Ήξερε ότι θα ήταν τελειωτικό αλλά το είχε αποφασίσει. Έπρεπε να μπήξει βαθιά το μαχαίρι, να το στρίψει με μίσος και να αφήσει κάθε σταγόνα να κυλήσει λυτρωτικά. Μάζεψε όλες τις δυνάμεις της κι επιτέθηκε. Ένιωσε να σκίζεται το μέσα της, ούρλιαξε κι ύστερα ξέσπασε σε λυγμούς. Τους είχε πια σκοτώσει. Κι αυτόν και την ύπουλη αδερφή του. Τον πόνο και τη μνήμη.

 

_

γράφει η Νίκη Αλπού