Παιχνίδι της μοίρας

Στον πόνο αφήνομαι σαν να ‘ναι ένα ταξίδι

που άδικα διάλεξαν για μένα οι θεοί,

σαν καρυδότσουφλο της μοίρας μου παιχνίδι

σε ένα κατάρτι μου έχουνε δέσει την ψυχή.

Μοιάζει η ζωή τώρα με κάλεσμα σειρήνας,

να με πλανέψει με τραγούδια προσπαθεί.

Με κούκλες όμορφες εκείνες της βιτρίνας,

μου σπάει την πόρτα και πετάει το κλειδί…

Και εγώ δεμένη αγωνίζομαι ακόμη,

να σπάσω κώδικες να σβήσω μυστικά.

Υγρός ο πόνος και η θλίψη με σκοτώνει,

φτάνω στη λύση, μα είναι πάντοτε αργά!

Και γράφω σβήνω ή παλεύω με μια λέξη,

την κάνω εικόνα και την κλείνω στην ψυχή,

να ‘χα τη δύναμη κι όσα η μοίρα έχει διαλέξει,

σαν από πίνακα να σβήσω στη στιγμή…