Select Page

Δεύτερη ζωή δεν έχει, της Άννας Ρουμελιώτη

Δεύτερη ζωή δεν έχει, της Άννας Ρουμελιώτη

 

 

Δακρυσμένα μου μάτια

λυπημένες σταγόνες

απ’ τα σπλάχνα της αέναης πληγής.

Ξέρω τι θα μου πεις.

Μία είναι η ζωή και μόνο μία.

Μα τι περιμένεις;

Ο χρόνος τσουλάει.

Δεν σε υπολογίζει

σε προσπερνάει.

Τι περιμένεις λοιπόν σε αυτή τη ζωή;

Πόσες δωρεές ψυχής;

Πόσες τελετές αντοχής;

Τις μέρες να κομματιάζεσαι

τις νύχτες να μετράς

τι έδωσες…

τι κράτησες…

Τίποτα λες δεν κράτησες…;

Και στη μοιρασιά ηττημένη.

Τι περιμένεις τότε;

Ξέρεις κάτι;

Δεύτερη ζωή δεν έχει.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

6 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    τι έδωσες…
    τι κράτησες…
    Τίποτα λες δεν κράτησες…;
    Και στη μοιρασιά ηττημένη.
    Τι περιμένεις τότε;

    Άννα ο προβληματισμός σου
    είναι πολύ εύστοχος!!

    Μου ήρθε στο μυαλό Το παράπονο του
    Οδ. Ελύτη:
    Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά
    πως η ζωή μου είναι μία;
    Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
    Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές,
    για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
    Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.
    Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
    Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο
    και την Κυριακή για να ζήσεις.
    Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,
    να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
    Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
    Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
    Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
    Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
    Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
    που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
    Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
    Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
    Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος
    που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,
    την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη,
    μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς,
    ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
    Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
    Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
    Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.
    Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
    Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
    Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
    Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
    Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
    Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα,
    ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
    Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
    Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
    Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,
    στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων,
    σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά
    πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Ελένη σε ευχαριστώ πολύ!Δεν θα μπορούσες να βρεις πιο εύστοχη παράθεση από το παράπονο του Οδ. Ελύτη!!Πραγματικά … δεύτερη ζωή δεν έχει!

    Απάντηση
  3. Μάχη

    Ο Μπρεχτ γράφει κάπου να μη φοβόμαστε το θάνατο τόσο όσο μια ανεπαρκή ζωή. Και η ανεπαρκής ζωή είναι η ζωή που σπαταλά το χρόνο της με το να μετρά τι έδωσε και τι πήρε. Άσκοπη ανάλωση φαιάς ουσίας ψυχής που σιγοτρώει τη σάρκα και αρρωστά το τώρα. Το βράδυ σα σβήνουμε την όποια λάμπα, ας μηδενίζουμε και το κοντέρ. Το αύριο θα μας βρει πανάλαφρους και έτοιμους για να αγαπήσουμε την επόμενη μέρα.

    Ας ζούμε με πάθος…
    την καλησπέρα μου Άννα…

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Με βρίσκεις σύμφωνη Μάχη!!Σε ευχαριστώ πολύ!Την καλησπέρα μου 🙂

    Απάντηση
  5. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητή Άννα,

    Στην πολύ όμορφη προσπάθειά σας,
    θα ήθελα να προσθέσω, πως επειδή δεύτερη
    ζωή δεν έχεις … καλό είναι αυτή να μην ξοδεύεται
    σε εκφράσεις ζωἠς που μπορούν να χαρακτηριστούν ως
    αφιλόσοφες ή άζωες …

    Επίσης, θα γνωρίζετε και τον στίχο που
    λέει πως

    … ζωή που δε μοιράζεται είναι
    ζωή κλεμμένη …

    Κι αν αδικείστε στη μοιρασιά δεν πειράζει.

    Κι η μάνα αδικείται. Λέει στο παιδί της,
    δύο πορτοκάλια εσύ, κανένα εγώ.

    Κι όμως χορταίνει!

    Περισσότερο απ᾽ό, τι αν το έτρωγε.

    Kαλή δύναμη!
    Καλές υπόλοιπες δημιουργίες!

    Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας κύριε Σκοπετέα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!