Η νοσταλγία μυρίζει γιασεμί…
Είναι απόψε μια βραδιά σαν άρωμα του Μάη!
Να… ένα αστέρι πέφτει… πέφτει χαμηλά!
Μες στην καρδιά μου χάνεται …
Αρχική › Δημιουργοί › Ν › Σοφία Ντούπη
Δημιουργός
Σοφία Ντούπη
Σελίδα 3
Σελίδα 3 από 4Όπου…
Θαρρείς πως θέριεψε σαν εφιάλτης το κακό…
μεθοδευμένη η καθυπόταξη του ανθρώπου!!!
Δρόμος ανοίγεται που οδεύει πια στον εξευτελισμό… …
Η άνοιξη είναι ο μόνος επαναστάτης που η επανάστασή της έχει πετύχει
Ευλογημένη αντιστέκεσαι χειμώνες,
ζωή γεννάς μήτρα εσύ τόσους αιώνες,
Κάτω απ’ το χιόνι η επανάσταση θα αρχίσει …
Το αίμα της…
Έτρεχε μέσα στη νύχτα, άλλαζε δρόμους, έμπαινε σε παράδρομους και στενά χωρίς να ξέρει που πηγαίνει… δίχως προορισμό! Έτρεχε με το κορμί λουσμένο από τον ιδρώτα που έτρεχε κι αυτός χαράζοντας πορείες…
Μάνα, της Σοφίας Ντούπη
Είσαι η λέξη που στα χείλη μου σαν αγιασμός σταλάζει!!!
Ήλιος ζεστός γλυκά που πάντα μ’ αγκαλιάζει.
Κάθε μου βάσανο κάθε μου ανησυχία …
Στην άκρη του γιαλού
Στην άκρη του γιαλού θα ‘μαι κι εγώ
σαν θα περνούν του ανέμου τα καράβια
και με ένα βότσαλο το κύμα θα ακουμπώ …
Αποτελέσματα Πανελλήνιου Διαγωνισμού “EARTH POETRY & LITERARY FESTIVAL”
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης στην Ελληνική γλώσσα, με τίτλο ``Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ, ΠΟΥ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΠΕΤΥΧΕΙ``.
Τα φτερά, της Σοφίας Ντούπη
Είκοσι ολόκληρα χρόνια την περίμενε αυτή τη στιγμή. Ούτε στα πιο τρελά της όνειρα, ούτε στα πιο τολμηρά ταξίδια της φαντασίας της, δεν είχε το σενάριό τους αυτή την έκβαση. Είκοσι ολόκληρα χρόνια…
Έξι και μισή, της Σοφίας Ντούπη
Ο διαπεραστικός ήχος που κάλυψε το κτίριο κι έμοιαζε με σειρήνα, δεν κατάφερε να την ξυπνήσει ούτε και σήμερα. Και δεν κατάφερε, όχι γιατί δεν ήταν δυνατός ή δεν είχε τα κατάλληλα χαρακτηριστικά που…
Έχει η αγάπη όρια
Έχει η αγάπη όρια; Αυτή ήταν η ερώτηση που ταλαιπωρούσε τον Οδυσσέα από τότε που ήτανε μικρός. Μικρός κι ονειροπόλος. Και τον ταλαιπωρούσε ακόμη και σήμερα. Τώρα που είχε πάψει πλέον ο κόσμος να τον…
Πρώτα φεύγει η ψυχή… και μετά το χούι!
Μικρό- απατεώνας από τα δεκατρία του ο Θόδωρος, είχε φτάσει στα σαράντα πια και δεν έλεγε να το κόψει αυτό, το παλιό του χούι. Θα μου πεις και πώς να το κόψει ο έρμος. Στα χρόνια που ήρθαμε είναι…
Το χρυσό τόπι
Είχε μέρες τώρα που ο βοριάς δεν έλεγε να κοπάσει και το κρύο ήτανε τόσο τσουχτερό, που έμπαινε μέσα στα ρούχα του κοσμάκη, όσο βαριά κι αν ήταν κι έφτανε ως το κόκαλο. Η Περσεφόνη παρακολουθούσε όλο…
Ψυχές παιδιών!
Ήθελα να ‘χα μες στα χέρια δυο ζωές
και σαν πνοή στο Αιγαίο γλυκά να τις σκορπίσω!
Να γίνω αέρας να μη νιώθω ενοχές …
Μια στιγμή
Περνούσαν με τα πόδια το ποτάμι, ο κόσμος καταποδιαστός σαν να ‘τανε κοπάδι από πρόβατα. Είχανε αφήσει πίσω τους αγάπες, θρησκεία και πατρίδα και έψαχναν ανάμεσα από βουνά, πεδιάδες, ποταμούς και…
Η Προσμονή
Με το που έφτασε στο νησί, την είδε στην άκρη της προκυμαίας να κοιτά το πλήθος και να ψάχνει ανάμεσα του όλο απόγνωση. Του έκανε μεγάλη εντύπωση η αγωνία που διέκρινε το βλέμμα της. Οι μέρες που…
Ξυπόλυτοι
Ένιωσα... το χέρι του που μου χάιδευε τρυφερά τον ώμο. Γύρισα και τον κοίταξα. Τα μάτια του έλαμπαν περίεργα. Ίσως να ήταν από τη μεγάλη του χαρά ή ίσως που τα φώτιζε το φεγγάρι. «Θέλεις να…
Η ανάμνηση
Δεν είχε ύπνο απόψε... Καρτέραγε με τα βλέφαρα ορθάνοιχτα το φως του ήλιου και με το που τρύπωσε, σηκώθηκε. Νίφτηκε καλά, του έκαμε η μάνα και χωρίστρα, φόρεσε το δανικό πουκαμισάκι, το καλό -…
Καραβάκι
Έφυγες από κοντά μου
καρδιά μου!...
Θάλασσες τα δάκρυά μου …
Χρυσή κλωστή
Είναι τώρα η ζωή μου σαν μια μουσική,
που στην άκρη της σαν φτάνω χάνω την αρχή,
μα αν τη δέσω με δυο κόμπους και χρυσή κλωστή …
