Δεν μου απόμεινε ψυχή

Δημοσίευση: 24.08.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

rain-window_b

Στα χείλη ’σβησαν απαλά δυο λόγια ξεχασμένα
και η αγάπη μούδιασμα στα ακροδάχτυλά μου.
Τα βλέφαρα αγνάντεψαν τόπους και πεπρωμένα
κι ο πόνος θέση κράτησε για πάντα στην καρδιά μου.

Δεν μου απόμεινε ψυχή, άδεια τα βήματα μου.
Κι η προσμονή στα όνειρα μοναχικός θαμώνας.
Όξινη που είναι η βροχή, γλυφά τα δάκρυά μου
και η ζωή μου εποχή κι ατέλειωτος χειμώνας.

Τα μάτια κλείνω και μπορώ απόψε να σε φτάσω
στην άκρη θα ’σαι πάντα εσύ η αφή στα δάχτυλά μου
και τους χειμώνες μου μπορώ άνοιξη να ονομάσω
Να λιώσει και η προσμονή σαν χιόνι στα όνειρά μου.

Κι αν έχω ακόμη στην ψυχή μια λέξη και προφτάσω
θα τη χαράξω αγάπη μου με δάκρυα στα μάτια.
Θα βρω και τόπους μακρινούς και μοίρες θα δαμάσω
στην αγκαλιά σου να χαθώ κι ας γίνομαι κομμάτια.

γράφει η Σοφία Ντούπη

Ακολουθήστε μας

Νερό σε Στέρνα

Νερό σε Στέρνα

Η έμπνευσή μου για ‘Σένα Είναι αστείρευτη,   Σα Νερό σε Στέρνα.   Η Στέρνα είμαι ‘γω,   Είσαι το Nερό.   Δροσίζομαι,   Μα  π ο τ έ  δεν  ξ ε δ ι ψ ώ.   _ γράφει η Παρασκευή...

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Το Μαβί Παρεό

Το Μαβί Παρεό

Ναι,  Αλλ’ εκείνο το Παρεό, Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου  Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα -Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά Σα...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Αυτό είναι αγάπη, να χάνεσαι στην αγκαλιά του άλλου. Δυνατό σε συναισθήματα το ποίημά σου Σοφία!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Χριστίνα μου ευχαριστώ πολύ!!!!! Συγνώμη που άργησα να απαντήσω αλλά δεν μου έρχονται πια μηνύματα από τη σελίδα και το είδα μόλις σήμερα. Να έχεις μία όμορφη εβδομάδα!!!!!!!

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πολύ συναισθηματικό, γραμμένο από μια ψυχή με μεγάλη καρδιά. Αυτό αποκόμισα και μου άρεσε πάαρα πολύ Σοφία.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Ευχαριστώ πολύ Βάσω μου την καλημέρα μου και να έχεις μία όμορφη εβδομάδα!!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Lena Mavroudi Mouliou

    Είπαμε, στη ρίμα δεν παίζεσαι . Πολύ ωραίο Σοφία.
    Καλή σου εβδομάδα και 4 μέρες Σεπτέμβρης . Απίστευτο!!!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σού λόγια Λενάκι μου την αγάπη μου από Χανιά!!!! Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  4. Ευαγγέλια Αθανασιάδου

    Κι πόνος θέση κράτησε για πάντα στην καρδιά μου. Δε μου απόμεινε ψυχή, άδεια τα βήματά μου …. τέλειοι οι στίχοι σου Σοφία….και όπως πάντα με πολύ συναίσθημα.. Να περνάτε καλά

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Ευχαριστώ πολύ Ευαγγελία μου… και εσείς το ίδιο κι όταν γυρίσετε ν’ ανταμώσουμε!!!!!!!! Φιλιά πολλά!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου