Εκείνη η μέρα…

Δημοσίευση: 20.09.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Θυμάμαι καλά τη μέρα εκείνη

που ο θάνατος και η ζωή γίνηκαν ένα.

Κόσμος πολύ μπαινόβγαινε στο σπίτι

για να κρατά τα πρακτικά… κανείς δεν έψαχνε για μένα

Θυμάμαι τη μητέρα … ζωσμένη…

με ξόρκια και με μαγικά να περπατά αλαφιασμένη

το βλέμμα της άγριο και θολό λες κι ήταν σαλεμένη.

Θυμάμαι και τον πατέρα κατάχαμα να γέρνει

αποκαμωμένος και σκυφτός τα ξόρκια της μητέρας να μαζεύει.

Θυμάμαι… θυμάμαι… τι θόρυβος, τι φασαρία και κοσμοσυρροή

κι εγώ γαλάζιο πέπλο… σε μια γωνιά μες στις φασκιές μου

με έβαλαν να μην βλέπω.

Τότε κατάλαβα καλά πως σε άλλον κόσμο μπήκα

γιατί οι γεννήτορες το αποφάσισαν σε αυτόν πως δεν ανήκα

«δεν με πειράζει» σκέφτηκα… «μα μην κάνετε τόση φασαρία…

θα φύγει ο ύπνος αν δεν με βρει σε τούτη τη γωνία…»

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Ακολουθήστε μας

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Το Μαβί Παρεό

Το Μαβί Παρεό

Ναι,  Αλλ’ εκείνο το Παρεό, Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου  Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα -Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά Σα...

Ο θάνατος των ημερών

Ο θάνατος των ημερών

Πίσω απ’ το θάνατο των ημερών ελλοχεύει το ποίημα επενδύει το μέλλον του στις ανομολόγητες ρωγμές στη σιωπή των φύλλων στη βροχή απ’ την οποία θέλουμε να προφυλάξουμε τους πεθαμένους.   Πάνω από τις πόλεις των ανθρώπων πρυτανεύει η βοή θραύσματα πόνου ψεύδους...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου