Εγώ…, της Χριστίνας Γαλιάνδρα

4.07.2015

 

 

Εγώ... Η Άνεργη

Όταν ξημερώνει αγωνιώ για το τι θα φέρει η μέρα.

Κάθε που βραδιάζει ανυπομονώ την επόμενη χαραυγή ελπίζοντας.

Ένα χρόνο τώρα μόνη ασχολία να ψάχνω για δουλειά.

Ένα χρόνο ξεσκίζω τη σάρκα του νού μου προσπαθώντας να φτάσω ως το κόκκαλο για μία λύση.

Για ένα διέξοδο.

Και τα πράγματα σου λένε πως θα πάνε χειρότερα...

Πάνε χειρότερα και το βλέπεις.

Το ακούς.

Το βιώνεις.

Χωρίς μία στην τσέπη.

Χωρίς γέλιο στα χείλη.

Χωρίς χτύπο στο στήθος.

Γιατί τα πήραν.

Όλα τα πήραν.

Βίαια.

Άξαφνα.

Απρόσμενα.

Και τώρα αναρωτιέμαι…

Τον αέρα που αναπνέω πως θα τον ξοδέψω;

Τη δύναμη που διαθέτω που θα την χρησιμοποιήσω;

Το μυαλό που δουλεύει ακατάπαυστα σε τι θα χρησιμεύσει;

Την καρδιά μου που ακόμα χτυπά σε ποιό ανθρώπινο πρεβάζι θα ακουμπήσω;

Κι όλα τα σχέδια σε ποιόν καμβά θα τα απλώσω;

 

Ένα χρόνο άνεργη...

Με λένε Χριστίνα, Σοφία, Ελένη, Μαρία, Κατερίνα, Άννα, Γεωργία ...

Και είμαι καλά...

Προσπαθώ να είμαι καλά.

Θέλω να είμαι καλά.

Διεκδικώ το να είμαι καλά.

Και δεν παζαρεύω τα όνειρά μου...

Σε καμία αγορά...

Σε κανένα πάγκο...

Σε κανένα δρόμο...

 

_

γράφει η Χριστίνα Γαλιάνδρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητή μου Χριστίνα,

    Όλοι οι άνεργοι ζουν μία παρά φύση
    κατάσταση. Σ´ αυτή την όμορφη και
    παράξενη πατρίδα όπως λέει κι ο
    Ελύτης, τίποτε δεν μπορεί να είναι βέβαιο
    και σίγουρο!

    Μην ξεχνάς ποτέ όμως πως
    το πιο σκοτεινό μέρος της
    νύχτας, είναι αυτό που υπάρχει
    λίγο πριν την αυγή !

    Ή αλλιώς, στις σκοτεινές
    σπηλιές βρίσκονται πάντα
    κρυμμένες οι διαμαντόπετρες!

    Όλη η Ελλάδα θα μπορούσε
    ν᾽ ακουμπήσει στο όμορφο ποίημά σου!

    Καλημέρα!

    Όλα θα πάνε καλά!

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Γαλιάνδρα

    Σε ευχαριστώ πολύ Παναγιώτη για τα υπέροχα λόγια σου!! Με τιμάνε και δίνουν κουράγιο!! Την καλημέρα μου! Πάμε για τα καλύτερα τώρα..Τον πάτο τον είδαμε..

    Απάντηση
    • Χριστίνα Γαλιάνδρα

      Όχι Μάχη!! Ποτέ! Την καλησπέρα μου !!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου