Κάθε σούρουπο, κει, που ο ήλιος αδράχνει το πινέλο και βάφει τον καμβά τ' ουρανού με μελαγχολία, εγώ τραβώ τις κουρτίνες... Δεν θέλω να σ’ αντικρίζω μέσα σε τούτον τον καμβά... Προτιμώ να κλείνω τις κουρτίνες. Στα όνειρά μας, άλλωστε, κλείνονται τα πιο όμορφα...

Δεν είναι τριαντάφυλλα που πέφτουνε στο χώμα σαν βροχή, Δεν είναι γιασεμί η μυρωδιά που η κάννη αναδύει, Ο ήλιος τρόμαξε κι αυτός, και κρύφτηκε απ’ την μανία του ανθρώπου να σωθεί. Όχι, δεν βρέχει. Κλαίει το φεγγάρι πια τις νύχτες. Τα όρη, οι λίμνες, τα βουνά με...

Σ’ έναν κόσμο κενό, τι μπορεί άραγε να μου δώσει τάχα... Στερούμαι τη ζωή μου μονάχα...   Σ’ έναν κόσμο άκοσμο, Οι φωνές περιττεύουν, τα λόγια είναι φτηνά, Τόσο φτηνά, σχεδόν τζάμπα.   Δεν αλλάζει ο κόσμος εύκολα, δεν αξίζει να μιλάς... Αναλώνεσαι στην...

Με κράμα σπάνιο απ’ αγάπη, στοργή κι ένα σου χάδι, με μεγάλωσες εσύ... Τι κι αν αγκάθινα τα χέρια σου ήσαν στη ζωή, σε μένα ήσαν βελούδινα, μετάξι στην υφή, Κάθε που βράδιαζε, τ' αστέρι μετακόμιζε στο πρόσωπό σου, ήσαν το δάκρυ που ακροβατούσε απ' τον πικρό καημό...