Έφυγες από κοντά μου
της καρδιάς μου εσύ…
καρδιά μου!…
Θάλασσες τα δάκρυά μου
νότισαν τα όνειρα μου
κι έγιναν μικρό χαρτάκι
της ψυχής μου καραβάκι,
που αρμενίζει στα πελάη
κι όλο εσένα καρτεράει.
Ψάχνει μέρες… ψάχνει βράδια…
και με φως και στα σκοτάδια.
Της χαράς ζητάει τα χνάρια
που ξεθώριασαν στο χάρτη,
σαν τα πούλια και τα ζάρια,
και των κοριτσιών τα νάζια.
Σαν ευχές και πεφταστέρια…
που έπεσαν σε λάθος χέρια.
Τώρα που έφτασε στην άκρη
της ψυχής στερνό το δάκρυ,
ξάφνου κόπηκε το νήμα
στου παραμυθιού τ’ αδράχτι,
τάμα κάνω την καρδιά μου
σαν θα γύρεις στα όνειρα μου,
να στολίσω καραβάκι
από τόσο δα… χαρτάκι!…
_
γράφει η Σοφία Ντούπη
Μh νομίζεις,ζούμε και μια δεύτερη ζωή στα όνειρά μας που ασυναίσθητα την σκηνοθετούμε εμείς οι ίδιοι κατά πώς την θέλουμε. Πολλές φορές δε είναι τ’όνειρο τόσο ζωντανό που μας μπερδεύει και αναρωτόμαστε εάν το ζήσαμε ή το φανταστήκαμε.Συμβαίνει δε να είναι πιο ωραίο από την πραγματικότητα τόσο, που το κάνουμε και ποίημα σαν το πανέμορφο δικό σου Σοφία.
Αχ Σοφία…. πικρά όμορφο…πικρά γλυκό…
Καλό σου βράδυ!
Ευχαριστώ πολύ κορίτσια. Καλή σας μέρα και καλή βδομάδα!!!
Πολύ πολύ όμορφο Σοφία!!!!
Σ’ ευχαριστώ πολύ… Ελένη μου.
Πολύ ομορφο το ΚΑΡΑΒΑΚΙ σου Σοφία μας! Κι ας είναι χάρτινο… !!!
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!
Ευχαριστώ πολύ Χρυσούλα μου σου εύχομαι μια χαρούμενη Ανάσταση!!!!