Δεκαπέντε μέρες…

Δεκαπέντε μέρες…

sailboat

Έκλεισε την πόρτα πίσω του και ακούμπησε για λίγο πάνω της. Αισθανόταν τόσο ανήμπορος που αναρωτιόταν αν θα καταφέρει τελικά να φτάσει στο 209, το δωμάτιό του που ήταν δυο πόρτες παρακάτω.

«Χρειάζεστε βοήθεια;» άκουσε τη νοσοκόμα να του λέει.

«Όχι ευχαριστώ... δυο βήματα είναι, τα καταφέρνω και μόνος μου».

Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκόλλησε το σώμα του από την πόρτα του γραφείου των γιατρών που κόντευε να αφήσει επάνω της το αποτύπωμά του. Μπήκε στο δωμάτιο με δυσκολία και ξάπλωσε ασθμαίνοντας στο κρεβάτι του. Το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο είχε αδειάσει εχθές από έναν κύριο που δεν τα κατάφερε… Η μητέρα του που είχε μείνει από βραδύς κοντά του, την είχανε βγάλει έξω από την πτέρυγα διότι ήταν ακόμη η ώρα της επίσκεψης των γιατρών.

Έτσι γινόταν κάθε μέρα εδώ και ένα μήνα! Πριν έναν μήνα είχε νιώσει μια έντονη ζαλάδα και μια αδικαιολόγητη αδυναμία να κάνει οτιδήποτε κι έτσι μετά από μια σειρά εξετάσεων είχε καταλήξει εδώ. Και τώρα μετά από έναν ολόκληρο μήνα και τρία διαφορετικά ‘’σχήματα’’ που δεν του έκατσαν... είχε έναν ολόκληρο οργανισμό στο μηδέν! Μηδενισμένα λευκά, ελάχιστα αιμοπετάλια και μηδενική παραγωγή μυελού!

Το ήξερε... το κατάλαβε όταν δεν του έκατσε ούτε το δεύτερο σχήμα ότι είχε μπει σε μονόδρομο, ότι είχε μπει στην τελευταία διαδρομή και πως ήταν ζήτημα ημέρων πια να αγγίξει με το χέρι του την γραμμή του ορίζοντα. Την γραμμή που έβλεπε σε κάθε του ταξίδι με το καράβι και άπλωνε το χέρι του απ’ την άκρη της πλώρης για να την αγγίξει, μα εκείνη όλο κι απομακρυνόταν κι αλλάζοντας θέση πήγαινε μακρύτερα, βάζοντας πάντα την ίδια απόσταση αναμεσά τους.

Ο Γιώργος, καπετάνιος φορτηγού όργωνε τις θάλασσες και τους ωκεανούς ολόκληρου του κόσμου. Κι από τον Αρκτικό ωκεανό βρισκόταν στον Ειρηνικό τον Ινδικό ή τον Ατλαντικό! Κι από την Αλάσκα και τα παγωμένα νερά της στη Χιλή, τη Γη του Πυρός και τον πορθμό του Μαγγελάνου. Από την Ανταρτική ως την Κασπία θάλασσα και τη διώρυγα του Σουέζ.

Δέκα χρόνια δούλεψε σε υπερατλαντικά ταξίδια, μέχρι που σε ένα ταξίδι του πίσω στην πατρίδα γνώρισε κι ερωτεύτηκε τη γυναίκα του τη Θάλεια και από τότε ιδιαίτερα μετά και τον ερχομό του πρώτου τους παιδιού μίκρυνε τους ορίζοντές του και έπλεε πάντα με φορτηγό, στα όρια της μεσογείου. Δεν ήθελε... δεν άντεχε να απομακρύνεται πολύ από κοντά τους. Το καλοκαίρι μάλιστα που τα παιδιά δεν είχαν σχολείο και οι θάλασσες ήταν πιο φιλόξενες, τους έπαιρνε όλους μαζί και έκαναν κάποια ταξίδια οικογενειακώς. Μεγάλες κι οι δυο του οι αγάπες. Μαγεμένος από το μπλε της θάλασσας αλλά και τα γαλάζια μάτια της Θάλειας του, ήθελε να μπορεί να είναι και με τις δυο του αγάπες χωρίς να αναγκάζεται να αποχωρίζεται καμία.

Και να που τώρα... πριν λίγο δηλαδή... ο κύριος Τσιαταλάς του είχε πει πως είχε έρθει ο καιρός και πως σε δεκαπέντε μέρες θα τις αποχαιρετούσε για πάντα και τις δύο. Και καλά με τις θάλασσες και τους ωκεανούς που είχαν τη δύναμη και τα άντεχαν εδώ και χιλιάδες χρόνια όλα, μα με τη Θάλεια και τα παιδιά του... πως να έφευγε χωρίς να τους πονέσει; Η Θάλεια το ήξερε, του το είπε ο γιατρός πως την είχε ενημερώσει ο ίδιος. Με τα παιδιά όμως;

Πήρε στο χέρι του το κινητό του. Τα μάτια γεμάτα σαν φουρτουνιασμένο πέλαγος... και τα χείλη πικρά απ’ την πίκρα της αλήθειας του, έγλειφαν την αλμύρα του πόνου του που κάθε λίγο έσταζε.

«Φάνη;» είπε, είχε καλέσει τον αδελφό του. «Έχεις χρόνο. Μπορώ να σου ζητήσω μια χάρη;»

Και ναι ο Φάνης είχε χρόνο, όλοι γύρω του είχαν χρόνο εκτός απ’ τον ίδιο!

Χωράει άραγε μια ζωή μέσα σε δεκαπέντε μέρες;

Μπορεί, αντέχει να ξεφορτώσει μια καρδιά όλη της την αγάπη;

Προλαβαίνει να την ξαναγεμίσει με την αγάπη των άλλων και να την κρατήσει για πάντα μέσα της κι όταν ακόμη σταματήσει, όταν πάψει να χτυπά;

Πριν λίγο, είχε κάνει μια συμφωνία με τον κύριο Τσιαταλά τον γιατρό του να του γεμίσει όλα όσα του έλειπαν, να κάνει για λίγες μέρες όλα τα μηδενικά του αριθμούς. Διψήφιους, τριψήφιους δεν τον ένοιαζε και πολύ, αρκεί να είναι όρθιος! Να μπορεί να βλέπει το μπλε της θάλασσας από το σπίτι του κάτω στην παραλία της Καβάλας και να ανοίγει τα χέρια του ώστε να χωρά σε μια αγκαλιά όλη του η οικογένεια.

Έτσι κι έγινε. Και οι μέρες εκτός από μαγικές ήταν και δεκαπέντε. Ολόκληρες, ούτε μια ώρα λιγότερη.

Τους έγραψε! Την προηγούμενη μέρα τους έγραψε! Δεν ήταν καλός στη γραφή, μα το είχε ανάγκη!

 

’Να βαδίζετε πάντα χέρι χέρι, να σαλπάρετε και να χαίρεστε όλα τα ταξίδια σας κι ό,τι σας φέρει η ζωή να το ανταμώνετε όρθιοι, στην πρύμνη... σαν να είστε οι μόνοι καπεταναίοι της ζωής σας!’’

 

Έφυγε δυο μέρες μετά τη δέκατη πέμπτη, αλλά δεν μπορούσε να πει περισσότερα γιατί το σώμα του βρισκόταν σε κώμα! Η δε ψυχή του... είμαι σίγουρη ότι σαλπάρει τακτικά από τη Γη του Πυρός μέχρι την Αλάσκα κι από την Ωκεανίδα ως την Ασία...Που και που μόνο σταματάει και ξαποσταίνει στον όρμο μπροστά από το σπίτι του στην Καβάλα!!!

 

 

Στη μνήμη του Γιώργου του Καπετάνιου από την Καβάλα.

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

9 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Ωραίο όπως όλα σου ποιήματα μα και πεζά ΑΛΛΆ ΜΕΤΆ τις διακοπές σου στη Κρήτη περίμενα κάτι πιο γελαστικό.
    Σοφία μου το περιμένω πώς και πώς…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Συγκινητικό…ομορφογραμμένο και προσωπικά με συγκίνησε πολύ… Μπράβο σου Σοφία!

    Απάντηση
  3. sofia25164

    Λένα μου αγαπημένη πάει καιρός που την έστειλα… κι έχεις δίκιο θα ήταν καλύτερα να είχα στείλει κάτι πιο χαρούμενο!!!!!Θα το προσπαθήσω… αν και εσύ με τα αστυνομικά και το σασπένς ξέρεις καλύτερα από μένα πως ό,τι έχουμε μέσα στην ψυχή μας αυτό καταθέτουμε!!!!!!! Την αγάπη μου να έχεις ένα όμορφο Σ.Κ!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. sofia25164

    Να σε καλά Μάχη μου!!!!!!Δεν λέω Ε….ω!!! Να περάσεις όμορφα φιλιά στα δύο Ν.ν!!!!!!!!!

    Απάντηση
  5. sofia25164

    Εγώ σ’ ευχαριστώ Ασημίνα μου… Να είσαι πάντα καλά!!!!!!!Καλό Σ.Κ!!!!!!!

    Απάντηση
  6. sofia25164

    Εγώ ευχαριστώ Ασημίνα μου!!!!!!! Να είσαι πάντα καλά!!!!!!!

    Απάντηση
  7. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφη η ιστορία σου Σοφία! Άξιζε τούτη η ιστορία σε έναν άνθρωπο που το μεγαλείο της ψυχής του φάνηκε τις τελευταίες μέρες της ζωής του.

    Απάντηση
  8. sofia25164

    Ναι έτσι είναι Χριστίνα μου η ιστορία ήταν σπονδή στη μνήμη του, το μεγαλείο και την αξιοπρέπεια της ψυχής του!!!! Να είσαι καλά και να περνάς όμορφα!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος