Αρχική › Δημιουργοί › Μ › Γιώτα Μάρκου
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Οι ρόδες του ποδηλάτου της σκορπούσαν τα ξερά καφεπορτοκαλί φύλλα που είχαν πέσει από τα δέντρα. Ο αέρας που φυσούσε ήταν λες και της έδινε μια ώθηση να κινηθεί πιο γρήγορα. Τα μάτια της προσπαθήσουν να μην ανοιγοκλείσουν ούτε στιγμή μπας και της ξεφύγει κάτι από το οπτικό της πεδίο. Όντως δεν ήξερε που πήγαινε... μα θα…
Διαβάστε →απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο".
Ευχές για το νέο έτος ανταλλάχθηκαν. Τα φώτα του βιβλιοπωλείου έσβησαν. Η πόρτα κλειδώθηκε και τα ρολά κατέβηκαν για δυο μέρες.
"Άμα απλώσω το χέρι θα το φτάσω." "Μα είναι πολύ μακριά!" "Όντως!" ξεφύσηξε. "Και η σκάλα δεν φτάνει μέχρι εκεί. Δεν πειράζει θα πηδήξω." "Πόσο ψηλά μπορείς;" "Ψηλά γιατί; Αφού προς τα κάτω θα…
Ακόμη μία φορά τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο αλλάζουν τη διαδικτυακή λογοτεχνία. Για τρίτη χρονιά το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο» 2017 φέρνει σε έναν ιδιαίτερο διάλογο δημιουργούς από διάφορες…
τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το νέο συλλογικό βιβλίο σύντομων ιστοριών, «ιστορίες μπονσάι», όπως προέκυψε από τη δράση «μικρές ιστορίες».
Κάποιες φορές το άτομο που θέλεις να ξυπνήσεις μαζί του, αδυνατεί να είναι στο κρεβάτι σου. Και η γνωστή ιστορία σε όλους ότι το μαξιλάρι σου δέχεται τις αγκαλιές σου ίσως δεν είναι τόσο απίθανο. Και…
Μπορεί οι μύθοι να λένε πως στις 3 το βράδυ εμφανίζονται όλα τα κακά δαιμόνια, ο L.S να έχει πει πως στις 2:36 να είναι «Για τους ποιητές, τους αλκοολικούς και τους μοναχικούς», αλλά γιατί τότε όλα…
?Είμαι πολύ κουρασμένος! Θέλω λίγο να ξαποστάσω», είπε. Έκατσε στην ξύλινη καρέκλα με το ψάθινο κάθισμα και έκλεισε τα μάτια του. Δεν πρόλαβε να βγάλει καν το παλτό του, ούτε να ξεδιψάσει τα χείλη…
Αν σου έδινε κάποιος ένα εισιτήριο για να ταξιδέψεις... πόσο εύκολα θα τα παράταγες όλα για μια διαδρομή προς το άγνωστο; Όταν τα φαντάσματα της ζωής σου θα συνταξιδέψουν στο ίδιο βαγόνι, ίσως να…
Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να σου έρθει πάλι στο μυαλό εκείνο το μέρος. Ίσως από τις τόσες πολλές φορές που το σκέφτηκες το έχεις αλλάξει λίγο και φαντάζει ακόμα καλύτερο. Που και που το…
Τα τρένα συνήθως με έκαναν να αισθάνομαι μοναξιά και λύπη. Βαγόνια ασφυκτικά γεμάτα κόσμο, αδιάφορες φάτσες-δίχως συναίσθημα, και ματιές που χάνονται και θλίβονται. Άλλοι στέκουν ακίνητοι και άλλοι…
