Εισιτήριο προορισμού;

11.10.2015

 

Αν σου έδινε κάποιος ένα εισιτήριο για να ταξιδέψεις... πόσο εύκολα θα τα παράταγες όλα για μια διαδρομή προς το άγνωστο; Όταν τα φαντάσματα της ζωής σου θα συνταξιδέψουν στο ίδιο βαγόνι, ίσως να αρνιόσουν κατευθείαν. Μα όσο μεγαλώνει η απόσταση εξαιτίας αυτών μεταξύ του εαυτού σου και της ίδιας σου της ζωής, αρχίζεις να είσαι απλά ένας επισκέπτης - μια ψυχή που αιωρείται στον γεμάτο τοξίνες και θλιμμένες σκέψεις αέρα. Τότε σκίζεις το εισιτήριο σου και επανέρχεσαι στην αρχική σκέψη - “ίσως (και) να αρνιόσουν κατευθείαν.”

Μα εγώ ξέρω για κάποιον που προσπάθησε να ξεφύγει. Πίστεψε στο σωστό και προσπάθησε να το κάνει πράξη. Ένιωσε συναισθήματα και δεν τα έκρυψε στον ασκό του, παρά στάθηκε στην αποβάθρα και περίμενε να ακούσει το σφύριγμα. “Μόνο το σφύριγμα του τρένου μου θυμίζει πράγματα. Μόνο με αυτό νιώθω πως ζω ακόμα” είχε πει. Κρατούσε το εισιτήριο με τα δυο του χείλη και με τα δάχτυλά του ανακάτευε τα χάρτινα αποκόμματα που είχαν διαλυθεί στο πλυντήριο κι έφυγε.

Ίσως να μην είχε τίποτα να τον κρατήσει. Ίσως πάλι να έψαχνε ακριβώς αυτό. Ίσως να ήταν δειλός και αδύναμος ή ίσως αρκετά θαρραλέος και δυνατός. Ή απλά ακολουθούσε μια μελωδία που υπήρχε μόνο στις ράγες των τρένων και την άκουγαν μόνο τα δικά του αυτιά. Πιθανόν όταν κοίταζε έξω από το παράθυρο, να έβλεπε ξεθωριασμένες μνήμες να χτυπούν στα τζάμια σα λάμψεις. Όπως είχε πει και ο Βρετανός ποιητής Larkin Phillip: "Μπορείς να κοιτάξεις έξω από τη ζωή σου, όπως σ' ένα τρένο και να δεις προς τα που πας, αλλά δε μπορείς να σταματήσεις το τρένο."

Λίγες εβδομάδες πριν, είχε γραφτεί στην εφημερίδα: “Εξαφανίστηκε εβδομηνταπεντάχρονος, ο οποίος πάσχει από άνοια. Την ημέρα που εξαφανίστηκε φορούσε ένα μακρύ γκρι παλτό, μαύρο παντελόνι και μπλε πουκάμισο”. Λίγες μέρες πριν γράφτηκε ξανά: “Βρέθηκε ο εβδομηνταπεντάχρονος ηλικιωμένος λιπόθυμος σε βαγόνι. Στο χέρι του κρατούσε ένα βιβλίο και ένα γράμμα. Στους κοντινούς του ανθρώπους είπε πως βρήκε το γράμμα στο βιβλίο που δανείστηκε από τη βιβλιοθήκη και έπρεπε να επιστραφεί σ΄αυτόν που άνηκε. Στο γράμμα ήταν γραμμένο: “Το ηλικιακό μου αλτσχάιμερ με κάνει και ξεχνώ, μα σήμερα θυμήθηκα την άνοιξη και μαζί με αυτήν και εσένα!”

Την επόμενη μέρα δεν θυμόταν τίποτα...


_

γράφει η Γιώτα Μάρκου  

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Ψείρες στο μετρό

Ψείρες στο μετρό

Τα γυφτάκια αποφάσισαν να σπάσουν πλάκα με τους σοβαροφανείς, παγωμένους επιβάτες του Μετρό. Τους σπάγαν τα νεύρα έτσι ακίνητοι όπως κάθονταν, προσπαθώντας να βρουν ένα σημείο να κοιτάνε που να μην συναντούν το βλέμμα του άλλου. Σύντομα είχαν ένα σχέδιο έτοιμο,...

Μάτια καθρέφτης

Μάτια καθρέφτης

Άλλη μια νύχτα απέραντη κι ατέλειωτη εσύ έρχεσαι και φεύγεις σαν αόρατη σκιά σκόρπιες οι λέξεις, απ' το χρόνο ξεχασμένες αραχνιασμένες στη βουβή μου μοναξιά[...] _ γράφει η Ελένη Φλεμετάκη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. drmakspy

    Όμορφο κείμενο με δυνατό συναίσθημα…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Η τελευταία σας παράγραφος είναι που με συγκίνησε περισσότερο και δίνει όλο το συναίσθημα που έχει ανάγκη να εκτοξεύσει το κείμενο…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου