδιά μου.

Δεν μου απόμεινε ψυχή, άδεια τα βήματα μου.
Κι η προσμονή στα όνειρα μοναχικός θαμώνας.
Όξινη που είναι η βροχή, γλυφά τα δάκρυά μου
και η ζωή μου εποχή κι ατέλειωτος χειμώνας.

Τα μάτια κλείνω και μπορώ απόψε να σε φτάσω
στην άκρη θα ’σαι πάντα εσύ η αφή στα δάχτυλά μου
και τους χειμώνες μου μπορώ άνοιξη να ονομάσω
Να λιώσει και η προσμονή σαν χιόνι στα όνειρά μου.

Κι αν έχω ακόμη στην ψυχή μια λέξη και προφτάσω
θα τη χαράξω αγάπη μου με δάκρυα στα μάτια.
Θα βρω και τόπους μακρινούς και μοίρες θα δαμάσω
στην αγκαλιά σου να χαθώ κι ας γίνομαι κομμάτια.

-

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!