Αρχική › Δημιουργοί › Ν › Σοφία Ντούπη

Δημιουργός

Σοφία Ντούπη

67 δημοσιεύσειςΠοίηση, Ιστορίες του βιβλίου2015–2020

Το πιο πρόσφατο

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες
με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο
δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες
στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο... …

Ποίηση · 22.09.2020

Διαβάστε →

Όλα τα άρθρα

Σελίδα 1 από 4

λόγος του ’18

Λόγος · 18.03.2019

Το 2018 ήταν μια λογοτεχνικά εξόχως δημιουργική χρονιά για τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net. Πάρα πολλοί πεζογράφοι και ποιητές δημοσίευσαν τις δημιουργίες τους στην ιστοσελίδα κι άφησαν τις λέξεις και…

Το τίμημα, της Σοφίας Ντούπη

Βιβλιοκριτικές · 23.07.2018

Η Σοφία Ντούπη σ’ αυτό το πρώτο της μυθιστόρημα με τον τίτλο «Το τίμημα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ, έχει δώσει, ίσως χωρίς και η ίδια να το καταλάβει, μια μεγάλη υπόσχεση για το μέλλον,…

Πιο κόκκινα

Μονόλογοι · 21.03.2018

Ψάχνω να βρω ένα μονοπάτι/Μονοπάτι φυγής/Λαβωμένα τα βήματα/Που βγάζουν σε ένα πέρασμα/Ανάμεσα απ' τα αστέρια/Μα στάζουν αίμα οι πληγές/Αφήνουν χνάρια στο μονοπάτι/Νοτίζουν τον ουρανό/Ίσως να τον…

Φεγγάρι

Διασταυρώσεις · 23.11.2017

Κι όμως απόψε δεν αρκεί η παρουσία του/Για να με λυτρώσει/Βυθίζομαι στη σκιά/(κι ας είναι ολόγιομο)/Και…
Γ.Ν.
Θα ‘ρθω απόψε να σε λούσω σαν φεγγάρι …

Το ξύλινο σπαθί

Ποίηση · 05.07.2017

Είναι νωρίς ακόμη.
Γύρω μας πλήθος οι δειλοί και οι υποταγμένοι.
Κι οι βάρβαροι στα κάστρα τους …

Παιχνίδι της μοίρας

Ποίηση · 30.05.2017

Στον πόνο αφήνομαι σαν να ‘ναι ένα ταξίδι
που άδικα διάλεξαν για μένα οι θεοί,
σαν καρυδότσουφλο της μοίρας μου παιχνίδι …

Ψίθυρος σε κοχύλι

Ποίηση · 04.05.2017

Λένε πως όταν μια ψυχή χάνεται,
ένα λουλούδι κάπου στη γη φυτρώνει.
Λένε πως σβήνει κι η γραμμή, …

Ο αέρας άλλαξε

Ποίηση · 01.04.2017

Ο αέρας άλλαξε, οι ανάσες μου μυρίζουν Άνοιξη.
Μόνο που φέτος η αμυγδαλιά μας ξέχασε να ανθήσει.
Γεννούνε μίσος οι καιροί, σκληροί ‘ναι κι άδικοι, …

Ο μίτος της Αριάδνης

Ποίηση · 23.03.2017

Σαν χείλη άγουρα που η γλύκα τους ξεφεύγει
και μένει όνειρο στη σκέψη το φιλί,
σαν τον κατάδικο που πoτέ δε διαφεύγει …