Έλαμψε. Φως. Διάχυτο. Η σκοτεινή ζωή του απέκτησε την αίγλη ενός λαμπερού αστεριού σε ένα κατασκότεινο καλοκαιρινό δειλινό. Θεώρησε πως πλέον είχε βρει την πυξίδα της ζωής του. Ακολούθησε πιστά το πλάνο, προσηλωμένος στην κατάκτηση της καρδιάς της. Εκτίμησε πως τα κατάφερε. Πως είχε εξασφαλίσει την παρουσία της στη ζωή του. Είχε πετύχει ό,τι ονειρευόταν. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζονταν όλα του τα όνειρα, οι προσδοκίες μιας αλλιώτικης ζωής, μιας ζωής ουσιαστικής με συναισθήματα, όμορφες στιγμές, συνάμα και δύσκολες. Αυτές όμως δεν αποδεικνύουν ότι είμαστε ζωντανοί σε μια νωθρή πραγματικότητα; Ξάφνου εκείνη έφυγε. Ήταν ένας άλλος διάττων αστέρας. Ήρθε, φώτισε και μετά σκοτείνιασε και πάλι.
_
_
γράφει ο Νίκος Πουλικίδης








0 Σχόλια