Ενός λεπτού σιγή
Ήσυχα και καθαρά κοιτάω πια τον κόσμο
κι αφήνω στους αέρηδες ορθάνοιχτη την πόρτα.
Τη λύτρωση ψάχνω να βρω μες στης ψυχής το δρόμο, …
Αρχική › Δημιουργοί › Ν › Σοφία Ντούπη
Δημιουργός
Ήσυχα και καθαρά κοιτάω πια τον κόσμο
κι αφήνω στους αέρηδες ορθάνοιχτη την πόρτα.
Τη λύτρωση ψάχνω να βρω μες στης ψυχής το δρόμο, …
(Ήταν Φεβρουάριος του 2011 και οι διαμαρτυρίες στη Μέση Ανατολή αυξάνονταν κάθε μέρα και πιο πολύ όταν μια ομάδα παιδιών στη νότια Συρία συνελήφθη και τιμωρήθηκε για ένα γκράφιτι που εναντιωνόταν στο…
Ήτανε σε μια χωρά μακρινή ή ίσως και τη δική μας, ένα καταπράσινο δάσος. Δεν το είχαν σπείρει άνθρωποι ούτε και το φρόντιζαν, δεν τους είχε ανάγκη γιατί στις ρίζες του έτρεχε ένα όμορφο ποταμάκι με…
Το Αν του ¨Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ¨ από τη συλλογή του¨Rewards and Fairies¨ με τη δική μου ματιά...
Με την ευχή η καινούργια χρονιά να φέρει υγεία, ευτυχία και να κάνει όλα μας τα Αν… Μπορώ!
Αν μπορούσα να γεννηθώ ξανά και σαν αητός να πετάω πάντα ψηλά …
Βοριάς η μοίρα μου και φλόγα απ’ αστραπή,
που όλα τα πήρε και τα πέταξε ως τον Άδη!
Πίσω του άφησε την άδεια μου ψυχή, …
Σαν από άβυσσο σκοτεινή έρχεται η ζωή...
και απ’ τη στιγμή που ερχόμαστε, αρχίζει
η επιστροφή. …
Ήταν μέρες τώρα που έβρεχε ασταμάτητα, λες κι είχε ανοίξει η πόρτα του ουρανού και δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω να την ξανακλείσει. Νοέμβρης μήνας, θα μου πεις. Είχε φθινοπωριάσει πια για τα καλά,…
Όταν κοιτάω το γιαλό μ’ αφρούς το κύμα
και γράφω χίλια σ’ αγαπώ σ’ ένα μου ποίημα
Είναι που ψάχνω να σε δω εκεί στην άκρη …
Μόνο για απόψε να φανείς. Τίποτε άλλο!
Αν μ’ αγαπάς ή με μισείς σου το υπόσχομαι
Κι ας με πονά, να μην προβάλλω. …
τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το νέο συλλογικό βιβλίο σύντομων ιστοριών, «ιστορίες μπονσάι», όπως προέκυψε από τη δράση «μικρές ιστορίες».
Σιγήσανε οι άνεμοι της ζωής μου τώρα πια,
χάθηκε κι ο βορράς απ’ τις πυξίδες.
Δίχως βορρά, δίχως βουτιές σε όνειρα βαθιά... …
Η Μίνα έγραφε. Τελείωνε μια κατάθεση για μία μήνυση κατά αγνώστου, όταν το τμήμα και το γραφείο της γέμισε με γυναίκες. Σήκωσε το κεφάλι της κουρασμένα και κοίταξε τον Νίκο και τον Χρήστο, τους…
Μικρός που είναι ο χώρος μου
μα το παράθυρο απέναντι θα ανοίξω.
Τριγύρω του είναι ο κόσμος μου, …
Έκλεισε την πόρτα πίσω του και ακούμπησε για λίγο πάνω της. Αισθανόταν τόσο ανήμπορος που αναρωτιόταν αν θα καταφέρει τελικά να φτάσει στο 209, το δωμάτιό του που ήταν δυο πόρτες παρακάτω.
Φωτογραφία: Άννα Ρουμελιώτη
Φύτεψα κάποτε στο περιθώριο
δύο σπόρους ηλίανθο …
Στα χείλη ’σβησαν απαλά δυο λόγια ξεχασμένα
και η αγάπη μούδιασμα στα ακροδάχτυλά μου.
Τα βλέφαρα αγνάντεψαν τόπους και πεπρωμένα …
Ξέφυγα πάλι με τη σκέψη μου απόψε
σαν το ξυπόλυτο παιδί τρέχω στην άμμο.
Μα κάστρα χτίζω που χαλάς και ξανακάνω. …
Όχι. Όχι… δεν θα μιλήσω! Κι όχι πως δεν έχω τι να πω, έχω πολλά να πω και να καταμαρτυρήσω κι έχω και τρόπο και λόγο και θέμα! Μα δεν μιλώ! Γιατί μιλάει η φωτιά σαν τη σβήσεις; Μιλούν τα φτερά όταν…
Τόσα χρόνια εγκατάλειψης χωρίς μιαν αιτία Κι εσύ εκεί στο παρελθόν και δίπλα από το παρόν μου πιο δίπλα από ποτέ… τι ειρωνεία! Σκέψου την πένα μου, σκονισμένη δίχως μελάνι ένα άψυχο ατσάλι που…
Χρόνια την περίμενε αυτή τη μέρα. Ίσως και να είχε περάσει τη μισή της ζωή με αυτή την προσδοκία. Να καρτεράει υπομονετικά στο πίσω μέρος του μυαλού της. Οι άνθρωποι κατά τον Φρόιντ, όταν δεν είναι…