Αρχική › Πεζογραφία

Πεζογραφία

Εγώ, «Μου» και Εγώ, «Σου»

Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

17.11.2026 · 5′ ανάγνωσηFacebookX

(Μια πολυθρόνα, ένα καλόγουστο κόκκινο αμπαζούρ μέσα σε μια ζεστή γκαρσονιέρα. Ένας λοξός καθρέπτης. Εκείνη ευλαβικά κάθεται στην πράσινη πολυθρόνα απέναντι από τον γιατρό της.)

«Ο καθρέπτης είναι η εικόνα μου Γιατρέ;»

«Να σου φτιάξω έναν καφέ, μισό λεπτό, δεν θα αργήσω.»

«Γιατρέ, θέλετε να ακούσετε τα πράγματα από την αρχή, ή όχι;»

Η εξιστόρηση έχει ως εξής:

«Είναι Νοέμβριος, Θεσσαλονίκη, και ο καιρός κρυώνει απότομα, αγαπητέ Γιατρέ… Σηκώνομαι αγουροξυπνημένη, βροντώ την πόρτα πίσω μου, στήνομαι στη στάση για να πάρω το λεωφορείο για το Πανεπιστήμιο. Στη στάση – πια – βλέπω τα πάντα, κάθε είδους ανθρώπους τρελούς και μισότρελους και εγώ να έχω το νου μου στο πτυχίο (όπως και στην καφετέρια – στην Καμάρα –, που ονομάζεται «Το πτυχίο»!).»

«Όταν, Γιατρέ, κλειδώνομαι, πίσω, στη ζεστή μου γκαρσονιέρα, με αναμμένο το καλόγουστο αμπαζούρ παίρνω ένα κομμάτι λευκό χαρτί και γράφω: Τι θα ‘λεγες μετά από όλα αυτά αγαπημένε μου σύντροφε και εραστή; Εξακολουθείς να επιθυμείς την Καμάρα όπου έβγαινες δυο φορές τη μέρα ανενόχλητος με το σακάκι σου και εκείνη τη γελοία γραβάτα; Μετά από όλα αυτά πιστεύεις πως αν σε πετύχαινα στο ίδιο πεζοδρόμιο θα σου έδινα το χέρι και θα με ασπαζόσουν σταυρωτά; Όχι καλέ μου φίλε. Ποτέ δεν θα ‘ναι πια το ίδιο. Ίσως κάποιες συνήθειες να μείνουν. Αλλά ποτέ πια δεν θα ‘ναι το ίδιο. Και πάντα οι ερωτικές σκηνές θα μένουν ατελείωτες, σαν μια αγέλη λύκων αιμοβόρων, σαν μισές λέξεις. Τι θα λεγες λοιπόν, για όλα αυτά αγαπημένε μου συνάδελφε, και εραστή μέσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία;»

«Όμως η μελέτη, προπάντων Γιατρέ! Το πτυχίο μου! Παλεύω με τις γραμμές στα βιβλία και τις σημειώσεις μου για το πτυχίο. Σαν κάποιος να με σπρώχνει προς τον τοίχο για να γράψω. Και γράφω ακριβώς διότι ο φίλος μου με έχει στριμώξει για τα καλά στις λέξεις «Σ’ αγαπώ!».»

«Είναι περασμένα μεσάνυχτα, χτυπάει το τηλέφωνο. Χωρίς να προλάβω να πω κάτι, από την άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται ο Κανείς. Κλείνω το τηλέφωνο ταραγμένη. Γυρνώ από το άλλο πλευρό αλλά δεν κλείνω μάτι όλη νύχτα.

Γιατρέ, λέτε να ήταν ιδέα μου; Πάντως, από τότε δεν ξανασήκωσα το τηλέφωνο που υπήρχε μέσα στο διαμέρισμά μου.»

Μπαίνει η νοσηλεύτρια με την λευκή ποδιά.

«Εσύ…,», στρέφει Εκείνη το βλέμμα της προς τον καθρέπτη, «σε βλέπω, τώρα που με παρακολουθείς, ξέρω ότι με παρακολουθείς και κρύβεσαι πίσω από τον δέκτη της τηλεόρασής σου!»

«Και η συνέχεια;», επαναφέρει τη συζήτηση ο γιατρός.

«Άκου να σου πω, αγαπημένε μου Γιατρέ… με ενδιαφέρει τι έχει ο Θεός γραμμένο· μας βλέπει το μάτι του και προχωράμε.»

«Μα με ποιον τρόπο;», συνεχίζει να μονολογεί το κορίτσι. «Πώς θα προφυλαχθούμε; Δεν υπάρχει πίστη καμία;»

«Η ζωή μας είναι λευκή σαν τα λευκά αυγά πριν βαφτούνε κόκκινα για το Πάσχα σαν το αίμα του Χριστού, που έχυσε για μας, για μένα, για σένα.», την καθησυχάζει ο γιατρός.

«Τα ακούς;»

«Τα ακούω, Γιατρέ.»

«Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, πήγα στα μνήματα χθες, και άναψα τα κεράκια. Το καντήλι είναι αναμμένο στο μέσα παραθυράκι. Το μνήμα δεν είναι παρατημένο, ξεχορτάριασα γύρω γύρω, τοποθέτησα κόκκινα τριαντάφυλλα στο μαρμάρινο ανθοδοχείο, πέταξα τα αποτσίγαρα από το γειτονικό μνήμα, φίλησα το χέρι του παπά, έριξα τρισάγιο, χάιδεψα τη μαρμάρινη πλάκα.»

«Να ξέρεις, Γιατρέ, ο Θεός μιλάει πάντοτε τελευταίος. Αλλά εμείς δεν τον ακούμε. Δεν έχουμε αυτιά να τον ακούσουμε…»

«Δεν θέλω, δεν το θέλω πραγματικά, αλλά το βλέπω στο όνειρό μου…αυτό είναι!…»

«Γιατρέ, επιπλέω παντού, επιπλέω στη θάλασσα, κολυμπώ βαθιά φτάνω στις σημαδούρες, στο δίχτυ, κινδυνεύω και ένας λουόμενος πασχίζει να με πιάσει απ’ τα μαλλιά και να με σώσει.»

«Ίσως, Γιατρέ, να ανέτρεξα στο παρελθόν μου, στα παλιά μου χρόνια. Σαν να τα έζησε κάποιος άλλος.»

«Αρρωσταίνουν οι άνθρωποι, Γιατρέ.»

«Γέμισαν οι δρόμοι πεταμένα άδεια κουτιά από ηρεμιστικά, τώρα πρέπει κι εγώ να δω τι θα κάνω.»

«Κάποιες φορές, για να παρηγορηθώ, Γιατρέ, νοερά μεταφέρομαι στα βάθη των αιώνων και στέκομαι πνευματικά στην αθέατη αλλά φοβερή οδό που περνούν καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές, αφού εγκαταλείπουν το σώμα τους, συνήθως μέσα σε φοβερή αγωνία.

Νιώθω τη φρίκη της απογνώσεώς τους, δοκιμάζω τον πόνο, είναι γλυκύς και αβάσταχτος και ελαφρύς. Είναι δόκιμος και εύλογος.

Σηκώνω τα μάτια προς τον ουρανό. Είμαι ακόμη στο κοιμητήριο. Γονατίζω πάνω στη μαρμάρινη πλάκα, κλαίω, προσεύχομαι για όλους όσους πεθαίνουν θλιμμένοι, εγκαταλειμμένοι και αβοήθητοι μπροστά στον τρόμο του θανάτου.

Τείνω τα μάτια μου προς τον σκοτεινό ουρανό και προσεύχομαι για όλους τους πάσχοντες του κόσμου, φυσικά και αβίαστα, σαν να μην υπάρχει αύριο.»

Ο νοσηλευτής τής κάνει μια αγκαλιά.

«Οι μέρες είναι λίγες; Οι ώρες είναι λίγες;», ρωτά με αγωνία το κορίτσι.

Παίρνει τον καφέ της, πίνει αχόρταγα, καίει.

«Μη βιάζεσαι…., έχουμε χρόνο…», απαντά ψύχραιμα ο Γιατρός.

«Η αλήθεια είναι ότι ζω εγωιστικά μόνο για τα δικά μου παθήματα, τα δικά μου βάσανα, τις δικές μου επιτυχίες σαν κάτι ατομικό. Γυρίζω γύρω γύρω από τον εαυτό μου, σκοντάφτω από τοίχο σε τοίχο.

Κι όμως κάθε στιγμή εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε κατάσταση παρόμοια με τη δική μου και αυτό απαλύνει τη θλίψη μου.»

«Πίσω, στο φοιτητικό μου διαμέρισμα οι τοίχοι μου είναι ξυσμένοι, ζωγραφισμένοι. Οι καθρέπτες μου είναι τεράστιοι, επιβλητικοί. Και πάνω τους κρεμασμένα δεκάδες πτυχία. Ορισμένα από αυτά στέκουν και σήμερα, αγέρωχα, απόδειξη ότι όλα ήταν στα αλήθεια ειπωμένα.»

«Ως εδώ αγαπητέ Γιατρέ, μέχρι την επόμενη άγνωστη φορά. Έχε γεια.»

Ο νοσηλευτής τής κλείνει το μάτι.

«Καληνύχτα Μαρία…»

«Καληνύχτα Γιατρέ…» – ωχ, συγγνώμη – «Καληνύχτα Θεέ μου», ήθελα να πω.

Κλείνει την πόρτα απαλά πίσω της. Ο νοσηλευτής τής φωνάζει: «ξέχασες τα τσιγάρα σου!»

«Πότε θα είναι η επόμενη φορά;», ουρλιάζει ο Γιατρός, μα δεν την προλαβαίνει.

Σηκώνεται αποκαμωμένος από τον καναπέ χωρίς να περιμένει την απάντησή της. Τον ξαναπαίρνει ο ύπνος.

Απόδειξη ότι επικράνθη ο Άδης και Φως ανέτειλε εκ του Κενού Μνήματος.

Ανάβουν όλα τα φώτα.

Γυρνώντας στο διαμέρισμα, κλείνω πίσω μου τη βαριά πόρτα. Ακούω μέσα τον Πέτρο που παίζει ντραμς στη διαπασόν. Πέφτουμε στον καναπέ αποκαμωμένοι. Παίζει την ίδια μελωδία τρεις και τέσσερις φορές. Σβήνω το φως.

 

Δημιουργός

Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

86 κείμενα στο τοβιβλίο.net · Διαβάστε τα όλα →

Η ιστοσελίδα τοβιβλίο.net είναι δωρεάν για όλους. Αν σας αρέσει, μπορείτε να τη στηρίξετε.

Δωρεά
GoogleΠροσθέστε το τοβιβλίο.net ως προτιμώμενη πηγήΔείτε τα άρθρα μας πιο συχνά στα αποτελέσματα και στις προτάσεις της Google.Προσθήκη

Μείνετε ενημερωμένοι

Διαλέξτε τι θέλετε να λαμβάνετε στο email σας. Χωρίς ανεπιθύμητη αλληλογραφία, με διαγραφή με ένα κλικ.

1η και 3η Παρασκευή του μήνα

Ενημερωτικό δελτίο

Οι νέες κριτικές, τα ποιήματα και τα κείμενα του τοβιβλίο.net σε μία σύνοψη.

Με κάθε νέο διαγωνισμό

Λογοτεχνικοί διαγωνισμοί

Μάθετε πρώτοι για κάθε νέο λογοτεχνικό διαγωνισμό και τις προθεσμίες του.

Κάθε Παρασκευή

Προσφορές των εφημερίδων

Όλες οι προσφορές των εφημερίδων του Σαββατοκύριακου συγκεντρωμένες.

Περισσότερα από: Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Όλα

Πεζογραφία

Όλα τα πεζά

Γράφετε ποίηση ή πεζογραφία;

Στείλτε μας το κείμενό σας για δημοσίευση στο τοβιβλίο.net.

Υποβολή συμμετοχής