Ο μίτος της Αριάδνης

Σαν χείλη άγουρα που η γλύκα τους ξεφεύγει

και μένει όνειρο στη σκέψη το φιλί,

σαν τον κατάδικο που πoτέ δε διαφεύγει

ψάχνει διέξοδο η έρμη η ψυχή.

Γύρω η ζωή, ένας δρομέας που όλο τρέχει

που πίσω δεν κάνει…κι ούτε πρόλαβε να δει.

Μέδουσες φτιάχνει που ο νους δεν τις αντέχει,

πετρώνουν τα όνειρα και τα λόγια πριν τα πει.

Κι εγώ λερώνω το χαρτί μου με μελάνι,

μουντζούρες μοιάζει να γεννάει η ψυχή.

Σκέψεις και δάκρυα ένα βαρύ χαρμάνι,

ψάχνουν στο όνειρο τη χαμένη μου ζωή.

Πίσω μου η μέδουσα που ξέφυγε απ’ το μύθο

την πέτρα ανάθεμα να ρίξω προκαλεί…

Μα στις μουντζούρες μου ίσως να βρω

τον μίτο της Αριάδνης και τη γλύκα απ’ το φιλί!

_

γράφει η Σοφία Ντούπη