Select Page

Δωμάτιο 104

 

Δημήτριος Αλεξόπουλος
Εκδόσεις Ανώνυμο
ISBN: 978-9963-2155-0-8

τοβιβλίο.net υποδέχεται το συγγραφέα Δημήτρη Αλεξόπουλο και το βιβλίο του

Δωμάτιο 104

από τις Εκδόσεις Ανώνυμο.

Ο συγγραφέας μοιράζεται τις σκέψεις του με τους αναγνώστες

 

Το πάθος και ο πόνος ήταν το αφετήριον έρμα για να συγγράψω το μυθιστόρημα «Δωμάτιο 104».

 

Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσα στον Πάρη και τη Μαρίνα, έχει αποκτήσει τόσο πάθος που δεν μπορούν πια να τον ελέγξουν. Γράφω σε κάποιο σημείο:
«Η αγάπη δεν βλέπει λεπτομέρειες και δεν μπαίνει σε καλούπια. Ούτε σε ζωτικά όργανα και αίματα. Η αγάπη είναι συναίσθημα. Είναι αναζωογόνηση και ευτυχία».

Και συνεχίζω:

« ....Την αγάπη δεν την επιδιώκεις. Δεν είναι κάτι υλιστικό, χειροπιαστό. Έρχεται και σε κυριεύει. Η αγάπη είναι το πιο δυνατό συναίσθημα που γεννάει και καλλιεργεί την ευτυχία, την καλοσύνη και τη γαλήνη μέσα μας. Εισβάλλει αναπάντεχα, όπως ένας σπόρος που καλλιεργείται και ωριμάζει μέσα στη μήτρα της ψυχής μας».

Χωρίς να το επιδιώξουν, λοιπόν, βιώνουν μια σχέση αξιοζήλευτη και απόλυτη, που κατάφερε να τους οδηγήσει από την Σαντορίνη στην Αθήνα και από εκεί στο Παρίσι, όπου υποχρεωτικά ζουν απομονωμένοι από τον οικογενειακό τους κύκλο, με διάφορες προφάσεις. Ο λόγος όμως, που τους απομάκρυνε, αν και σοβαρός για κείνους, καμία σχέση δεν έχει με το πραγματικά σατανικό παιχνίδι που τους έχει παίξει η μοίρα.

Ένα τρομαχτικό μυστικό τους αποκαλύπτεται εντελώς τυχαία, που τους έστρεψε ενάντια ακόμα και στην ίδια την ύπαρξή τους. Η ψυχή τους στιγματίζεται ανεπανόρθωτα, το μυαλό θολώνει. Στη ζωή τους μπαίνει ο θάνατος, το έγκλημα, ο παραλογισμός. Το γλυκό πάθος του έρωτά τους, μετατρέπεται σε κόλαση, καθώς η ψυχή τους παλεύει να βρει σανίδα σωτηρίας. Το μυαλό παύει πλέον να λειτουργεί και ο αυθορμητισμός κυριεύει τις πράξεις τους, με όποιο τίμημα κι αν είναι αυτό. Μυστήριο, τραγική ειρωνεία και ανισορροπίες, κυριαρχούν από τη στιγμή της αποκάλυψης, μέχρι την κορυφαία ανατροπή στις τελευταίες γραμμές, εκεί που κλείνεις το βιβλίο και λες "απίστευτο"!!

Ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να διακρίνει μέσα στην ιστορία, στοιχεία μιας αρχαίας τραγωδίας. Η Ειμαρμένη, η αναπότρεπτη μοίρα, το πεπρωμένο, είναι αυτό που προδιαγράφει και επηρεάζει ολόκληρη τη ζωή των θνητών ανθρώπων. Η τραγικότερη φιγούρα όλων, ο Πάρης. Επωμίζεται όλη την ευθύνη των πράξεών του, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό, στις πράξεις του και στον ψυχικό του κόσμο.

Στο Δωμάτιο 104 κυριαρχούν οι έντονες περιγραφές και οι ζωντανές εικόνες, καθώς ο ανυπέρβατος ρομαντισμός και ο ερωτισμός, αλλά και ο ανισόρροπος ψυχισμός.

Το ύφος της γραφής θα το χαρακτήριζα γλαφυρό, ενίοτε λυρικό.

Το μίσος, ο πόνος, το απροσδόκητο, η αγάπη και η θλίψη, μαζί σε ένα κράμα που πιστεύω θα καθηλώσει τον αναγνώστη.

 

Διαβάστε ένα απόσπασμα του βιβλίου που ευγενικά παραχώρησε ο συγγραφέας και ο εκδοτικός οίκος για τους αναγνώστες του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

     «Κάθισε Πάρη» αποκρίθηκε ανέκφραστος ο γιατρός, κρατώντας στο χέρι του μια κόλλα χαρτί. Την κοίταζε και την ξανακοίταζε. Οι κόρες των ματιών του διαστάλθηκαν πίσω από τα ολοστρόγγυλα γυαλιά και ανάμεσα από τα πυκνά του φρύδια σχηματίστηκαν έντονες ζάρες, προδίδοντας έτσι την ανησυχία του.

