Δε σου ζήτησα

18.05.2019

συμπόνοια δε σου ζήτησα
δε θέλω να λυπάται
όποιος δίπλα μου σταθεί 
μονάχα να θυμάται.

τις καλές μου τις πλευρές
που θέλω κι εμφανίζω
μα έχω και τις κάκιστες 
κι αυτές τις χαρίζω.

σε όσους το το θελήσανε
να με ποδοπατήσουν
μα κάστρα βρήκαν έναντι
δικά μου να τους δείξουν.

της ψυχής αλάβαστρο
τηρώ το καθεστώς της 
μαρμάρινο το φρόνημα
για κάθε τι δικό της.

ανάστημα θαρρώ
το τώρα της καρδιάς μου
σ αυτό γνωμοδοτώ
κι έχω για ίνδαλμά μου.

το γαλανό και το λευκό
χρώμα να κυματίζει
στη σημαία της ζωής
δικής μου μη λυγίζει.

τι κι αν κατακτητές
τη λάβωσαν στα χρόνια
εδώ είναι φανερά
και τους δωρίζει χώρα.

όχι του δήθεν του ποτέ 
παρά εύλογα χορηγεί
νόμους κραταιούς
αλησμόνητους καρρέ

καρρέ να περνούν
στης γνώσης εκεί το πλάνο
θορυβώδεις ιαχές 
σαν το αεροπλάνο.

τρίζουνε συθέμελα
των όχι μου τα μέρη
παρά τα ναι ξαποστάζουνε
εκεί στο λημέρι.

που στέφθηκε εξ ουρανού
δικού τους μελήματος
αλήθειας πια τρανής
γιγαντιαίου διαμετρήματος.

δε σου ζήτησα λυγώ
στα τόσα που πρεσβεύω
μα είμαι πια μια χαρά 
τις χάρες και τις αρετές να διαφεντεύω…

 

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου