Select Page

Εισιτήριο προορισμού;

Εισιτήριο προορισμού;

 

Αν σου έδινε κάποιος ένα εισιτήριο για να ταξιδέψεις... πόσο εύκολα θα τα παράταγες όλα για μια διαδρομή προς το άγνωστο; Όταν τα φαντάσματα της ζωής σου θα συνταξιδέψουν στο ίδιο βαγόνι, ίσως να αρνιόσουν κατευθείαν. Μα όσο μεγαλώνει η απόσταση εξαιτίας αυτών μεταξύ του εαυτού σου και της ίδιας σου της ζωής, αρχίζεις να είσαι απλά ένας επισκέπτης - μια ψυχή που αιωρείται στον γεμάτο τοξίνες και θλιμμένες σκέψεις αέρα. Τότε σκίζεις το εισιτήριο σου και επανέρχεσαι στην αρχική σκέψη - “ίσως (και) να αρνιόσουν κατευθείαν.”

Μα εγώ ξέρω για κάποιον που προσπάθησε να ξεφύγει. Πίστεψε στο σωστό και προσπάθησε να το κάνει πράξη. Ένιωσε συναισθήματα και δεν τα έκρυψε στον ασκό του, παρά στάθηκε στην αποβάθρα και περίμενε να ακούσει το σφύριγμα. “Μόνο το σφύριγμα του τρένου μου θυμίζει πράγματα. Μόνο με αυτό νιώθω πως ζω ακόμα” είχε πει. Κρατούσε το εισιτήριο με τα δυο του χείλη και με τα δάχτυλά του ανακάτευε τα χάρτινα αποκόμματα που είχαν διαλυθεί στο πλυντήριο κι έφυγε.

Ίσως να μην είχε τίποτα να τον κρατήσει. Ίσως πάλι να έψαχνε ακριβώς αυτό. Ίσως να ήταν δειλός και αδύναμος ή ίσως αρκετά θαρραλέος και δυνατός. Ή απλά ακολουθούσε μια μελωδία που υπήρχε μόνο στις ράγες των τρένων και την άκουγαν μόνο τα δικά του αυτιά. Πιθανόν όταν κοίταζε έξω από το παράθυρο, να έβλεπε ξεθωριασμένες μνήμες να χτυπούν στα τζάμια σα λάμψεις. Όπως είχε πει και ο Βρετανός ποιητής Larkin Phillip: "Μπορείς να κοιτάξεις έξω από τη ζωή σου, όπως σ' ένα τρένο και να δεις προς τα που πας, αλλά δε μπορείς να σταματήσεις το τρένο."

Λίγες εβδομάδες πριν, είχε γραφτεί στην εφημερίδα: “Εξαφανίστηκε εβδομηνταπεντάχρονος, ο οποίος πάσχει από άνοια. Την ημέρα που εξαφανίστηκε φορούσε ένα μακρύ γκρι παλτό, μαύρο παντελόνι και μπλε πουκάμισο”. Λίγες μέρες πριν γράφτηκε ξανά: “Βρέθηκε ο εβδομηνταπεντάχρονος ηλικιωμένος λιπόθυμος σε βαγόνι. Στο χέρι του κρατούσε ένα βιβλίο και ένα γράμμα. Στους κοντινούς του ανθρώπους είπε πως βρήκε το γράμμα στο βιβλίο που δανείστηκε από τη βιβλιοθήκη και έπρεπε να επιστραφεί σ΄αυτόν που άνηκε. Στο γράμμα ήταν γραμμένο: “Το ηλικιακό μου αλτσχάιμερ με κάνει και ξεχνώ, μα σήμερα θυμήθηκα την άνοιξη και μαζί με αυτήν και εσένα!”

Την επόμενη μέρα δεν θυμόταν τίποτα...


_

γράφει η Γιώτα Μάρκου  

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

2 Σχόλια

  1. drmakspy

    Όμορφο κείμενο με δυνατό συναίσθημα…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Η τελευταία σας παράγραφος είναι που με συγκίνησε περισσότερο και δίνει όλο το συναίσθημα που έχει ανάγκη να εκτοξεύσει το κείμενο…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!