     Η αγωνία του Πάρη έκδηλη. Οι παλάμες του υγρές από τον ιδρώτα. Σχεδόν μουσκεμένες. Το πουκάμισο τον έσφιγγε σαν θηλιά στο λαιμό! Νόμιζε πως δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, ήταν έτοιμος να καταρρεύσει.

     «Λοιπόν;» τόλμησε να ρωτήσει.

     «Δυστυχώς…» ψιθύρισε, σουφρώνοντας τα χείλη του.

     «Τι εννοείτε;» αναδεύτηκε στο κάθισμα αμήχανα.

     «Τα αποτελέσματα είναι θετικά...»

     «Αποκλείεται!» δήλωσε συγχυσμένος.

     «Πάρη, είναι αδύνατον να…»

     «Είστε σίγουρος;» ρώτησε ξανά, έχοντας την εντύπωση πως ίσως έτσι καταφέρει να αλλάξει τη γνώμη του γιατρού.

     «Απολύτως! Πάντως εάν σ’ ενδιαφέρει η γνώμη μου…»

     «Δεν μ’ ενδιαφέρει γιατρέ μου, ευχαριστώ» τον διέκοψε, φανερά εκνευρισμένος. «Ορίστε και τα χρήματα που συμφωνήσαμε» συνέχισε, ακουμπώντας ένα δερμάτινο χαρτοφύλακα πάνω στο γραφείο του. Βάζοντας τον σωστό μυστικό τετραψήφιο κωδικό, ο χαρτοφύλακας άνοιξε. Μέσα περιείχε πολλές χιλιάδες ευρώ σε στοιβαγμένα χαρτονομίσματα.

     Ο γιατρός κατέβασε τα γυαλιά του και τον κοιτούσε επίμονα στα μάτια, δείχνοντας κατανόηση και σύγχυση ταυτόχρονα.

     «Άκουσέ με…» προσπάθησε να συνεχίσει, μα ο Πάρης σήκωσε το χέρι του σταματώντας τον.

     «Σας είπα δεν μ’ ενδιαφέρει. Θέλω μόνο να μάθω αν είναι οριστικό. Αν είναι σίγουρα τα αποτελέσματα και να αποκλείσω την περίπτωση λάθους!»

     «Πολύ φοβάμαι πως ναι. Ορίστε, κοίταξε και μόνος σου». Άπλωσε το χέρι του δίνοντάς του τα αποτελέσματα των αναλύσεων.

     Έτρεμε στην ιδέα ότι μπορεί να είχε δίκιο. Κοίταζε το λευκό του χέρι με τις λιγοστές φακίδες και τα κοντά δάχτυλα και δεν ήθελε να πάρει τα αποτελέσματα. Δίσταζε...

     Μ’ έναν εσωτερικό αναστεναγμό πήρε σθεναρά την απόφαση. Άδραξε το χαρτί από τα χέρια του, το μελέτησε προσεκτικά για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά του και αφού το περιεργάστηκε αρκετά λεπτά, σηκώθηκε από την καρέκλα αποστομωμένος. Τα δάκρυα κυλούσαν μέσα από τα μάτια του, καλύπτοντας έτσι την παγωμένη έκφρασή του. Τα δάχτυλά του ιδρωμένα, μούσκευαν τις άκρες του χαρτιού.

     «Πάρη...» αποκρίθηκε ο γιατρός.

     «Καλή σας ημέρα!» μουρμούρισε μ’ ένα κρύο χαμόγελο στα χείλη, μη θέλοντας να δώσει περαιτέρω συνέχεια στην όλη αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση και αποχώρησε σιωπηλά από το γραφείο του...

 

H KATΑΘΕΣΗ

 

...Στήριξε την πλάτη του σε μια μισογκρεμισμένη πόρτα, που έμοιαζε να ήταν κάποτε η κύρια είσοδος του κτηρίου. Η χοντρή αλυσίδα που την κρατούσε κλειστή, με το ατσάλινο λουκέτο, χαλάρωσε, και έβγαλε έναν βαρύ μεταλλικό ήχο που αγρίεψε την ατμόσφαιρα. Μερικά κομμάτια σοβά είχαν απλωθεί περιμετρικά, όπως και τα σπασμένα κεραμίδια που είχαν αποκολληθεί από την ετοιμόρροπη οροφή και βρίσκονταν χάμω. Ο Πάρης, πήρε μια βαθιά εισπνοή και ένιωσε την απαίσια οσμή που γεννούσε η εγκαταλελειμμένη περιοχή να διαπερνάει τα σωθικά του. Ήταν ανυπόφορη. Οσμές που έμοιαζαν με μουσκεμένα από ούρα ξύλα και με ρινίσματα σκουριασμένου σιδήρου, σκέτη μπόχα.

         Άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Είχε προβλέψει να εφοδιαστεί και με δύο-τρία, μικρά μπουκαλάκια ουίσκι, λες και γνώριζε ποια θα ήταν η κατάληξη της νύχτας που θα ακολουθούσε...

     Λίγο πριν ο ήλιος αρπάξει το πινέλο του να ζωγραφίσει το ξημέρωμα στον καμβά τ’ ουρανού, περίπου είκοσι αποτσίγαρα ήταν διασκορπισμένα παντού. Μερικές γόπες ήταν σβησμένες πάνω στο χώμα, άλλες διπλωμένες πάνω στα πλακάκια και οι περισσότερες ανάμεσα στα πόδια του. Τα μπουκαλάκια με το ουίσκι ήταν πεταμένα αρκετά μέτρα μακριά του, το ένα μάλιστα είχε θρυμματιστεί. Λίγα κέρματα, των δέκα και είκοσι σεντ, είχαν ξεφύγει από τις τσέπες του, κατά τη διάρκεια της νύχτας, και βρίσκονταν κάπου αναμεμειγμένα με τη σκόνη και ανάμεσα στους αρμούς απ’ τα ραγισμένα πλακάκια. Η μυρωδιά της μούχλας και της υγρασίας σε συνδυασμό με το οινόπνευμα, δημιουργούσαν μια απωθητική και αποκρουστική ατμόσφαιρα.

     Σήκωσε ταλαιπωρημένος τα βλέφαρά του και αντίκρισε τον ήλιο που μόλις είχε αρχίσει να ανατέλλει, ξεπροβάλλοντας πίσω από ένα μισογκρεμισμένο και μαυρισμένο φουγάρο. Κοίταξε γύρω του, παραξενεμένος, θαρρείς πως δεν θυμόταν πού βρίσκεται και τι γύρευε σ’ εκείνο το μέρος.

     Παλιά και ερειπωμένα εργοστάσια τον περιτριγύριζαν, πνιγηρά. Βιοτεχνίες και εγκαταλελειμμένα κτήρια τον περικύκλωναν σαν αγρίμια. Πόρτες ορθάνοιχτες του προκαλούσαν τρόμο και έμοιαζαν να κρύβουν κάτι το μυστήριο και το απαγορευτικό. Σκουριασμένα εμπορευματοκιβώτια και χτιστά φουγάρα υψώνονταν αρκετά μέτρα πάνω από το κεφάλι του απειλητικά. Κάτι φορτηγά παραμελημένα και τρακαρισμένα, ήταν παρκαρισμένα λίγο παραπέρα, με σπασμένα τζάμια, ξεφούσκωτα λάστιχα και σκισμένες ρούχινες οροφές.

     Ένα αδέσποτο σκυλί άρχισε να διαμαρτύρεται και να λυσσάει από το χάραμα. Φορούσε ένα λουρί απ’ όπου κρεμόταν μια σπασμένη αλυσίδα. Από κάπου θα ξέφυγε. Κάποιος ανεπιθύμητος είχε εισβάλει στη γειτονιά του και προφανώς δεν του άρεσε. Ήταν μικρόσωμο, αλλά από την έκφραση των ματιών του και από τα κοφτερά του δόντια, δεν φαινόταν ιδιαίτερα φιλικό. Απεναντίας…

     Ο Πάρης ακούμπησε τις παλάμες του στο χώμα και πήρε ώθηση για να μπορέσει σηκωθεί. Άσχημο ξενύχτι, σε μια όχι και τόσο φιλική περιοχή για κείνον. Ήταν ζαλισμένος. Δεν είχε προλάβει να περάσει η επήρεια του αλκοόλ και του άφησε έναν ισχυρό πονοκέφαλο για ενθύμιο.

     «Σσσσ» φώναξε στο σκυλί δυνατά, όμως εκείνο αγριεύτηκε παραπάνω και συνέχισε να γαβγίζει με περισσότερη μανία.

     «Έχεις κι εσύ τα δίκια σου» του είπε, κατανοώντας το. Τίναξε τα χέρια του από τις σκόνες και άρχισε να αποχωρεί.

 

 

     Εντελώς απροσδόκητα, το κινητό του άρχισε να χτυπά! Λίγο πριν τις 7:00 τα ξημερώματα, από απόκρυψη κλήσης...

     Πολύ περίεργο, σκέφτηκε. Κοίταξε για λίγο την οθόνη που αναβόσβηνε ασταμάτητα και στο τέλος απάντησε.

      «Παρακαλώ;» απάντησε υποτονικά.

     «Καλημέρα σας» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.

