Είς Διχόνοιαν

Δημοσίευση: 25.04.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Ω διχόνοια κατατρέχεις
των Ελλήνων τις ψυχές
τόσο πια που δεν αντέχεις
τις πληγές τις ανοιχτές

Τόσο αίμα, τόσο δάκρυ
όπου εχύθηκε στην γης
πέρα ως πέρα, άκρη ως άκρη
κλαίουσα στέκει η πατρίς

Κι έπειτα από τόσο θρήνο
κι από τέτοιον οδυρμό
την γεννήτρα γη αφήνω
τυλιγμένη στον θυμό

Τέτοιο μίσος, προδοσία
οφθαλμόν αντί οφθαλμού
είν’ η μόνη περιουσία
του τρανού αυτού λαού

 

_

γράφει ο Νικηφόρος Βυζαντινός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Νερό σε Στέρνα

Νερό σε Στέρνα

Η έμπνευσή μου για ‘Σένα Είναι αστείρευτη,   Σα Νερό σε Στέρνα.   Η Στέρνα είμαι ‘γω,   Είσαι το Nερό.   Δροσίζομαι,   Μα  π ο τ έ  δεν  ξ ε δ ι ψ ώ.   _ γράφει η Παρασκευή...

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Το Μαβί Παρεό

Το Μαβί Παρεό

Ναι,  Αλλ’ εκείνο το Παρεό, Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου  Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα -Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά Σα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ale Ros

    Εγω το εισπραττω σαν “εθνικο ποιημα” και γι αυτο το επικροτω, Όχι αλλα δακρυα.

    Απάντηση
  2. Αννα Ρουμελιωτη

    Σαν να μην εχει αλλαξει τιποτα τοσα χρονια …. διχονοια, «γιατι εσυ κι οχι εγω;» ….. Επικροτω με τη σειρα μου!!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    “Τέτοιο μίσος, προδοσία
    οφθαλμόν αντί οφθαλμού
    είν’ η μόνη περιουσία
    του τρανού αυτού λαού”

    Εξαιρετικό Νικηφόρε!!!

    Μέσα σε λίγους στίχους περιέγραψες
    όλη την αθλιότητα, όλη τη στάχτη που
    ανθίζει πλέον στη γη κι όλα τα κουρελιασμένα
    όνειρα που εκτρέφονται ίσως από ψίχουλα
    ελπίδας και προσμονής.

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Κυρίες, κύριοι.
    Συνέλληνες

    Εάν δεν αυτοκριθούμε, θα καταστραφούμε. Θα σας αναμένω και στην παρουσίαση της εν λόγω συλλογής καταρχάς στην Αθήνα. Το βιβλίο αυτό θα το ταξιδέψω σε όλη την χώρα Θεού θέλοντος, για οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί μου παρακαλώ χρησιμοποιήσατε το εμαίλ [email protected]

    Ευχαριστώ, καλήν δύναμη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου