Γνώριζε δρομολόγια, σταθμούς, γκρίζα βαγόνια.

Γεμάτος προσμονή σε σταθμό μεθοριακό,

στο τελευταίο σκαλοπάτι.

 

Ένα μαντήλι, ένα φιλί, ένα δάκρυ

κάποιας που αγάπησε πολύ

κι ο χρόνος τους χωρίζει.

 

Δρομολόγιο η ζωή του

με εισιτήριο ληγμένο στη τσέπη.

Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς αλλαγές.

 

Παράλληλες γραμμές εσύ κι εγώ.

Στις αποβάθρες ξεχασμένη η αγάπη.

Το σφύριγμα των συρμών μουσική μελαγχολική

σαν χωρισμός, σαν τρένο,

σαν δρομολόγιο σε σταθμό λησμονημένο.

 

_

γράφει η Ρούλα Τριανταφύλλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!