Μάνα, της Σοφίας Ντούπη

Είσαι η λέξη που στα χείλη μου σαν αγιασμός  σταλάζει!!!

Ήλιος ζεστός  γλυκά που  πάντα μ’ αγκαλιάζει.

Κάθε μου βάσανο κάθε μου ανησυχία

με μια κουβέντα σου γλυκιά …  γαλήνη κι ησυχία!!!

Στην μήτρα σου μ’ ανάστησες  αδύναμο κλαράκι

μανούλα λέξεις μου έμαθες… βήματα όλο αγάπη!

Στην κούνια μου πάντα έγερνες ακούραστος εργάτης

πίσω απ’ τα χνάρια μου πιστός, παντοτινός διαβάτης.

Κι όταν μεγάλωσα και πήγα στο σχολείο

σε όσα εμάθαινα … πρώτη εσύ μου έδινες βραβείο.

Μάνα μου λέξη μαγική πολύτιμο πετράδι…

κάθε που πόναγα πολύ,  μ’ έγιανες με ένα χάδι!!!

Και σαν εθέριεψα εγώ κι έγειρε το κορμί σου,

μάνα ορμήνιες μου έδινες, ως τη στερνή πνοή σου!

Να ‘μαι καλός… να ‘μια σωστός, άνθρωπος πάνω απ’ όλα

και συ  ξοπίσω μου Χριστός…  σε κάθε μου ανηφόρα!!!

Μάνα… δεν ξέρω αν σε πίκρανα ποτέ μου

κι αν οι κουβέντες μου είχαν ορμή ανέμου…!

Μα να το ξέρεις πως σ’ αγάπησα πολύ

και μάνα φωνάζω… με κάθε αφορμή!!!