     «Καλημέρα».

     «Απολογούμαι που σας ενοχλώ τέτοια ώρα…»

     «…Όχι, δεν πειράζει, πείτε μου. Πώς μπορώ να βοηθήσω;»

     «Ο κύριος Πάρης; Πάρης Αναστασόπουλος;»

     «Μάλιστα, ο ίδιος».

     «Σας καλούμε από το τμήμα ανιχνεύσεως εγκλημάτων…»

     Το στόμα του ξεράθηκε. Έμεινε μισάνοιχτο και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Τα φρύδια του τεντώθηκαν προς τα πάνω και τα χείλη του στέγνωσαν.

Ταράχτηκε, σύγκορμος! Το κινητό έπεσε από το χέρι του ασυναίσθητα και έσκασε με δύναμη στο χώμα...

Ο Δημήτρης Αλεξόπουλος, γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1981 στην Αθήνα. Η αγάπη του για τα βιβλία και τη λογοτεχνία γεννήθηκε στην ηλικία των δώδεκα ετών, όταν άρχισε να γράφει το πρώτο του βιβλίο σε μια παλαιά γραφομηχανή τού παππού του. Ακολούθησαν κι άλλα έργα του, τα οποία ποτέ δεν είχε αποφασίσει να εκδώσει. Έγραφε καθαρά για προσωπική ευχαρίστηση, μιας και ήταν το μεγάλο του πάθος από πολύ μικρή ηλικία.

   Σπούδασε οδοντοτεχνίτης στην Αθήνα και ασχολήθηκε αρκετά χρόνια με το συγκεκριμένο αντικείμενο, σε οδοντοτεχνικό εργαστήριο που διατηρούσε ο πατέρας του στην Βουλιαγμένης-Αθήνα. Έπειτα, το ενδιαφέρον του άρχισε να στρέφεται στην τέχνη της πώλησης και ακολούθησε την επιτυχημένη του πορεία στον τομέα του real estate / κτηματομεσιτικών υπηρεσιών, σε Ελλάδα και Κύπρο.

   Ο Δημήτρης δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το "μικρόβιο" της συγγραφής ολοένα και τον έτρωγε μέσα του, μέχρις ότου, το 2013 όπου και αποφάσισε να προωθήσει το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Το Πορτρέτο Της Εύας». Ο εκδοτικός οίκος που το ανέλαβε, απάντησε αυτοστιγμεί θετικά ως προς την έκδοσή του. "Το πορτρέτο της Εύας" κυκλοφόρησε τελικά τον Δεκέμβριο του 2013 και απέσπασε άριστες κριτικές σε Ελλάδα και Κύπρο.

   Με την δεύτερη συγγραφική του απόπειρα μόλις, ο Δημήτρης, με το ανέκδοτο φιλοσοφικό-κοινωνικό βιβλίο του: "Ο Διάλογος του Μονολόγου", βραβεύτηκε από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών τον Φεβρουάριο του 2015, όπως και από λογοτεχνική διαδικτυακή ομάδα. "Ο διάλογος του μονολόγου" πραγματεύεται την εσωτερική σύγκρουση και μια αστείρευτη μάχη με το "εγώ" μέσα από κοινωνικές διαφορές και φιλοσοφικές αναζητήσεις, με απροσδόκητη έκβαση.

   "Το Δωμάτιο 104", είναι ένα ακόμα απροσδόκητο και γεμάτο ανατροπές λογοτεχνικό μυθιστόρημα, όπου σίγουρα θα μαγέψει και πάλι τους αναγνώστες.

Εργογραφία: «Όταν» ποίημα, «Κουκλοθέατρο» μυθιστόρημα, «Αίμα για την Αγάπη» μυθιστόρημα, «Βίος Βραχύς» ποιητική συλλογή, όπως επίσης και ένα στοχαστικό δοκίμιο-φιλοσοφικό το «B for Βλάκας» που βρίσκεται ακόμα στο στάδιο συγγραφής.

Επιμέλεια κειμένου

5 Σχόλια

  1. Alkisevelina

    Εξαιρετικό βιβλίο! Λυρική συγγραφή και όμορφες παρομοιώσεις με ανατρεπτικό φινάλε! Μπράβο!

    Απάντηση
  2. Δημήτριος Αλεξόπουλος

    Σας ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μια ιστορία που ξεχειλίζει από ερωτισμό και μυστήριο. Ο συγγραφέας “παίζει” με τον ψυχισμό των ηρώων του και καταλήγει σε ένα ανατρεπτικό τέλος για να αφήσει άφωνο τον αναγνώστη του.

    Απάντηση
  4. Anastasia Pitta

    Ίσως ότι καλύτερο και διαφορετικό έχω διαβάσει τελευταίως! Μπράβο! Γραφή, πάθος, πλοκή, όλα άρτια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!