Ψίθυρος σε κοχύλι

Λένε πως όταν μια ψυχή χάνεται,
ένα λουλούδι κάπου στη γη φυτρώνει.
Λένε πως σβήνει κι η γραμμή,
κι η θάλασσα με τον ορίζοντα ανταμώνει.

Πως δάκρυα στέλνει ο ουρανός
ψίθυρους να χωρούν σ’ ένα κοχύλι,
όταν διαβαίνει μια ψυχή
στον Άδη απ’ του Αχέροντα την πύλη.

Κι υστέρα λεν με πορφυρό
χρώμα που κλέβει ο θεός απ’ την καρδιά της,
παίρνει ξανά ζωή στο όνειρο,
μην τύχει και σβηστεί για πάντα η θωριά της.

Και ’μεις τη βρίσκουμε ξανά,
σε κάθε δάκρυ που κυλά
ή πορφυρένιο δείλι,
γίνεται θρόισμα, μας μιλά…
ψίθυρος γίνεται γλυκός σ’ ένα κοχύλι!

_

γράφει η Σοφία Ντούπη