
Να ‘τανε πάλι χάραμα
Κει που η νύχτα με τη μέρα ανταμώνει
γνώριμο να ‘φερνε άρωμα
που ο αγέρας θα σκορπά σαν δυναμώνει!
Στη γη βροχή να πέφτουνε
μικρές φωτιές του ουρανού τα αστέρια
βότσαλα σκόρπια κύματα…
και αναμνήσεις να μου βρέχουνε τα χέρια!
Που να ‘χουν χρώμα θάλασσας
σαν θα σε ψάχνω στ’ άδειο τ’ ακρογιάλι
γαλάζιο να έχουν του ουρανού
και μπλε να είναι σαν θα φεύγει το φεγγάρι.
Και μέσα σ’ όλα αυτά να βρω τα μάτια σου!
Εκεί γύρω στις έξι και μίση να σ’ ανταμώσω…
και πριν χαθεί το χάραμα
γλυκά τα χέρια σου τριγύρω μου να νιώσω!
_
γράφει η Σοφία Ντούπη








Πολυ όμορφο ποίημα με πολύ όμορφες εικόνες Σοφία!!
Ευχαριστώ πολύ Άννα μου… να είσαι πάντα καλά, καλό απόγευμα.
Συμφωνώ για τις εικόνες. Με δυναμισμό και ερωτισμό!
Σ’ ευχαριστώ πολύ Πόπη μου… την αγάπη μου και καλό απόγευμα.
Σοφία μου βουρκωμένη το επιμελήθηκα το ίδιο και τώρα που το διαβάζω. Την αγάπη μου…
Εσύ που με ξέρεις!… Ξέρεις ότι και ‘γω με δάκρυα στα μάτια το έγραψα!… Ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σου είναι πολύ σημαντική… Είσαι πολύ σημαντική στη ζωή μου!
Σοφία καλή μου πόσο σου πάει η ρίμα κι’ ας ζηλεύεις την πεζή ποίηση τι όμορφο και τούτο το ποίημά σου! Την καλημέρα μου σε σένα και όλη την οικογένεια…
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια φιλενάδα… αλλά δεν μειώνουν τη γλυκιά ζήλια μου για την πεζή ποίηση… έχεις και εσύ την καλησπέρα μας και την αγάπη από όλους μας! Ξέρεις ήμαστε μαζεμένοι όλοι…και γίνεται ένας μικρός χαμός!!!
Πολύ όμορφο! Όμορφες εικόνες στις 6.30
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Χριστίνα μου…να είσαι πάντα καλά, καλό απόγευμα!
Πόση νοσταλγία χώρεσε αυτό το ποίημα! Μπράβο σου Σοφία. Πολύ-πολύ τρυφερό.
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Έλενα μου… την αγάπη μου και την καλημέρα μου.